میان مایه سازی همه جا دارد به طرز غول آسایی رشد می کند رضا فکری: بعد از مجموعه داستان «شکار حیوانات اهلی» که سال 89 درآمد چطور شد که رو آوردید به نوشتن رُمان؟ علی شروقی: خب بعضی موضوعات و قصه ها این جور می طلبند که رُمان شوند و بعضی نه، قصه ی کوتاه بهتری می شود از آن ها درآورد. البته این را هم بگویم که اساسا من به رُمان بیشتر گرایش دارم و داستان های کوتاهی هم که می نویسم اغلب در ذهنم گسترش پیدا می کنند، شاخ و برگ می یابند و رُمان می شوند، در داستان خواندن هم راستش رُمان خواندن را بیشتر دوست دارم تا خواندن داستان کوتاه. فکری: با دیدن طرح روی جلد کتاب و خواندن سطرهای آغازین، مخاطب گمان می کند قرار است به سمت فضاهای خدمت و سربازی و رفاقت ها و ماجراهای پادگانی سُر بخورد، اما ظاهرا این گونه نیست و رابطه های انسانی و افت و خیزهای شخصیت های داستان در یک مقطع زمانی خاص به تصویر کشیده می شود، چطور چنین بستری برای روایت انتخاب شده است؟ شاید در نگاه اول این طور به نظر برسد که این اتفاق ها در هر محیط دیگری هم می توانسته رُخ بدهد. شروقی: بله، شاید در محیط دیگر هم این اتفاق ها رُخ بدهد، اما طبعا نه دقیقا به همین صورت که این جا و در چنین زمینه ای رخ می دهد. زمینه ای که برای داستان انتخاب می کنیم در چگونگی اتفاق افتادن وقایع داستان نقشی تعیین کننده دارد. شکل گرفتن رفاقت در این داستان هم هست و اصلا ماجرا با شکل گرفتن یک رفاقت پادگانی شروع می شود. از طرفی شخصیت اصلی رُمان چون در مقطعی از زندگی دچار یک بحران شده تصمیم گرفته درسش را ول کند و برود سربازی، خود محیط سربازی و مردانه و کم و بیش یک شکل بودن این محیط، نوعی نیاز به روابط و دوستی هایی خارج از این محیط را پدید می آورد و داستان شخصیت اصلی داستان من هم با همین احساس نیاز است که شروع می شود. فکری: جایی در رُمان از اکران خونی صحبت به میان می آید که می شود تقریبا زمان وقوع ماجراهای داستان را از آن حدس زد. کارت تلفن و باجه تلفن ه ...

مشاهده متن کامل ...