میگویند که دو برادر بودند پس از مرگ پدر یکی جای پدر به زرگری نشسته دیگری تا از وسوسه نفس ی به دور ماند از مردم کناره گرفته و غار نشین گردید.روزی قافله ای از جلو غار گذشته و چون به شهر برادر میرفتند، برادر غارنشین غربالی پر از آب کرده به قافله سالار میدهد تا در شهر به برادرش برساند.منظورش این بود که از ریاضت و دوری از خلایق به این مقام رسیده که غربال سوراخ سوراخ را پر از آب میتواند کرد بی آنکه بریزد.چون قافله سالار به شهر و بازار محل ب برادر میرسد و امانتی را می دهد، برادر آن را نخ بسته و از سقف دکان آویزان میکند و در عوض گلوله آتشی از کوره در آورده میان پنبه گذاشته و به قافله سالار میدهد تا آن را در جواب به برادرش بدهد.چون برادر غار نشین برادر کاسب خود را کمتر از خود نمی بیند عزم دیدارش کرده و به شهر و دکان وی میرود.در گوشه دکان چشم به برادر داشت و دید که برادر زرگرش بازوبندی از طلا را روی بازوی زنی امتحان میکند، دیدن این منظره همان و دگرگون شدن ح نفسانی همان و در همین لحظه آبی که در غربال بود از سوراخ غربال رد شده و از سقف دکان به زمین میریزد.چون زرگر این را می بیند میگوید:ای برادر اگر به دکان نشستی و هنگام ب و کار و دیدن ن و لمس آنان آب از غرب نریخت زاهد میباشی، وگرنه دور از اجتماع و عدم دسترس همه زاهد هستند...و شعری از سخن سعدیشنیدم زاهدی در کوهساریقناعت کرده از مردم به غاریبدو گفتم چرا در شهر نائیکه از آزار غربت وا رهائیبگفت آنجا پریرویان نغزندچو گِل بسیار شد پیلان بلغزند

مشاهده متن کامل ...