دلم برای روزای بچگی تنگه... برای روزای اردیبهشت ماهی که دست خانواده رو می گرفتیم و می رفتیم پونه زاری که تو دَرِه بود. دادماهی که سرویس نمی اومد دنبال مون و دست در دست داداش از کوچه باغ می زدیم می رفتیم مدرسه. تابستونش که کلاسای مختلف ثبت نامم می کرد و خودش منو می برد و می آورد.. و من برای این که پا به پاش بتونم برم باید پشت سرش می دویدم! پاییزی که خدا درهای آسمونو وا می کرد و بارونی که یه لحظه بند نمی اومد. از آبان ماه به بعدش که برای بقیه زمستون محسوب می شد! زمستون مساوی بود با قندیل های چندین متری که از سقف شیب دار خونه های محله آویزون بود و سر خوردنای اول صبح ماشین رو برف هایی که شب قبلش یخ زده بود. اون روزا این قدر بارش بود که مدارس یه هفته و ده روز تعطیل می شد! من حتی یادم نمیاد تو یچگیم یک بار شنیده باشم سد خالیه، یا صبح بیدار شم و آبی تو لوله ها نباشه. ولی امروز هم سدها خالیه، هم شیر آب رو که باز کنی به جای آب هوا در جریانه. اون کوچه باغ رو اب و خونه های چندین طبقه بردن بالا. پونه زار از بی آبی خشکه. و دیگه حتی داداش هم دست منو نمی گیره ببره کلاس. دلم برای بچه های امروزی می سوزه که هیچ کدوم از اینا رو ندیدن...

مشاهده متن کامل ...