روز ارتباطات و روابط عمومی که می رسد دل روابط عمومی ها آرام می گیرد .یک جور حس قدرشناسی و دیده شدن باعث و بانی این آرامش است .کار روابط عمومی ها درست مثل عوامل پشت صحنه یک است که تلاش میکنند تا آن روی بدرخشد اما شاید هیچ وقت خودشان دیده نشوند .طی سالهای اخیر کار فعالان این عرصه از گذشته سخت تر هم شده است ،شاید اولین اساتید عرصه روابط عمومی هم گمان نمی د تنها به فاصله 60سال از پا گرفتن این نهاد در دل ادارات و سازمان های کشورمان ،عرصه روابط عمومی محل تاخت و تاز انواع و اقسام ابزار و لوازم دیجیتال وسایبر باشد اما این اتفاق خجسته افتاده و اکنون در رقابت پرشتاب میان «دوستان» روابط عمومی هر متخصص تر است ،گوی سبقت را از سایرین ربوده است.سخن از دوستی نزدیک میان خبرنگاران و روابط عمومی ها گزافه نیست چراکه مرز باریک فعالیت میان این دو قشر باعث شده تا آنها برای هم دوستان خوبی باشند اما این رفاقت و مودت زمانی پاینده و پابرجاست که رابطه خبرنگار و روابط عمومی ها یکطرفه ومنتهی به جاده تعریف و تمجید وثناگویی از ادارات و نهادها نباشد .آفتی که این روزها متاسفانه برخی روابط عمومی ها را درگیر کرده و به عرصه رو مه نگاری و ژورنالیسم نیز تسری یافته است ،توقع مسئولین روابط عمومی مبنی بر انتشار اخبار صرفا سازنده و مثبت و چشم پوشی از انتقاد توسط اهالی رسانه است .توقعی که علی رغم دوستی دیرینه روابط عمومی ها ورو مه نگاران چندان به جا نیست و نمی توان با «نمک گیر» رسانه ها با چند آگهی و یا گزارش آگهی توقع داشت تا آنها بر وظایف ذاتی خود که پیگیری مطالبات افکار عمومی و روشنگری است چشم بربندند.به عقیده من به عنوان فردی که در هر دو شغل تجربیاتی اندوخته چنین خواسته ای در شأن یک روابط عمومی نقد پذیر و پویا نیست.به یاد داشته باشیم روابط عمومی تنها زمانی میتواند موثر باشد که مبتنی بر عملکرد واقعی سازمان باشد .بی شک روابط عمومی د رهر سازمان مهم ترین بخش آن است هرچند که جایگاه واقعی این ر ...

مشاهده متن کامل ...