1- شناسه ها ،تکواژوابسته تصریفی اند ودر شمارش تکواژها یک تکواژ محسوبمی شوند . البته اگر شناسه به تنهایی به جای فعل هم بیاید در این صورت بهعنوان تکواژ آزاد به حساب می آید: من اهل ایرانم ؛ َم یعنی هستم و یکتکواژ آزاد است . به همین دلیل است که « ی » اسنادی در فعل ربطی ، یکواژه محسوب می شود . مثلاً « ی » در ، تویی ← دو تکواژ ( تو + ی ) «ی » اوّلی در« تویی » حرف میانجی است و در شمارش تکواژ به حساب نمی آید . 2- تکواژ صفر / تهی( φ ) نمود آوایی نداردامّا در شمارش یک تکواژ بهحساب می آید ؛ مانند« است » که ۲ تکواژ است . گفته بود ø شنیده است + ø، دیده بود + ø ، می¬آمد + ø ، برو + ø ، نرو ø .. ( فعل های دومشخص مفرد امر و نهی تکواژ تهی دارند ) ، در ماضی مستمر سوم شخص مفرد ،دو تکواژ تهی داریم : داشت ø می گفت ø ، در واقع ما فعل یک تکواژینداریم و هر فعل حداقل از دو تکواژ پدید آمده است . 3- نقش نمای اضافه (-ِ ) یک واج ، یک تکواژ و یک واژه است . نقش نمایاضافه ( -ِ ) وحروف پیوند مثل « و » به تنهایی یک واژه اند . 4- « برایِ » یک واژه است و یک تکواژ ؛ زیرا ( -ِ ) زیر صامت « ی »متعلّق به خود واژه است و نقش نمای اضافه نیست . برخی واژه های « مثل ِ »و « مانند ِ » را نیز چنین می دانند . « از برایِ » « بدون ِ» « بهرِ » 5- گروه فعلی بر روی هم یک واژه به حساب می آیدو ممکن است چندین تکواژداشته باشد : « داشتند برمی گشتند ( 6 تکواژ ) ، خواهم رفت ( 3تکواژ ) ،خوانده است ( 4 تکواژ ) ، می رفت ( 3 تکواژ ) و ... » 6- « ان » تکواژ گذرا ساز است. این تکواژبه بن مضارع بعضی از فعل هایناگذر افزوده می شود و آن را گذرا به مفعول می سازد ، همچنین به برخی فعلهای گذرا . تکواژ گذرا ساز « ان » جمله های دو جزیی را به سه و سه جزییرا به چهار جزیی تبدیل می کند . برخی از مصدر ها مثل : شتافتن ، زیستن ،آسودن ، این تکواژ را نمی پذیرند. 7- افعالی مانند « دیده شده است و ... » با وجودداشتن فعل معین ( کمکی )ساده اند ، چون بن مضارع آنها یک تکواژ است ← « بین » . چنین فعل هاییدر شمارش وا ...

مشاهده متن کامل ...