غیر از احمد محمود که در پست قبل بهش اشاره ، گورستان زاده طاهر آدمای عزیز دیگه ای رو هم در خودش جا داده. البته دریغ از یک نشونی ولی ما اونجا به یکی از پیرمردهایی که کارشون آب پاشی و جارو قبرها بود متوسل شدیم و اون هم مثل یه راهنمای تور خیلی ها رو بهمون نشون داد و البته مطمئنم خیلی های دیگه هم یا از نظر دور موندن یا ما به بزرگیشون واقف نبودیم. احمد شاملو که درست کنار احمد محمود خو ده بود و کمی اون طرف تر گلشیری بود با سنگ قبری که به گفته ی راهنمای ما برنز روش یده شده بود و کنار او هم پوینده و مختاری نویسنده های کشته شده در قتل های زنجیره ای. دور ساختمون زاده هم سطح سازی انجام شده بود و سنگ قبرها از بین رفته بود اما جای شکر داشت که به سرنوشت زاده صالح دچار نشده بود و اسامی افراد وجود داشت و معلوم بود که چه ی کجا دفن شده. قبرهای بنان، پوران، عزت الله تجویدی، عزت روح بخش، حسین قوامی، مرتضی حنانه و عبدالعلی ی جزو این قبرهای تسطیح شده بودن. عبدالعلی ی در میان قبرهای تسطیح شده از اینکه بنان این گوشه تنها است و سنگ قبرش خاک گرفته خیلی ناراحت شدم راهنمای ما گفت سنگ پایینی که اسمی نداره متعلق به همسر بنان هست، برای ه نی با بنان در آینده دیگرانی که تونستیم اونجا ببینمشون دلکش، علی اصغر بهاری، غزاله علیزاده، آغاسی، مسعود بختیاری و م.آزاد بودن. وقتی کنار احمد محمود نشسته بودیم چندتا پسر جوون هم اومدن کنار شاملو نشستن و یه کاغذ شعر هم براش گذاشتن. به همه توصیه می کنم حتمن زاده طاهر رو ببینن. خیلی برای خودمون متاسفم که با نویسنده ها و هنرمندهای بزرگ مملکتمون اینطور برخورد می کنیم. یه جایی مثل زاده طاهر اینهمه آدمای بزرگ این مملکت رو در خودش جا داده و دریغ از یه تابلو یا هرگونه نشانه ای برای معرفی این آدم ها. نمی دونم چرا انقدر اصرار داریم تیشه به ریشه ی تاریخ خودمون بزنیم. بازدید از ظهیرال ه محدود شده، بعضی از قبرهای زاده عبدالله و ابن بابویه در توسعه زاده از بی ...

مشاهده متن کامل ...