نفت ایران هدفی بود که در اوا ماه مارس 2011 پیکان تحریم های غرب به سوی آن نشانه رفت و پس از تایید کنگره و سنای امریکا پرتاب شد. پس از آن بود که تکیه گاه محکم اقتصادی ایران لرزشی به خود گرفت که تبعات آن به سرعت خود را در ساختار اقتصادی- کشور نشان داد. این در حالی اتفاق می افتاد که ایران سرزمینی است که اگر به دیپلماسی آن لقب نفتی بدهیم به بیراهه نرفته ایم. در این کشور هیچ محصولی همچون نفت چرخ های اقتصاد زیربنایی کشور را نمی چرخاند. پس با نگاهی گذرا به این ساختار تک محصولی می توان دریافت که جلوگیری از چرخیدن چرخ های نفتی چه تبعاتی را به دنبال خود داشت.در نخستین گام، ایران مشتریان همیشگی خود را از دست داد و کشورهای اتحادیه اروپا ید نفت از ایران را متوقف د. پس از آن نوبت به ژاپن و سریلانکا و ما ی رسید. آفریقای جنوبی نیز با وجود اینکه با این تحریم ها "موافق" نبود اما جلوی واردات خود را از ایران گرفت. اسپانیا و کره جنوبی نیز پس از کاهش تبادلات خود، آن را قطع کرده وهند و چین هم با توجه به درخواست از مبنی بر معاف شدن از دایره کشورهای تحریم کننده ایران، میزان واردات خود را تا 45 درصد کاهش دادند. در کنار این وقایع عدم ثبات در بازار نفت و افزایش قیمت آن را نیز باید افزود. همچنین از آن زمان ایران سیر نزولی چشمگیری را در تولید و صادرات نفت طی کرد. بنابراین در این میان جدی ترین آسیب به پیکره اقتصاد وابسته به نفت ایران وارد شده بود. آسیبی که جایگزینی ندارد و تا به امروز تبعات آن گریبان عرصه اقتصاد د و کلان کشور را گرفته است.اما این روزها سخن از لغو تحریم های نفتی علیه ایران است. خبری که هم مسوولین تصمیم گیرنده را سند کرده و هم بذر امید به بهبود اوضاع را در بخش های عمده ای از توده های اجتماعی کاشته است. اتفاقی که می تواند رویداد بهبود دهنده ای به شمار رود. متعاقب خبر توافق تیم سیاست خارجی ایران و گروه 1+5 و لغو بخشی از تحریم های نفتی، راه طولانی پیش روی تیم اقتصادی ک نه ...

مشاهده متن کامل ...