از چه می باید گریست ؟ l – m 285 این ماه رمضان نیز به مانند بسیاری دیگر از رمضانهای گذشته سپری شد. براساس تجارب قبلی و همانگونه که اتّفاق افتاده بود، در این میان، شاید عدّ ه ای توانسته اند نسبت به اصلاح واقعی خود اقدام کرده باشند، یعنی مهمترین ارکان وجودشان را که همانا تعقّل صحیح و زدودن ریسمانهای نا استوار غیر انسانی و غیرانسانیت است، از خویش دور سازند و عدّ ه زیادی دیگر که با گذشت این ماه رمضان، همچون سنوات دیگر هیچ تغییری در شاکله وجو ان بوجود نیامده است. به اعتقاد نگارنده: این جا است که باید روایت " نقل به مضمون " فرموده اکرم را مبنی تعدد حجاج در سفر مکّه به خاطر آورد که اکرم با نشان دادن دو انگشت دست مبارکشان، از بین حجم عظیم انی که برای سفر حج رفته بودند، فقط دو نفر را معرفی و آنان را حاجی نامید و بقیه را ... نام نهادند. منظور چیست و چرا خاتم الانبیاء چنین مسئله مهمی را ابراز فرموده اند ؟ این نمونه می تواند درسی گرانسنگ برای تک تک افراد جامعه ما باشد. اگرچه دنیا با همه زیباییها یش هیچگاه چیز بدی نیست، امّا غرق شدن در دام طوفانها و امواج سهمگین دنیایی و فقط منیت خواهی و من آنم که رستم بود پهلوان به جهت اینکه قدرت در اختیار دارم، بنابراین هر کاری که صلاح دانستم همانگونه خواهم کرد و لذا همه چیز و همه هیچ، از انسان همچون بت پرستیدن، حلال و حرام را توجهی نداشتن، مال من برای من و مال دیگران نیز برای من، توشه ریا برداشتن و لقمه حرام آن را هم خود خوردن و هم اینکه به فرزندان دادن، افه پرستی، کراراً شال و کلاه و به زیارت قبور رفتن بدون آنکه هیچ تأثیری در حالات فرد ایجاد کرده باشد، همه و همه هیچگاه توفیقی برای سعادت این بشر تعبیه نمی سازد. چسبیدن به دنیا و به موقعیت به امید لقمه نانی که برای فرد خواهند انداخت ممکن است چنین فردی را اقناع کند، امّا شخصیت و اعتبار یک فرد ، آنهم از نوع بشر، می تواند وجهه انسانی عَلَم کند؟ چه نگارنده بخواهد و چه نخواهد، وضع ...

مشاهده متن کامل ...