ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﯾﮏ ﻣﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺁﺯﺍﺭﻡ ﺩﺍﺩ ﺑﺎﻝ ﺑﮕﺸﻮﺩﻡ ﻭ ﺳﻤﺘﺶ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻨﺶ ﮐﻨﺪﻡ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺵ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺐ ﭼﺸﻤﺶ، ﺳﺨﺖ ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﮎ ﯾﮏ ﻗﻠﻪ، ﺁﺷﯿﺎﻧﺶ ﺩﺍﺩﻡ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻝ ﺭﺣﻤﯽ، ﭼﻪ ﺑﺮﻭﺯﻡ ﺁﻭﺭﺩ ﻋﺸﻖ، ﺟﺎﺩﻭﯾﻢ ﮐﺮﺩ ﺯﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺭﯾﺨﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﮎ ﻗﻠﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻣﺪ ﯾﺎﺩﻡ، ﻣﻦ ﻋﻘﺎﺑﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯِ ﻳﮏ ﮐﻮﻩ ﺁﺷﻴﺎﻥِ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺩﺍﺩﻡ ...

مشاهده متن کامل ...