گفته شده در زمان حسین (ع) ملعون هایی زندگی می که بر بدن پاک و معصوم و بی دفاع آن حضرت و تعدادی از یارانشان اسب تاختند. در واقع درباره نعل اسب باید دانست : بنا بر نظر برخی علما از آن جمله , آیت الله جوادی آملی : تبرک جستن به نعل اسب از موهومات بعد از حادثه کربلا است . به این جهت که این اسب ها (نعوذ بالله ) آدم های خارج از دین را لگدکوب کرده اند پس با ارزش می باشند, چنان که برخی از فرقه های ی دهه ی محرم را جشن می گیرند و متاسفانه فرهنگ ناشایست نعل اسب به طور ناآگاهانه در میان برخی شیعیان نیز رواج یافته است . پس همسران این شیاطین بعد ها از این نعل اسب ها به عنوان نماد خوش یومنی و اینکه خوش شانسی می آورد نگهداری کرده و بر در خانه ها آویختند. بعد ها در طی جنگ هایی و آشنایی اروپاییان با برخی از فرهنگ ها و افات مسلمانان آن زمان , این افه را به اروپا برده و پس از گذشت سال ها هم به عمد و هم به غیر عمد به ایران انتقال یافته. منبع منبع اصلی این نوشته را کتاب های زیر ذکر د.اگه ی دسترسی داره لطفا مطالعه کنه و صحتش رو به ما هم اطلاع بده.ممنون کامل البهائی فی السقیفه نوشته ی عماد الدین طبری جلد 2 ص 123 کتاب عجب من اغلاط العامه نوشته ی کراجکی ص 116 و 117

مشاهده متن کامل ...