پنجره پنجره ای به اطلاعات و مقالات فارسی
 حس ین
معرفی 300جلد کتاب درنقد وه ت =رد«اهل سنت +شیعه »بروه ت
درخواست حذف اطلاعات

از نخستین روزی که آئین وهّ ّت در سرزمین مقدّس حجاز شکل گرفت، تعداد فراوانی از علمای اعلام و مرزبانان کشور ایمان، با تألیف کتابهای ارزشمندی، پوچی و بی پایگی افکار و عقاید «محمّدبن عبدالوهّاب» را اعلام کرده، مسلمانان را از گرایش به این مسلک بی اساس بر حذر داشتند.

نخستین کتابهایی هم که در رد این مسلک نوشته شد را علمای اهل سنت نوشتند. اولین ی که از علمای اهل سنّت به جنگ بی امان با مسلک محمد بن عبدالوهاب پرداخت، برادرش: «شیخ سلیمان بن عبدالوهاب نجدی» بود که در کتاب: «الصّواعق الالهیّة فی الرّد علی الوهّ ّه» از افکار انحرافی او برداشت و او را از زادگاهش فراری داد.
دوّمین دشمن سرسخت او پدرش «عبدالوهّاب» بود که قاضی «عُیَینه» بود و تا ایشان زنده بود وی قدرت ابراز همه عقاید انحرافی اش را نداشت، چنانکه در مقدّمه کتابش « ّوحید» این مطلب به صراحت آمده است.
در مجموع علمای اهل سنت بیش از 150 کتاب در رد آئین وه ت نوشته اند.
نخستین ی که از علمای شیعه در ردّ او کتاب نوشت، مرحوم «شیخ جعفر کاشف الغطاء» متوفّای 1228 هـ. بود. وی با تألیف کتاب ارزشمند: «منهج الرّشاد لمن اراد السّداد» همه عقاید محمّد بن عبدالوهّاب را با دلائل روشن و احادیث معتبر از منابع مورد اعتماد و استناد اهل تسنّن، ابطال نمود. جالب توجّه اینکه معظّم له این کتاب را در پاسخ نامه «عبدالعزیز بن سعود» تألیف کرده، برای ایشان ارسال نموده است.
نگاهی به اسامی علما و بزرگانی که از مذاهب مختلف ی همت خود را برای رد این آئین گمارده اند خود گواهیست بر اینکه آئین وه ت به هیچ یک از مذاهب اصیل ی تعلقی ندارد.
اینک عناوین تعدادی از آثاری را که به دست ما رسیده است در سه بخش جداگانه تقدیم خوانندگان گرامی می کنیم. این نکته قابل ذکر است که نام بردن از این کتب بمعنی تایید صحت محتوایی همه این کتابها نیست و در این بین کتابهایی نیز وجود دارد که نویسنده کتاب با نگرش خاصی به نقد پرداخته یا ممکن است بنابر شرایط خاصی در برخی موارد نقد از حیطه انصاف نیز خارج شده باشد اما قطعا بیش از ده ها کتب قوی و منصفانه از علمای برجسته اهل سنت و شیعه در میان این لیست هست که شما را به مطالعه آن دعوت می نماییم.
الف- آثار علمای اهل سنّت در ردّ وهّ ّت
1. الأجوبة النّجدیة، شمس الدین سفارینی، نابلسی حنفی، متوفای 1188ق.
2. الأجوبة النّعمانیة عن الأسئلة الهندیّة، ابن آلوسی، متوفای 1317ق.
3. دینی و وه ت دینی ـ استانبولی ـ، عمر اوُنگوت، چاپ استانبول 2002م. 227 صفحه رقعی.
4. ال و الایمان، حسین حلمی ایشیق، چاپ استانبول، 1986 م.
5. الاشارة بطرق حدیث ا یارة، ابن حجر عسقلانی، متوفای 852 ق.
6. الاصول الاربعة فی تردید الوهّ ّة، محمّد ح0سن مجدّدی سرهندی،
چاپ امرتسر، هند، 127 صفحه رقعی.
7. اظهار العقوق ممّن منع ّوسّل بالنّبی و الولیّ الصّدوق، مشرفی مالکی جزائری.
8. الاقوال المرضیّة فی الرّد علی الوهّ ّة، شیخ عطا ال م دمشقی.
9. الانتصار للاولیاء الابرار، طاهر سنبل حنفی، چاپ بغداد، 1345ق.
10. الاوراق البغدادیّة، شیخ ابراهیم راوی.
11. براءة الشّیعة من مفتریات الوهّ ّة، محمّد احمد حامد سودانی، چاپ تهران، 1413ق.
12. البراءة من الاختلاق فی الرّد علی أهل الشّقاق، شیخ علی بن زین العابدین سودانی.
13. البراهین السّاطعة، شیخ سلامة عزامی، متوفای 1379ق.
14. البصائر فی ردّ الوه ّین و المادّیین، مجدال ة غلام نبیّ الله، چاپ مدارس، هند، 1295ق.
15. البصائر لمنکری ّوسّل بأهل المقابر، شیخ حمدالله داجوی هندی.
16. تاریخ وهّ ان ـ استانبولی ـ ایّوب صبری، متوفای 1308 ق. چاپ استانبول، 1296ق.
17. تاریخ الوهّ یّن، ایّوب صبری، تعریب: عبدالناصر جزایری، چاپ قاهره، 2003م. 224 صفحه رقعی.
18. تاژاوه ی وه ه ه کان ـ کردی ـ سید احمد زینی دحلان، چاپ اول، 1367ش.
19. تبرّک الصّحابة، شیخ محمدطاهر کردی مکی، چاپ اول، 1385ق.
20. تبرّک الصّحابة بآثار الرّسول، محمّد طاهر کردی حنفی. (ترجمه حیدر انصاری نجف آبادی)، چاپ اول، تهران، 1396ق.
21. تجرید سیف الجهاد، عبدالله بن عبداللّطیف شافعی ( محمّدبن عبدالوهّاب).
22. تحذیر أحباب الأولیاء، چاپ معهد تیجانی، امّ درمان، سودان.
23. تحریض الاغبیاء علی الاستغاثة بالانبیاء و الاولیاء، عبدالله بن ابراهیم میرغنی.
24. ّحفة المختارة فی الرّد علی منکر ا یارة، تاج الدین عمر بن الیمن لخمی فاکهی مالکی، متوفای 731ق.
25. ّحفة الوهبیّة فی الردّ علی الوه ّة، داود بن سلیمان بغدادی نقشبندی حنفی، متوفای 1299ق.
26. تطهیر الفؤاد من دنس الاعتقاد، شیخ محمد بخیت مطبعی حنفی، مفتی مصر، متوفای 1354 ق، چاپ مصر، 1318ق.
27. ّعقّب الشّدید علی هدی ا ّرعی العنید، شیخ محمد عربی تبانی مکّی، متوفای 1390ق.
28. تنبیه المنتقد للاحتفال بلیلة المولد، عمر بن بکر بارو، چاپ اول، 1369ش.
29. ت ّم المقلّدین بمن ادّعی تجدید الدّین، محمّدبن عبدالرّحمان بن عفالق حنبلی (معاصر محمد بن عبدالوهاب).
30. ّوسّل، محمّد عبدالقیّوم قادری هزاروی، چاپ استانبول، 1984م.
31. ّوسّل بالنّبی و جهلة الوهّ ّین، ابوحامد بن مرزوق دمشقی، چاپ استانبول، 1975م.
32. وسّل عبادة توحیدیة، محمد عیسی آل مکباس، چاپ قم، 1426ق.
33. وضیح عن توحید الأخلاق، عبدالله راوی افندی ـ مخطوط ـ.
34. جلاء العینین فی محاکمة الأحمدین، نعمان بن محمود آلوسی بغدادی.
35. جلال الحقّ فی کشف أحوال أشرار الخلق، شیخ ابراهیم حلمی قادری الاسکندری، چاپ اسکندریه، مصر، 1355ق.
36. الجوابات، ابن عبدالرزاق حنبلی.
37. الجوهر المنظّم فی زیارة قبر النبی المکرم، ابن حجر مکی، چاپ قاهره، 2000م.
38. حسن المقصد فی عمل المولد، جلال الدین سیوطی، متوفای 911ق. چاپ بیروت، 1407ق.
39. الحق الدّامغ، شیخ احمد بن حمد خلیلی، مفتی کشور عمان.
40. الحقّ المبین فی الرّد علی الوهّ ّین، شیخ احمد سعید سرهندی نقشبندی.
41. الحقائق ال یّة فی الرّد علی المزاعم الوهّ ّة، شیخ مالک بن شیخ داود (مدیر مدرسه العرفان، در کوتبالی، مالی) چاپ استانبول، 1405ق.
42. الحقیقة ال یة فی الردّ علی الوهّ ة، عبدالغنی بن صالح حمادة، چاپ إدلب، 1894م.
43. خاطرات همفر، مستر همفر، ترجمه محسن مؤیدی، چاپ تهران، 1362ش.
44. خلاصة الکلام فی بیان امراء البلد الحرام، احمد بن زینی دحلان مکّی، چاپ قاهره، 1888م.
45. الدّرر السّنیّة فی الرّد علی الوهّ ّة، احمدبن زینی دحلان مکّی (صاحب سیره نبویّه)، چاپ قاهره، 1298م.
46. الدّر المنیف فی زیارة اهل البیت الشریف، احمد بن احمد مصری ـ تاریخ تألیف 1267 ق ـ
47. الدّرة الثّمینة فیما ائر النّبی الی المدینة المنوّرة، احمد بن محمد مدنی دجانی انصاری، چاپ قاهره، 2000م.
48. دستهای ناپیدا، مستر همفر، ترجمه احسان قرنی، چاپ تهران، 1378ش.
49. دفع الشّبه عن الرّسول و الرّسالة، ابوبکر بن محمد حصنی دمشقی، متوفای 829 ق. چاپ قاهره، 1418ق. 256 صفحه.
50. الردّ علی ابن عبدالوهاب، شیخ احمد مصری احسائی.
51. الردّ علی ابن عبدالوهاب، اسماعیل تمیمی، متوفای 1248ق. چاپ تونس.
52. الردّ علی ابن عبدالوهاب، شیخ عبدالله بن عیسی مویسی.
53. الردّ علی ابن عبدالوهاب، عبدالوهاب بن احمد برکات شافعی مکی.
54. الردّ علی ابن عبدالوهاب، شیخ محمد بن عبداللّطیف احسائی.
55. الردّ علی محمد بن عبدالوهاب، محمد بن سلیمان کردی شافعی ( محمد بن عبدالوهاب).
56. الردّ علی الوه ة، عبدالله حبشی هرری.
57. الردّ علی الوه ة، عمر محجوب ـ مخطوط ـ.
58. الردّ علی الوه ة، عبدالله بن صدیق غماری، متوفای 1413ق.
59. الرّد علی الوهّ ّة، صالح کواش تونسی.
60. الرّد علی الوهّ ّة، طباطبائی بصری.
61. الرّد علی الوهّ ّة، عبدالرّحمان احسائی.
62. الرّد علی الوهّ ّة، عبدالله بن عیسی مویسی.
63. الرّد علی الوهّ ّة، عبدالمحسن اشیقری حنبلی.
64. الرّد علی الوهّ ّة، محمّد بن عبداللّطیف احسائی.
65. الرّد علی الوهّ ّة، محمّد صالح زمزمی شافعی.
66. الرّد علی الوهّ ّة، مصطفی مصری بولاقی.
67. الرّد علی الوهّ ّة، منعمی.
68. ردود علی شبهات السلفیة، محمد نوری بن رشید نقشبندی دیرشوی، چاپ 1408ق.
69. الردود علی محمد بن عبدالوهاب، شیخ صالح غل مغربی.
70. ردّ وه ، مفتی محمود، بن مفتی عبدالقیّوم، چاپ استانبول، 1401ق.
71. الرّسالة الرّدیّة علی الطائفة الوهّ ّة، محمّد عطاء الله رومی.
72. رسالة فی تحقیق الرّابطة، شیخ خالد بغدادی، چاپ استانبول، 1973م.
73. رسالة فی جواز ّوسّل، شیخ مهدی وا نی مغربی.
74. رسالة فی حکم ّوسّل بالانبیاء، شیخ محمّدحسنین مخلوف.
75. رسالة فی الصّوفیّة و ردّ الوهّ ّة، خالد بغدادی.
76. رسالة فی مسألة ا ّیارة، محمد بن علی مازنی.
77. الرسالة المرضیة فی الرد علی من ینکر ا یارة المحمدیة، محمد سعدی مالکی.
78. رسالة مسجّعة محکمة، شیخ صالح کواش تونسی.
79. زنگ خطر، حاج سید شیخ قتالی (م: 1415 هـ).
80. سبیل النّجاة عن بدعة اهل ا ّیغ و الضّلالة، قاضی عبدالرّحمان قوتی.
81. سرگذشت وه ت، احمد زینی دحلان، ترجمه ابراهیم دامغانی، چاپ دوّم، 1378ش. تهران.
82. سعادة الدّارین فی الرّد علی الفرقتین: الوهّ ّة و مقلّدة الظّاهریّة، شیخ ابراهیم سمنودی منصوری، چاپ مصر 1320ق ـ دو مجلد.
83. سلفیّه بدعت یا مذهب؟، محمد سعید رمضان البوطی، ترجمه حسین صابری، چاپ مشهد، 1383ش. 297 صفحه ی.
84. السّلفیّة مرحلة زمنیة مبارکة، لا مذهب ی، محمد سعید رمضان البوطی.
85. السّلفیّة الوهّ ّة، حسن بن علی سقّاف، چاپ بیروت، 1425ق.
86. السّیف الباتر لعنق المنکر علی الاکابر، سیّد علوی بن احمد حدّاد، متوفای 1222ق.
87. سیف الجبار المسلول علی أعداء الأبرار، شاه فضل رسول قادری، چاپ استانبول، 1979م.
88. السّیف الصّقیل فی الردّ علی ابن زفیل، تقی الدین سبکی، متوفای 756ق.
89. السّیف الهندی فی ابانة طریقة الشّیخ النّجدی، عیسی بن محمّد صنعانی.
90. السّیوف الصّقال فی أعناق من أنکر علی الاولیاء بعد الانتقال، یکی از علمای بیت المقدس.
91. السّیوف المشرفیّة لقطع أعناق القائلین بالجهة و الجسمیة، علی بن محمد میلی جمالی مالکی تونسی.
92. شرح حزب البحر، احمد زروق فاسی مالکی، متوفای 899 ق.
93. شفاء السّقام فی زیارة خیر الأنام، تقی الدّین سبکی، متوفای 756ق.
94. شواهد الحق بالاستغاثة بسیّد الخلق، شیخ یوسف نبهانی، چاپ استانبول، 1973م.
95. الصّارم المنکی فی الرّد علی السّبکی، ابن عبدالهادی مقدسی (چاپ 1319 هـ. مصر).
96. الصّارم الهندی فی عنق النّجدی، شیخ عطاء مکّی.
97. صاروخ الغارة، شیخ محمدطاهر یوسف تیجانی مالکی، چاپ سودان.
98. صالح الاخوان فی الردّ علی من قال علی المسلمین بالشرک و الکفران، داود بن سلیمان بغدادی، متوفای 1299ق.
99. صدق الخبر فی خوارج القرن الثّانی عشر، شریف عبدالله بن شریف حسن پاشا (چاپ لاذقیّه، سوریّه).
100. صفحات من تاریخ الجزیرة العرب الحدیث، محمد عوض الخطیب.
101. الصّلات و البشر فی الصّلاة علی خیر البشر، محمّد بن یعقوب فیروز آبادی (صاحب قاموس).
102. صلح الاخوان، فی الرّد علی من قال علی المسلمین بالشّرک و الکفران، داود بن سلیمان حنفی بغدادی (م: 1299. هـ).
103. الصّواعق الالهیّة فی الرّد علی الوهّ ّة، شیخ سلیمان بن عبدالوهّاب نجدی (برادر محمّدبن عبدالوهّاب)، چاپ بمبئی، 1306ق.
104. صواعق من نار علی صاحب المنار، شیخ یوسف دجوی، از علمای الازهر مصر.
105. الصّواعق و الرّدود، عفیف الدّین عبدالله بن داود حنبلی.
106. ضلالات الوهّ ّین، حسین حلمی ایشیق، (چاپ استانبول 1976م).
107. ضیاء الصّدور لمنکر ّوسل بأهل القبور، ظاهر شاه سیان بن عبدالعظیم سیان مدینی، چاپ استانبول، 1406ق.
108. العقائد الصّحیحة فی تردید الوهّ ّة النّجدیة، حافظ محمد حسن سرهندی حنفی، چاپ امرتسر، هند، 1360ق.
109. عقد نفیس، فی ردّ شبهات الوهّ ّعیس، ابوالفداء اسماعیل تمیمی تونسی.
110. عقیدتنا فی زیارة القبور، عبدالعزیز صالح مدنی، چاپ اول، 1419ق.
111. علماء المسلمین و الوهّ ّون، حسین حلمی ایشیق، چاپ استانبول، 1973م.
112. غوث العباد فی بیان الرّشاد، شیخ مصطفی ی مصری.
113. فاهامان واه ، ترجمه کتاب حاضر به زبان: ما ی، چاپ معاونت بین الملل، تهران، 1367ش. [ fahaman wahabi ].
114. فتاوی العلماء فی تحریم تکفیر المسلمین، زین العابدین شابغدادی، چاپ پا تان، 1971م.
115. الفتنة الوهّ ّة، احمد بن زینی دحلان، چاپ مصر، 1354ق.
116. فتنه وهّ ت، احمد بن زینی دحلان (ترجمه همایون همّتی).
117. الفجر الصّادق فی الرّد علی منکری وسّل و الکرامات و الخوارق، شیخ جمیل صدقی زهاوی، چاپ قاهره، 1323ق.
118. فرقان القرآن بین جهات الخالق و جهات الأکوان، شیخ سلامه عزامی قضاعی شافعی، چاپ مصر.
119. فصل الخطاب فی ردّ ضلالات ابن عبدالوّهاب، احمد بن علی بصری قپانچی شافعی.
120. فصل الخطاب فی الرّد علی محمّد بن عبدالوهّاب، شیخ سلیمان بن عبدالوهّاب (برادر محمّدبن عبدالوهّاب)، متوفای 1210ق. چاپ چهارم.
121. قصیدة فی الردّ علی ابن عبدالوهاب، سیو معمی.
122. قصیدة فی الردّ علی الصنعانی الذی مدح ابن عبدالوهاب، سید مصطفی بولاقی.
123. قصیدة فی الردّ علی الصنعانی فی مدح ابن عبدالوهاب، ابن غلبون لیبی.
124. قصیدة فی ردّ الوه ة، عبدالعزیز قرشی مالکی احسائی.
125. قطع العروق الوُرْدِیة من صاحب البروق النّجدیة، حافظ احمد بن
صدیق غماری، متوفای 1380ق.
126. القول المقنع فی الردّ علی الألبانی المبتدع، عبدالله بن صدیق غماری، متوفای 1413ق.
127. اللاّمذهبیّة أخطر بدعة تهدّد الشّریعة ال یة، محمدسعید رمضان البوطی، چاپ دمشق، 1988م.
128. لفحات الوجد من فعلات أهل نجد، محسن بن عبدالکریم بن اسحاق، متوفای 1266ق. ـ مخطوط ـ.
129. لمع الشهاب فی سیرة محمد بن عبدالوهاب، چاپ بیروت، 1976م. با تحقیقات احمد مصطفی ابوحاکمة.
130. المبرد المبکی فی الردّ علی الصارم المنکی، محمد بن علی بن علاّن صدیقی مکّی، متوفای 1057 ق.
131. مخالفة الوهّ ّة للقرآن و السّنّة، عمر عبدالسّلام، چاپ بیروت، 1416ق.
132. المدراج السّنیة فی ردّ الوهّ ّة، عامر قادری (معلّم دارالعلوم قادری کراچی)، چاپ استانبول، 1978م.
133. مذکّرات مستر همفر، ترجمه ج. خ. چاپ بیروت، 1973م.
134. مرهم العلل المعظلة، عفیف الدّین عبدالله بن اسعد یافعی یمنی، متوفای 768ق.
135. المسائل المنتخبة، قاضی حبیب الحق بن عبدالحق، چاپ استانبول، 1406ق.
136. مصباح الانام و جلاء الظّلام فی ردّ شبه البدعی الّتی اضلّ بها العوام، سیّد علوی بن حداد.
137. المقالات الوفیّة فی الرّد علی الوهّ ّة، شیخ حسن قزبک.
138. المقالة المرضیة فی الردّ علی من ینکر ا یارة المحمدیّة، به پیوست کتاب «البراهین الساطعة» چاپ شده.
139. مناظرة مع الألبانی، محمد غماری زمزمی، متوفای حدود 1407 ق.
140. المنح الالهیّة فی طمس الضّلالة الوهّ ّة، اسماعیل تمیمی تونسی، نسخه خطی آن در کتابخانه ملی تونس به شماره 2780 موجود است.
141. المنحة الوهبیّة فی الرّد علی الوهّ ّة، داود بن سلیمان حنفی بغدادی (م: 1299 هـ.)، چاپ بمبئی، 1305ق.
142. من معرّبات المکتوبات، شیخ احمد بن عبد الأحد قادری حنفی نقشبندی، چاپ استانبول، 1973م.
143. المواهب الرّحمانیّة و السّهام الأحمدیّة فی نحور الوهّ ّة، شیخ احمد بن داود.
144. المیزان الکبری، عبدالوهاب بصری، چاپ استانبول، 1973م.
145. نجم المهتدی و ردّ المعتدی، ف بن معلّم قرشی، متوفای 725ق.
146. النّصیحة الذهبیة، حافظ ذهبی، متوفای 748ق.
147. نصیحة لاخواننا علماء نجد، یوسف بن سید هاشم رفاعی، با مقدمه محمدسعید رمضان الفوطی.
148. النّقول الشّرعیّة فی الرّد علی الوهّ ّة، مصطفی بن احمد بن حسن شطی حنبلی، چاپ استانبول، 1406ق.
149. وسیلة ال بالنّبی علیه الصّلاة و السّلام، ابوالعباس احمد بن خطیب، ابن قنفذ جزایری، متوفای 810 ق. با مقدمه سلیمان صید چاپ شده.
150. وه ت ایده استعمار، مستر همفر، ترجمه: الف. ع. چاپ تهران، 1398ق.
151. الوهّ ّة فی نظر علماء المسلمین، احسان عبداللّطیف بکری، چاپ چهارم، قم، 1408ق.
152. وه ت مسلمانان علماء کی نظر مین (اردو) احسان عبداللّطیف بکری، ترجمه سید نیازعلی رضوی هندی، چاپ قم، 1411ق.
153. وه ز فتنه (انگلیسی) سید احمد زینی دحلان، ترجمه سید سعید اختر رضوی، [ wahhabis ,fitnah exposed ] چاپ قم، 2000 م.
154. وه سم (فرانسه) زینی دحلان [ l ,heresie wahabite ] چاپ تهران، 1370 ش.
155. الوه ون و البیوت المرفوعة، محمد علی بن حسن همدانی سنقری، متوفای 1354ق. چاپ دوم، قم، 1418ق.
156. یهود لا حنابلة، شیخ ظواهری، شیخ الأزهر.
ب- آثار علمای شیعه در ردّ وه ّت
157. آئین وهّ ّت، جعفر سبحانی، چاپ دهم، 1380ش.
158. الآیات البیّنات، شیخ محمّد حسین کاشف الغطاء، چاپ نجف اشرف، 1345ق.
159. الآیات الجلیّة فی ردّ شبهات الوه ّة، شیخ مرتضی آل کاشف الغطاء، متوفای 1931ق.
160. ابن باز فقیه آل سعود، صالح الوردانی، چاپ مصر، 2001م.
161. الاحتجاجات العشرة مع العلماء فی مکة المکرمة و المدینة المنورة، آیة الله سید عبدالله ، متوفای 1405ق. چاپ ششم، 1425ق.
162. الاحتفال بذکری الانبیاء و عباد الله الصّالحین، سیّد مرتضی عسکری.
163. الاحتفال بذکری مولد النبی صلی الله علیه و آله، سید عبدالرحیم ، چاپ اول، قم، 1422ق.
164. الأرض مسجداً و طهوراً، محمد ندیم فلیّح طائی، چاپ کویت، 1399ق.
165. إزاحة الغیّ فی الردّ علی عبدالحیّ، مشرف علی بن حسن، متوفای بعد از 1240ق.
166. ازاحة الوسوسة عن تقبیل الأعتاب المقدّسة، شیخ عبدالله مامقانی، متوفای 1351ق. چاپ نجف اشرف، 1345ق.
167. ازهاق الباطل فی ردّ شبه الفرقة الوهّ ة، محمّدبن عبدالوهّاب همدانی، متوفای 1303ق.
168. استغاثه، توسّل و شفاعت، مرتضی قاسمی، چاپ کاشان، 1373ش.
169. اکمال السّنة فی نقض منهاج السنّة، سید مهدی بن صالح قزوینی کیشوان، متوفای 1358ق.
170. اکمال المنّة فی نقض منهاج السنّة، شیخ سراج الدین حسن بن عمیمی لکهنوی، متوفای 1353ق.
171. الانصاف و الانتصاف لأهل الحق من الاسراف، تاریخ تألیف: 757ق. ـ مخطوط ـ.
172. اینست آیین وهّ ت، سید ابراهیم سید علوی.
173. بحث تحلیلی در عقاید وهّ ت، سید جعفر سیّدان، چاپ مشهد، 1386ش.
174. بحوث مع اهل السّنة و السّلفیّة، سیّد مهدی ، چاپ تهران، 1399ق.
175. البدعة، جعفر سبحانی، چاپ بیروت، 1419ق.
176. البراهین الجلیّة فی رفع تشکیلات الوهّ ّة، سیّد محمّد حسن قزوینی، متوفای 1380ق. چاپ نجف اشرف، 1346ق.
177. برگی از جنایات وه ها، سید مرتضی رضوی، ترجمه ضیائی.
178. بزرگداشت اولیاء خدا، یعقوب جعفری، چاپ تهران، 1372ش.
179. بزرگداشتها در ، سیّد جعفر مرتضی عاملی، ترجمه محمد سپهری، چاپ سوم، 1378ش.
180. البکاء علی موتی المؤمنین، سید عبدالرحیم ، چاپ دوم، 1426ق.
181. البکاء علی المیّت علی ضوء السّنة و السّیرة، محمّد جواد طبسی.
182. البناء علی قبور الانبیاء و الاولیاء، سیّد مرتضی عسکری.
183. بنیانگذاران عقائد وهّ ّت، داود الهامی.
184. بیان احوال وه ان (آذری) فهرست نسخ خطی آذربایجان، ج 1، ص 49، رقم 104 (الیازمالاری کاتولوغی) به شماره 168142482ـ6.
185. البیت المعمور فی عمارة القبور (اردو)، سید علینقی نقوی لکهنوی، متوفای 1408ق. چاپ هند، 1345ق.
186. پیشینه فکری وهّ ّت، محمّد ابراهیم انصاری لاری.
187. تاریخ وهّ ّت، عبدالرّسول مدنی کاشانی، متوفای 1366ق.
188. تاریخچه و نقد و بررسی عقاید و اعمال وهّ ها، سیّد محسن امین (ترجمه: سیّد ابراهیم سیّد علوی)، چاپ اول، تهران، 1357ش.
189. برّک، صباح علی بیاتی، چاپ اول، 1422ق.
190. ّبرک، علی احمدی میانجی، چاپ تهران، 1404ق.
191. تبرّک و توسّل، جواد محدّثی، چاپ قم، 1376ش.
192. تجزیه و تحلیل الوه ة، سید محمدحسن قزوینی، چاپ تهران.
193. حفة ال یة فی دحض حجج الوه ة، سید محمدحسن آغا میر قزوینی، متوفای 1380ق.
194. تحلیلی نو بر عقائد وهّ ان، محمّد حسین ابراهیمی، چاپ چهارم، 1379ش.
195. تنبیه الغافلین، شیخ عبدالحسین ف ومی قرشی.
196. توحید و شرک، مدیریت حوزه های علمیه اهل سنت، چاپ اول، 1378ش.
197. وسّل، سید عبدالرّحیم ، چاپ اول، 1422ق.
198. وسّل، سید محسن ازی، چاپ اول، 1422ق.
199. توسّل از دیدگاه عقل و قرآن، سیّد محمّد ضیاء آبادی، چاپ تهران، 1362ش.
200. وسّل الی الله، محمود عرفان، چاپ اول، 1425ق.
201. توسّل به ارواح مقدّسه، جعفر سبحانی.
202. وسّل، مفهومه و اقسامه و حکمه، جعفر سبحانی، چاپ بیروت، 1418ق.
203. ثامن شوال، سید عبدالرزّاق مقرّم، متوفای 1391ق.
204. جنایت وهّ ت، سیّد حسن میردامادی.
205. جوابات الوه ّین، سید محمدحسین کیشوان، متوفای 1356ق.
206. چرا به زیارت بقیع می رویم؟ علی کاظمی، چاپ 1397ق.
207. چرا؟ چرا؟ علی عطائی اصفهانی، چاپ اول، 1384ش. 368 صفحه رقعی.
208. چهره واقعی وه ت، ترجمه حبیب ، چاپ پنجم، 1382ش.
209. الحرب الوهّ ، عبدالصّاحب یادگاری.
210. الحسین و الوهّ ة، جلال معاش، چاپ بیروت، 1426ق.
211. حقیقة وسّل و الوسیلة، موسی محمّد علی، (چاپ بیروت).
212. حکم البناء علی القبور، عبدالکریم بهبهانی، چاپ اول، 1422ق.
213. خدای وه ها، سید محمود عظمیی، چاپ اول، 1377ش.
214. الدرّ الفرید فی العزاء علی السّبط الشهید، سید علی بن سید محمدحسین شهرستانی، متوفای 1344ق.
215. دربارگاه نور، ناصرالدّین صدیق، چاپ دوم، قم، 1383ش.
216. درسهایی از شفاعت، سید تقی طباطبایی قمی، چاپ اول، قم، 1364ش.
217. دعایات مکثّفة ضدّ الوه ة، سید مهدی بن سید محمد سویج.
218. دعوی الهدی الی الورع فی الافعال و الفتوی، شیخ محمّد جواد بلاغی، متوفای 1352ق. چاپ نجف اشرف، 1344ق.
219. الدّعوة الحسینیّة الی مواهب النّبی السّنیة، محمدباقر همدانی ـ مخطوط ـ
220. دعوة الحق الی ائمّة الخلق، میرزا هادی حسینی اسانی، (م: 1368 هـ) در دو مجلد، جلد اول در بغداد به چاپ رسیده، جلد دوم آن مخطوط است.
221. دلیل واقعی در جواب وهّ ، سید حسین عرب باغی، متوفای 1369ق. چاپ سنگی تبریز.
222. دو محور عقاید وه ان، داود الهامی، چاپ قم، 1379ش.
223. ردّ شبهات وهّ ها، عیسی سلیم پور اهری، چاپ قم، 1341ش.
224. الردّ علی فتاوی الوهّ ّین، سید حسن صدر کاظمی، متوفای 1354ق. چاپ اول، بغداد، 1344ق.
225. الردّ علی الوه ّة، شیخ عبدالکریم ا ّین، متوفای 1360ق.
226. الردّ علی الوه ّة، شیخ محمدعلی اردوبادی، متوفای 1380ق. چاپ 1345ق.
227. الردّ علی الوه ّة، شیخ مهدی بن محمدعلی اصفهانی.
228. الردّ علی الوه ّة، شیخ هادی بن عباس بن علی آل کاشف الغطاء، متوفای 1361ق.
229. ردّ الفتوی بهدم قبور الأئمّة فی البقیع، شیخ محمدجواد بلاغی، متوفای 1352ق.
230. رساله ای در ردّ شبهات وهّ ّه، سیّد صدرالدّین صدر (م: 1373 هـ)
231. رساله ردّ بر وهّ ت، شیخ محمّد صفائی حائری.
232. رسالة فی ردّ شبهات الوه ة، سید صدرالدین صدر، متوفای 1373ق.
233. رسالة فی الرّد علی الوهّ ّة، سیّد حسن صدر، (م: 134 هـ).
234. رسالة فی الرد علی الوه ة، شیخ قاسم ابوالفضل محجوب بوشهری.
235. رسالة فی ردّ مذهب الوه ة، سید محمد بن سید محمود عصّار، متوفای 1356 ق. چاپ قم، 1420 ق. با تحقیقات نعمان النّصری.
236. رسالة فی هدم المشاهد، سید ابوتراب خوانساری، متوفای 1346ق.
237. رویکرد عقلانی بر باورهای وه ت، نجم الدین طبسی، چاپ قم، 1384ش.
238. رؤیة الله بین ّنزیه و ّشبیه، عبدالکریم بهبهانی، چاپ اول، 1422ق.
239. زیارت، جواد محدّثی، چاپ تهران، 1371ش.
240. زیارة قبر الرسول، چاپ نجف اشرف، 1426ق.
241. زیارة القبور، سید عبدالرّحیم ، چاپ اول، 1422ق.
242. ا ّیارة و وسّل، صائب عبدالحمید، چاپ قم، 1421ق.
243. السّجود علی الارض، علی احمدی میانجی.
244. السّجود علی ّربة، محمدابراهیم موحّد قزوینی، چاپ دوم، 1401ق.
245. السّیف الحیدری، ولایتعلی بن غلام رسول اکبر فوری.
246. سیمای وه ت، عبدالله محمد (ترجمه ذا رأیت الوهّ ّین).
247. شبهات الوهّ ّة، حسن بن المعالی، چاپ نجف اشرف.
248. شبی در قطار، حسینعلی انصاری راد.
249. شرک و بدعت، مصطفی نورانی.
250. الشّعائر الحسینیة، شیخ محمدحسین آل مظفر، متوفای 1381ق. چاپ بغداد، 1348ق.
251. الشّعائر الحسینیة فی العراق، سید علی نقی نقوی لکهنوی، ترجمه از انگلیسی، از طامس لائل.
252. الشّفاعة، عبدالکریم بهبهانی، چاپ اول، 1422ق.
253. الشّفاعة حقیقة یة، چاپ قم، 1418ق.
254. الشفاعة، بحوث فی حقیقتها و اقسامها و معطیاتها، سید کمال حیدری، چاپ اول، 1425ق.
255. الشّیعة و الوهّ ة، سید مهدی بن سید صالح قزوینی، متوفای 1358ق. چاپ نجف اشرف.
256. الصّراط المستقیم، غلامعلی بهاونگری هندی (به زبان کجراتی).
257. الصّوارم الماضیة لردّ الفرقة الوه ة، سید محمد مهدی قزوینی، متوفای 1300 ق.
258. الصّواعق المحرقة فی علائم الظّهور و ردّ الوهّ ّة، شیخ ابوالحسن مرندی (صاحب مجمع النّورین)، چاپ تهران، 1334ش.
259. العقود الدّریة فی ردّ شبهات الوه ة، سید محسن امین عاملی ـ به نظم ـ
260. غفلة الوهّ ّة عن الحقائق الدّینیه، سیّد مهدی قزوینی.
261. فتنه وهّ ت (انگلیسی)، سید سعید اختر رضوی، چاپ قم، 2000 م.
262. فتنه وهّ ت (اردو)، فروغ کاظمی، چاپ لکهنو، هند، 1998م.
263. فراسوی ها، سیّد محسن امین (ترجمه: سید حسن افتخار زاده)، چاپ تهران، 368 صفحه.
264. فرقه وهّ و پاسخ شبهات آنها، علی دوانی، چاپ سوم 1368ش.
265. الفرقة الوهّ ّة فی خدمة من؟، سیّد ابوالعلا تقوی.
266. فصل الخطاب فی نقض مقالة ابن عبدالوهاب، محمد بن عبدالنّبی نیشابوری، متوفای 1232ق.
267. الفصول المهمّة فی مشروعیّة زیارة النّبی و الأئمّة، شیخ مهدی ساعدی عماری.
268. فقهاء النّفط، صالح الوردانی، چاپ قاهره، 2001 م. 231صفحه.
269. فهرست کتابهائی که در ردّ وه ّت نوشته شده، ناصر باقری بید هندی.
270. قائدة اهل الباطل و دفع شبهات المجادل، علی بن عبدالله بحرانی، چاپ هند، 1306ق.
271. کشف الأثر، فی مسألة السّفر و جواب ملاّ احمد وهّ ، سید حسین عرب باغی، متوفای 1369ق. چاپ قم، 1366ش.
272. کشف الارتیاب فی أتباع محمّدبن عبدالوهّاب، سیّد محسن امین، چاپ پنجم، 1347ق. دمشق.
مشاهده متن کامل ...
عربی هفتم - الدَّرسُ الأولُ : الْقِسمُ الثّانیُ
درخواست حذف اطلاعات

الدَّرسُ الأولُ : الْقِسمُ الثّانیُ

تعریف اسم مُثَنّی : اسمی است که بر دو چیزیا دونفر دل کند . مثل: ِّلمیذان ِ طالبتانَ ِ عالمَین ِ.

علامت مُثَنّی : ( ان ِ - یْن ِ ) است که به آ اسم مفرد اضافه می شود .

مثال : مُعَـلِّـم + ان ِ ï مُعَلِّـمـان ِ / مُعَـلِّـم + یْن ِ ï مُعَلِّـمَیـْن ِ ( دو معلم ).

مثال : مُعَلِّـمَة + ان ِ ï مُعَلِّـمَتان ِ / مُعَلِّـمَة + یْن ِ ï مُعَلِّـمَتَیْن ِ ( دو معلم ).

نکته:اسم مثنّی با ( ان ِو یْن ِ)از نظر معنی هیچ فرقی با هم ندارند.ولی از نظرقرارگرفتن درجمله تفاوت دارندکه در سال های بعد خواهید خواند.فقط این را بدانید که اسم مثنّی با«یْن ِ» دراول جمله نمی آید.

اسم های اشاره مثنای مونث:هاتان ِ - هاتین ِ (به معنای این دو- اینها). مثال : هـذه شجرة ï هاتان ِ شَجَرَتَان ِ یا هاتَیْن ِ شَجَرَتَیْن ِ .

اسم های اشاره مثنای مذکر : هذان ِ - هذین ِ (به معنای این دو- اینها) . مثال :هـَذا قَـلَـمٌ ï هـذان ِ قَـلَـمان ِ یا هـذَیْن ِ قَلَـمَیْن ِ .



مشاهده متن کامل ...
بابا
درخواست حذف اطلاعات
بابا دلم برات یه ذره شده کاش بودی چقدر جات خالیه

تا سحر با غصّه ها بیدار ، حسّ گریه نیست

من پر از دردم ولی انگار ، حسّ گریه نیست

خوب یادم مانده هر باری که غمگین می شدم

گریه می ولی این بار ، حسّ گریه نیست

کاش می شد مثل مجنون در بیابان گریه کرد

در میان این همه دیوار ، حسّ گریه نیست

عشق دارد هی بلا هر روز می ریزد سرم

زنده ام اما در این آوار ، حسّ گریه نیست

آه ای ابر سیاه مانده در زیر گلو!

دست از آزار من بردار، حسّ گریه نیست

باز هم یک روز دیگر با غمی آغاز شد

خسته ام از این همه تکرار ، حسّ گریه نیست

با تبسّم می رسم ، هم با تبسّم می روم

با تبسّم از سر اجبار ، حسّ گریه نیست

گفته بودی در نگاهت بغض می ترکد ولی

گاه حتّی لحظه ی دیدار ، حسّ گریه نیست



مشاهده متن کامل ...

مقاله درباره معاد و آْ ت
درخواست حذف اطلاعات
اختصاصی از نیک فایل مقاله درباره معاد و آْ ت با و پر سرعت .

لینک و ید پایین توضیحات

فرمت فایل word  و قابل ویرایش و پرینت

تعداد صفحات: 24

 

کتاب معادشناسی/ جلد اول/ قسمت اول: مقام انسان در میان موجودات، پست ترین عوالم، فرق مومن و کافر، آ ت باطن دنیا است، آسانی

بسـم الله الـرّحمن الـرّحیم  

سپاس و حمد بی اندازه و قیاس از ویژگیهای حضرت ربّ ودود ذوالجلال و الاءکرام ، خدای منّان است که بشر را بعد از آفرینش و هدایت تکوینیّه به خلعت حرکت بسوی کمال به هدایت تشریعیّه راهنمائی و مخلَّع فرمود؛ اللَهُ وَلِیُّ الَّذِینَ ءَامَنُوا یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَـ'تِ إِلَی النُّورِ. [1]

 و پاکترین درود و تحیّت و اکرام بر ان و برگزیدگان راه خدا و طریق هدایت بسوی معارف حقّة او باد، که با ارشاد خود بشر را از ظلمتکدة جهل به وادی ایمن انوار علم و دانش الهیّه ی نمودند، و از جمود و رکود به مقام سعة اطلاق و گشایش حقائق و واقعیّات به پرواز درآوردند.

 خاصّه خاتم پیمبران حضرت سیّدالمرسلین محمّد بن عبدالله صلّی الله علیه وآله وسلّم و جانشینان او حضرت سیّد الوصیّین ، أمیرالمؤمنین علیّ بن أبی طالب و یازده فرزند امجد او که یکی پس از دیگری عالم را به نور وجود خود منوّر، و با تحمّل أعباء خلافت و امانت الهی کاروان بشریّت را به میقات خدا و لقاء او رهنمون شدند، و صدای پر طنین قافله را به گوش جهانیان رساندند.

 در دلهای مردم از نفحات قدسیّه ، نور و سرور و حبور وارد کرده ، و آن دلها را به مقام عزّ خدا پیوستند. و راه عبور از عقبات مخوفه و ه های مهولة نفس را به راستی و درستی نشان داده ، به مراحل و منازل واقعة در طیّ طریق آشنا نمودند. و انسان را به آ ین منزل خود که مقام مقرَّبین و صدّیقین و مخلَصین است به حرم امن و امان حضرت پروردگار جمیل و جلیل ی د؛ فَلِلّهِ دَرُّهُم و علَیه أجرُهم و سلامُه علَیهم أجمَعین . از آنجائی که توفیق الهی شامل حال این بندة ناچیز شد، تا در روزهای ماه مبارک رمضان از سنة 1396 و در این ماه از سنة 1399 هجریّة قمریّه با بسیاری از برادران ایمانی و اخلاّء بحث معاد که از جمله شریف ترین و زیباترین بحث های اعتقادی است مرتّباً و مسلسلاً بازگو شود؛ خداوند رحمن و رحیم را سپاسگزارم که با تأییدات بی نهایت و تسدیدات بی دریغ خود باز بذل مرحمت و عنایت نمود تا مذاکرات را به رشتة تحریر آورده و به صورت مجالسی تدوین شود، و بالنّتیجه برای خود حقیر و برادران ایمانی عزیز و ارجمند موجب یادآوری گردد.

 این مجالس که در حدود شصت و خواهد بود، کیفیّت سیر و حرکت انسان را در دنیا و عالم غرور و اعتبار، و نحوة تبدّل نشأة غرور را به عالم حقائق و واقعیّات ، و ارتحال او را بسوی خدا و غایة الغایات نشان می دهد؛ و در ابحاثی مرتّباً از عالم صورت و برزخ و نحوة ارتباط ارواح در آنجا با این عالم ، و کیفیّت خلقت فرشتگان و وظائف آنها، و نفخ صور و مردن تمام موجودات و سپس زنده شدن همة آنها و قیام انسان در پیشگاه حضرت احدیّت ، و عالم و نشر و حساب و کتاب و جزاء و عرض و سؤال و میزان و صراط و شفاعت و أعراف و بهشت و دوزخ بحث می نماید. از آیات قرآن و اخبار معصومین و ادلّة عقلیّه و فلسفیّه و مطالب ذوقیّه و عرفانیّه به نحو أوفی و اوفر آمده ، و از ذکر اخلاقیّات و مواعظ نیز در حدود امکان کوتاهی نشده است .

 این مباحث در حدود ده مجلّد خواهد شد که قسمت «معادشناسی » از دورة علوم و معارف را تشکیل می دهد.

 این دوره در سلسلة عقائد شامل سه دورة «الله شناسی » و « شناسی » و «معاد شناسی » است ؛ و در قسمت احکام و مسائل شامل بحث هائی در پیرامون قرآن کریم و مسجد و دعا و و روزه و اخلاق و برخی از مسائل دیگر است که به حول و قوّة الهی امید است به تدریج مورد استفادة عموم قرار گیرد.

 وَ مَا تَوْفِیقِی ´ إِلاَّ بِاللَهِ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَیْهِ أُنِیبُ.[2]

 رَبَّنَا عَلَیْکَ تَوَکَّلْنَا وَ إِلَیْکَ أَنَبْنَا وَ إِلَیْکَ الْمَصِیرُ. [3]

 و هُوَ المُستَعانُ و علَیهِ ُّکْلانُ

 سیّد محمّد حسین حسینی طهرانی

بازگشت به فهرست

مجلس أوّل 

حـقـائـق و اعـتـبـاریّـات

 

 أعوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

 بِـسْـمِ اللَهِ الـرَّحْمَـنِ الـرَّحـیم

 الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ و الصَّلَوةُ و السَّلامُ عَلَی سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ و ءَالِهِ الطّاهِرینَ

 و لَعْنَةُ اللَهِ عَلَی أعْدا´ئِهِمْ أجْمَعینَ مِنَ الاْ´نَ إلَی قیامِ یَوْمِ الدّینِ

 و لا حَوْلَ و لا قُوَّةَ إلاّ بِاللَهِ الْعَلیِّ الْعَظیم[4]

 

 قال اللهُ الحکیمُ فی کتابِه الکریم :

 بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَـ'نِ الرَّحِیمِ * وَ ِّینِ وَ ا َّیْتُونِ * وَ طُورِ سِینِینَ * وَ هَـ'ذَا الْبَلَدِ الاْمِینِ * لَقَدْ خَلَقْنَا الاْءنسَـ'نَ فِی ´ أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ * ثُمَّ رَدَدْنَـ'هُ أَسْفَلَ سَـ'فِلِینَ * إِلاَّ الَّذِینَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّـ'لِحَـ'تِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَیْرُ مَمْنُونٍ * فَمَا یُکَذِّبُکَ بَعْدُ بِالدِّینِ * أَلَیْسَ اللَهُ بِأَحْکَمِ الْحَـ'کِمِینَ. خداوند در این سوره که نود و پنجمین سوره از قرآن کریم است سوگند یاد می کند به انجیر و زیتون که مراد[5] همان دو میوة معروف است ، یا به دو درخت آنها، یا به کوه تین که شهر دمشق در دامنة آن واقع شده و کوه زیتون که شهر بیت المَقْدِس در دامنة آن است و محلّ پیدایش انبیاء و مرسلین می باشد؛ و سوگند یاد می کند به طور سینا که محلّ مناجات حضرت موسی کلیم الله علَی نبیِّنا وآله و علیه السّلام بوده است ، و به شهر مکّة مکرّمه که شهر امن و امان بوده م و خداوند آنرا مأمن قرار داده است که :

انسان را در بهترین [6] قوام وجودی و ماهُوِی و عالیترین طینت و سرشت و نیکوترین بنیاد و سازمان آفریدیم ، و سپس او را به پائین ترین درجه و منزله فرود آوردیم ؛ مگر آن انیکه ایمان به خدا آورده و به کردار شایسته مشغول شوند، که برای آنها البتّه مزد و ثواب مستمرّ و همیشگی خواهد بود.

 پس بنابراین روز جزا حقّ است و قابل تکذیب نیست ، زیرا که بر اساس اختلاف حالات و درجات مردم ، خداوند حاکم به حقّ که حکمش استوار و قائم به اصول متینه است بین آنها در روز بازپسین حکم خواهد فرمود.

 به خواست خداوند متعال چنانچه توفیقات حضرتش شامل شود، در نظر آمد که یک دوره بحث معاد که متّخذ از آیات شریفة قرآن و أخبار ائمّة أهل البیت علیهم السّلام باشد بیان شود، و از خصوصیّاتی که انسان در حال سکرات مرگ پیدا می کند و کیفیّت عالم برزخ و انتقال از آن به قیامت کبری و اجتماع خلائق در و نشر و سؤال و میزان و عرض و صراط و شفاعت و أعراف و کوثر و بهشت و دوزخ ، بقدر وسع و گنجایش به ترتیب مفصّلاً ذکر شود.

 در سورة مبارکة و ّین که در مطلع گفتار قرائت شد، خداوند موقعیّت انسان را از عالم بالا به عالم طبع و مادّه و حیات دنیا و منطق احساس بیان می فرماید که : ما او را در بهترین سرشت و قوام آفریدیم و سپس او را به پائین ترین مرتبه از حدود و قیود و گرفتاری در ظلمات عالم حسّ و دور بودن از عالم اُنس و جمعیّت و معرفت نزول دادیم ، تا خود به پای خود برگردد و با اختیار و اراده به اعلا درجات برسد، و بر ذروة عالی از مدارج و معارج مقام انسانیّت نائل آید؛ در این صورت در نزد خدای خود مقیم بوده و به اجر و پاداش غیر مقطوع خواهد رسید.

بازگشت به فهرست

مقام انسان در میان موجودات

 در میان تمام موجودات از جماد و نبات و حیوان ، انسان دارای یک شرافت و دارای یک خاصّه ای است که او را از بقیّه متمایز نموده و در صفّ خاصّی قرار داده است ؛ و آن همان قوای عاقله و ادراک کلّیّات و امکان عروج و صعود به عوالم اعلا و مجرّدات از نفوس قدسیّه عقلانیّه است .

 گرچه علوم تجربی هنوز نتوانسته است برای جمیع موجودات حتّی نباتات و جمادات ، اثبات شعور و قدرت بنماید ولی در فلسفة کلّیّة الهیّه به مرحلة ثبوت و برهان رسیده است که هر موجودی که بر آن نام موجود بتوان گذاشت حتّی یک پر کاه و یک ذرّة نامرئی ، همه از نعمت حیات و علم و قدرت بهرمندند و «وجود» ملازم با این سه خاصیّت است ؛ غایة الامر هر موجودی به حسب گنجایش ظرف وجودی خود دارای همان درجه از حیات و علم و قدرت است ؛ موجودات مادّیّه بقدر گنجایش خود، نباتات و حیوانات بقدر توسعة ظروف وجودی آنها، انسان و ملائکه نیز بحسب قابلیّت خود دارای این خواصّ می باشند.

 انسان در میان همة موجودات دارای قوای متضادّه و غرائز مختلفه و در گیر و قوسِ کشمکش امیال نفسانیّه و شهوات از طرفی و قوای عاقله و مجرّده از سوی دیگر است .

 دائرة فعّالیّت حیوانات محدود، و اختیار و اراده و شعور آنها محدود است . و برای جلب منافع و دفع مضارّ خود بحرکت در می آیند؛ پرندگان در فضا به پرواز آمده ، و حیوانات بحری در دریا برای ط و صید حرکت می کنند، و وحوش و جانوران برّی جز تمتّع حسّ و تولید مثل و إعمال غرائز محدود و بسیط خود قدمی فراتر نمی نهند.

 آنها غیر از یک طریق مشی محدود هیچ آرزو و هدفی ندارند، لذا اجتماع آنها بسیط و محدود است .


با


مقاله درباره معاد و آْ ت


مشاهده متن کامل ...
تاریخ ایران: تاریخ دردناک گُسست ها و انقطاع های متعدّد است
درخواست حذف اطلاعات

تاریخ ایران: تاریخ دردناک گُسست ها و انقطاع های متعدّد است 


علی میرفطروس


پنج شنبه  ٣۱ فروردین ۱٣٨۵ -  ۲۰ آوریل ۲۰۰۶


* بر خلاف نظر آرامش دوستدار، جامعة «دینخو» اساساً نمی تواند زکریای رازی، ابن راوندی، 
    ابومشعر مُنجّم بلخی، خوارزمی، عمرخیام، کوشیار گیلانی، ابن سینا، ابوریحان بیرونی و ...   پرورش 
   دهد . 
* عشق و علاقه به آرمان های شریف و عد خواهانـه است کـه در طول هزار سـال ملّت مـا را بــه 
    شـاهنامة فردوسی پیوند داده است و اگر امروز نیـز تعلّق خاطری به شاهنامة فردوسی وجود دارد 
    نشـانة آرزوی ملّت ما بـرای استقرار صلح، ، عد ، مدارا و رهائی ملی است . 
* ما اینک با ش ت «تاریخ ایدئولوژیک» یا «ایدئولوژیک تاریخ» روبرو هستیم . 
* به تمدن های تاریخی باید بطور تاریخی نگاه کرد. بنابراین: با نگاه به ضعف و زبونی یونـان معاصر 
    یا ایران امروزی، نمی توان تاریخ و تمدّن ایران یا یونان را نفی و انکار کرد . 
  
مقدمه : 
« اگر بخواهیم روشنفکران ایرانی معاصر را با یک ویژگی سلبی عام معرفی کنیم، «ضد ایدئولوژی بودن» آنهاست. دیگر در میان آنان از پارادایم غرب-شرق، بازگشت به خویشِ پرشکوه دینی یا غیردینی، مبارزه با امپریالیسم و امثال اینها خبر چندانی نیست و جای آن را دیدی جهانی تر گرفته که بر صلح، مدارا، پلورالیزم و مرام دموکراتیک تاکید می کند . 
علی میرفطروس را باید بی شک از این دسته روشنفکران شمرد. یک وجه بارز آثار او از پیش از انقلاب تا کنون هشدار در برابر «سلطه ی دین در حکومت» بوده که نشان می دهد چه زود به خطرات پیوند دین و سیاست پی برده است.میرفطروس از این جنبه هم ممتاز است که بی آنکه دچار شوونیسم ملی و نژادپرستی شود به بررسی و نقد تاریخ و فرهنگ ایران می پردازد و این در نقدی که در همین مصاحبه بر «نظریة دینخویی» آرامش دوستدار وارد می کند به بهترین شکل خود را نشان می دهد . 
میرفطروس چنان که از نوشته هایش بر می آید دو ضعف بزرگ تاریخ نگاری در ایران را «فقدان تاریخیت» و «ایدئولوژیک تاریخ» می داند و معتقد است این دو، تا کنون ضربه ی بزرگی به تحلیل های ما از «ضعف و زبونی تاریخیمان» وارد آورده اند. از همین روست که هر زمان این موضوع را یادآوری می کند بر «افزایش آگاهی تاریخی» برای «همبستگی قومی و ملی» پای می فشارد . 
در این میان، خودِ او بیشتر تلاشش را در بررسی تاریخ و فرهنگ ایران، مصروف زبان و ادبیات فارسی کرده است. نمونه ی آ ین پژوهش وی در این زمینه، کتاب «تاریخ در ادبیات» است که قرار است به زودی انتشار یابد . 
محور اساسی پرسش های این گفتگو را یک سوال در بر می گیرد: «چگونه می توانیم از وضعیت نامطلوبی که بدان دچاریم خارج شویم؟» و ... آن چه پیش رو دارید مجموعه ی پاسخ هایی است که وی ارائه می دهد ». 
  
     این گفتگو حدود ی ال پیش انجام شده و بنا بود که در یکی از معتبرترین نشریه های دانشجوئی ایران (نشریة طلوع، نشریة دانشجویان اصفهان) منتشر شود. با رویدادهای اخیر های ایران و «توقـّف» فعالیت های «طلوع»، چاپ و انتشار این گفتگو نیز – تاکنون- به تأخیر افتاد و ... 
  
                                                                                                                                          شاهنامه و ایران 
- به نظر می رسد یک اقبال یا ضرورت عمومی در بین پژوهشگران به نقد گذشتة تاریخی و فرهنگیمان به وجود آمده چنان که حتی یکی از نمایندگان جریان روشنفکری ملّی- مذهبی در مصاحبه ای گفته بود: «مشکل روشنفکران دینی ما ناآشنایی شان با سابقة ایران کهن است». شما این موج را چگونه ارزی می کنید؟ 
  
میرفطروس: موجی که به آن اشاره می کنید بسیار فرخنده است. دلیل یا دلایل این بازگشت به «سابقة ایران کهن» از جمله می تواند این باشد که بهرحال در این   سال های اخیر، جامعة ما شاهد تحولات سهمگینی بوده که ُبنیان های فرهنگی و خصوصاً هویت ملی ما را دستخوش تهاجم و تهدید ساخته است. اصلاً یکی از ویژگی های ملت ما - در طول تاریخ- این بوده که هر بار در مواجهه با طوفان های سهمگین اجتماعی و در مقابله با حملات و هجوم هائی که به «شخصیت تاریخی» یعنی به هویت ملی ما می شد، کوشید تا بقول شما در پناه «سابقه ایران کهن» سنگر بگیرد و از این پایگاه و پناهگاه به هستی تاریخی خویش ادامه دهد. شما ببینید! در تاریخ ادبیات ما چقدر « شاهنامه» و «ابو ُمسلم نامه» و غیره داریم؟! این «شاهنامه» ها و «ابو ُمسلم نامه» ها - در واقع - شیرازة بقای زبان، فرهنگ و هویّت ملی ما بوده اند آنچنانکه ملّیت ما را از گذشته به حال و از حال به آینده تداوم داده است . 
  
- البته منظور من شامل نقد حتّی همین شاهنامه ها و ابومسلم نامه ها هم می شود. پژوهش های متعددی که امروز در مورد «ویژگی ایرانی»، (از جمله استبداد زدگی و خ مگی) صورت می گیرد، از همین شاهنامة فردوسی و متون تاریخی ست .. 
  
میرفطروس: ابتدا باید ببینیم که مضمون اساسی شاهنامة فردوسی چیست؟   و چرا ملت ما - در کنار اینهمه شاهنامه ها و حتّی شاهنامه های ی (مانند مختارنامه، حملة حیدری و غیره) به شاهنامة فردوسی تکیه کرده است و از طرف دیگر به «ظرف زمانی» و بر «محدودیت های تاریخی زمان» شاهنامه باید توجه کنیم، یعنی ما نمی توانیم مفاهیم مدرن و امروزی را از شاهنامة فردوسی است اج کنیم . 
     با یک نگاه کلی، می بینیم، مضامین اصلی و اساسی شاهنامه، خِرَدورزی، ، عد جوئی، مدارا، صلح طلبی و رعایت اخلاق و فضیلت های انسانی است . 
     اهمیت «خِرَدورزی» در نزد فردوسی آنچنان است که می گوید : 
خِرَد، چشم جان است چون بنگری 
و یا : 
تو چیزی مدان کز خِرَد برتر است 
خِرَد بر همة نیکوئی ها، سر است 
     قهرمانان یا پهلوانان شاهنامه، انسانهای دل آگاه و نیک کرداری هستند که برای نیک بختی انسان و پیروزی روشنائی بر تاریکی، پیکار می کنند و در این راه، رعایت اخلاق و فضیلت های انسانی را (حتّی در هنگامة جنگ و پیکار) چراغ راه و کردار و رفتار خویش می سازند (در این باره نگاه کنید به بحث درخشان زنده یاد شاهرخ مسکوب در: تنِ پهلوان و روانِ دمند ). 
جنبة دیگر مضامین و موضوعات شاهنامه تأکید بر شادخواری و لذت جوئی ها و عشق ورزی های طبیعی است (مثلاً در عشق رستم به تهمینه، بیژن و منیژه، زال و رودابه) گوئی که در نزد نیاکان ما،   شادی و شاد زیستن، از فرایض دینی و ایزدی بود . 
از همه مهم تر: نوعی «خودآگاهی ملی» یا «حس ملی»، ایران دوستی و میهن پرستی است که در سراسر شاهنامه خود را نشان می دهند مثلاً جالب است که بدانیم حدود ۷۲۰ بار نام «ایران» و حدود ٣۵۰ بار نام «ایرانی» و «ایرانیان» در شاهنامه تکرار شده است . 
چو ایران نباشد     تنِ من مباد 
بدین بوم و بر،      زنده یک تن مباد ! 
     وجود این «حسّ ملی« یا «خودآگاهی ملی» و میهن پرستی است که باعث می شود تا قهرمانان یا پهلوانان شاهنامه در شرایط حساس و سرنوشت ساز، «منافع ملی» را بر منافع فردی و شخصی خویش ترجیح دهند و با فداکاری و از خودگذشتگی، باعث نجات ایران و ایرانی شوند، مثلاً در داستان هژیر (مرزبان ایرانی در جنگ با توران) و آرش کمانگیر ... 
     در اشارة شما به «استبداد زدگی و خ مگی ایرانی» باید بگویم که در همین شاهنامة فردوسی می بینیم که غالب قهرمانان اصلی ( از رستم تا سیاوش، از پیران ویسه تا توس سپهدار) در برابر خ مگی شاهان و شهریاران قد عَلَم می کنند و جالب است که می بینیم خودِ فردوسی هم، عموماً، همراه و همدلِ پهلوانان در برابر خ مگی و استبداد شاهان و شهریاران است. می خواهم بگویم که عشق و علاقه به این آرمان های شریف و عد خواهانه است که در طول هزار سال ملت ما را به شاهنامه و فردوسی پیوند داده است و اگر امروز نیز تعلّق خاطری به شاهنامة فردوسی وجود دارد، نشانة آرزوی ملّت ما برای استقرار صلح، ، عد ، مدارا و رهائی ملی است ... 
  
- شما سال ها پیش با اشاره به «ایدئولوژیک تاریخ» یا « تاریخ ایدئولوژیک، گفته اید که: « بیشتر تحقیقات تاریخی ما با نوعی «تقیـّه» همراه بوده اند»، این «تقیه» در چه زمینه هایی بوده است؟ «فقر حافظه ی تاریخی ما ایرانیان» را یکی از عوامل ش ت های مکرر های اجتماعی و مدنی ایرانیان در صد و پنجاه سال گذشته می دانند. آیا این ایدئولوژیک دیدنِ تاریخ می تواند نسبتی با ناکامی های   تکراری ما داشته باشد؟ 
  
میرفطروس: ببینید! بهر حال ما در کشوری زندگی می کنیم که در طول تاریخش، استبداد و مذهبی راه را برای بیان عقاید و شه های مترقی بسته است، اینکه سعدی می گوید: « زبان سرخ، سرِ سبز می دهد بر باد!» و یا به قول عوام: « دیوار، موش دارد، موش گوش دارد»، همه و همه، نشانة آن هراس - مذهبی است که شاعران و متفکران ما را در ابراز عقایدشان دچار ترس و تردید و تقیّه کرده است. ما ملتّی هستیم که ترس و تقیّه، بافت فرهنگی و روان ما را تشکیل می دهد. حدود هزار سال پیش، « حکیم عمر خیام» می گفت : 
اسرار جهان، چنانکه در دفتر ماست 
گفتن نتوان، که آن، وبالِ سرِ ماست 
چون نیست در این مردم نادان، اهلی 
نتوان گفتن، هرآنچه در خاطر ماست 
و یا بقول مولانا : 
احمقان، سرور ُشدستند و زبیم 
عاقلان، سرها کشیده در گلیم 
     بهمین جهت، من معتقدم که در بررسی تاریخ و فرهنگ و فلسفة ایران ضمن درک شرایط دشوار - مذهبی باید به رمز و راز مفاهیم و « معناهای پنهان شده» در پسِ پشتِ واژگان ادبی- عرفانی آگاه شویم، یعنی نوعی «شکل شناسی» در تفسیر ادبیات و فرهنگ و فلسفة ما ( در این باره من در مقاله ای بنام « نکاتی در شناخت های اجتماعی در ایران» مـُفصّلاً صحبت کرده ام. نگاه بفرمایید به: عمادالدّین نسیمی، شاعر و متفکر حروفی، چاپ اول ۱۹۹۲، چاپ دوم ۱۹۹۹، آلمان، صص ۴۷-۶۷ ) 
    در پاسخ به بخش دیگر سئوال شما باید بگویم که فروپاشی اردوگاه کمونیستی و ش ت ایدئولوژی های توتالیتر (چه دینی و چه لنینی)، باعث تأمـّل روشنفکران ما شده و این امر، بر چگونگی نگاه پژوهشگران ما نیز تأثیر فراوانی داشته است. در واقع ما اینک به نحوی با ش ت «تاریخ ایدئولوژیک» یا «ایدئولوژیک تاریخ» روبرو هستیم . 
  
- بعضی معتقدند ما از لحاظ نظری مایه های ب ایی حکومت دموکرات را نداشته ایم. یک نمونه از آنها آرامش دوستدار است که «دینخوئی» ما ایرانیان را عامل اساسی «امتناع تفکر» می دانند و اعتقاد دارند   شیدن در فرهنگ ایرانی ـ ی چون در و بر بنیانى دینی بالیده و پرورده شده است، ممتنع یعنی محال است؟ با قبول این نظر، ما وارد یک دُور باطل می شویم و دیگر نمی توان از ش تن قیدوبندهای ایدئولوژیک   صحبت کرد. نظر شما در این زمینه چیست؟ 
  
میرفطروس: من به آرامش دوستدار، علاقه و احترام فراوان دارم، یکی بخاطر شجاعتش در نقد «دینخوئی»ِ روشنفکران ما، دوم، بخاطر نثر و نگارش فا و درستش و خصوصاً ابداع واژگان جدیدی چون: دینخوئی، ناپرسائی، تخمیر دینی و ...(هر چند عصبیّت های ناشایسته، بحث های وی را گاهی به جدل های رایج و رو مه ای می کشانَد). حدود ۲۰ سال پیش (۱۹٨۶) من در دوکتاب کوچک به نظرات آرامش دوستدار، اشارة انتقادآمیزی کرده ام. نظرات آرامش دوستدار با وجود نکات جالب و ارزشمند، در واقع «م وط وارونه» ای است که با نقد و بررسی باید آن را به ح طبیعی و درستش برگرداند، خصوصاً آنجا که ضمن ارزی جامعة ایران به عنوان «جامعة اصغرترقّه ای که هر گوشة آن، تنوری ست برای تافتن بی حمیتی ها و بی حقیقتی ها»، همة کشمکش های فکری و فلسفی در ایران را «کشمکش های درونی برای حفظ » قلمداد کرده و معتقدست: «سراسر این دریای اکنون پشت رو شده ازتهوّع تاریخی (یعنی جامعة ایران) را می توان به یک نگاه در نوردید و برای نمونه، حتّی یک زورق پویا و جویا در آن نیافت: نه از هنر، نه از شعر، نه از فکر و نه از پژوهش» ... خوشبختانه ایشان در این اوا «به یک نگاه دیگر» به تصحیح نظرات خویش پرداخته و «در این دریای اکنون پشت و رو شده از تهوّع تاریخی»، دو استثناء پیدا کرده است: یکی عبدالله روزبه (ابن مقفّع) و دیگری، زکریای رازی ... باید دانست که آرامش دوستدار، اساساً اهل فلسفه است و از نظر فلسفی، او درست می گوید، چرا که «دینخوئی» (چه از نوع دینی آن و چه از نوع لنینی آن) اساساً باعث می شود که انسان «ناپُرسا»، «بی چرا» و «بی پرسش» گردد و این تقریباً خصلت و خاصیّت همة ایدئولوژی هاست. در هر ایدئولوژی (چه دینی و چه لنینی) انسان، متفکّر و مختار نیست، بلکه پاسخ به مسائل، از قبل، از طرف «دانای کُل» ( عقیدتی یا ایدئولوگ حزب) آماده و حاضر است. از این دیدگاه، مفهوم «دینخوئی»، کشف تازه ای نیست. حتّی همین مفهوم «امتناع تفکّر در فرهنگ دینی» هم مسئلة تازه ای نیست زیرا که حدود ۱۰۰۰ سال پیش فلاسفة ما گفته اند: «مَن تَمنطَق، تَزندَق »! 
    به نظر من، «دینخوئی» همانقدر که مقولة فلسفی است، همانقدر هم مسئله ای است تاریخی.   امّا آرامش دوستدار آنجا که به عرصة تاریخ وارد می شود، دست خالی و بی توشه است. بهمین جهت وقتی که مثلاً به «حلاّج» اشاره می کند، اولین منبع و مأخذش کت مثل «تذکر  اولیاء» (شیخ عطّار) است که واقعیت و افسانه و افسون، در آن گرد هم آمده اند، و یا وقتی می خواهد علت ناکامی «دو استثناء» در تاریخ فکر و فلسفة ایران (عبدالله روزبه و زکریای رازی) را بیان کند، ساده و مختصر می گوید: «آنها زیر چرخ و دنده های فکر دینی از بین رفتند ». 
    از طرف دیگر: آرامش دوستدار در یک شیفتگی عاشقانه به فرهنگ و فلسفة غرب (خصوصاً یونان)، از یاد می بَرَد که تاریخ فکر و فلسفة اروپا نیز (در وجه غالب آن) تاریخ «دینخوئی» است بطوریکه حتّی فلسفه و منطق و ریاضیات نیز «دربان کلیسا» بشمار می رفتند. او- همچنین- از یاد می بَرَد که اولین ترجمه های فلسفة یونان از طریق کشورهای ی و خصوصاً به همّت ایرانیان به اروپا راه یافت و مثلاً تأثیر «ابن سینا» بر فکر و فلسفة اروپا آنچنان بود که قرن ۱۶ میلادی کتاب «شفای ابن سینا» بیش از ۴۰ بار در اروپا تجدید چاپ شد و اساساً این قرن در اروپا به «قرن ابن سینا» معروف است. آرامش دوستدار در شیفتگی عاشقانه اش به فرهنگ و فلسفة غرب، نمی بیند (یا نمی خواهد ببیند) که هم اینک در اروپا ( مثلاً در فرانسه) تعداد رمّال ها و جن گیرها و طالع بین ها از تعداد پزشکان، بمراتب بیشتر است و یا مثلاً در «فرانسة غیر دینخو» فقط ۲۷ درصد مردم اهل مذهب و کلیسا نیستند . 
     دوستدار - البتّه - بین «دینخوئی عوام» و «دینخوئی خواص» (روشنفکران) فرق قائل است، هم از این روست که هنرِ روشنفکر ایرانی را «هنر نی شیدن» می داند، شه ای که با عقلانیت در مسائل علمی و فلسفی، راه را بر سلطة دین، ایدئولوژی و الهیات ببندد. از این جهت، او- بدرستی- «کانتِ مؤمن و مذهبی» را «غیرِ دینخو» می داند، چرا که کانت، با عقل و شک به مثابة دو بال تفکّر، «اقتدار دین و الهیاّت» را از حوزة عقل و فلسفه بیرون می کند . 
  
- امروز بسیاری عقیده دارند که مشکل ما در درجة اول یک مشکل فرهنگی است چرا که « ما عناصر اخلاقی خود را از دست داده ایم و بسیار دیده ایم در طی این صد سال حرکت در جستجوی ، خواهان ما به استبداد گرویده اند.» روشنفکران ما تا زمانی که خارج از حکومتند، منتقدند و زمانی که در ساختار قدرت مکانی برای شان فراهم می شود، شمشیر زبانِ نقّاد را غلاف می کنند و خود به   توجیه گر رفتار حکومت تبدیل می شوند. حل این معضل را باید از کجا و مهم تر از همه باید چگونه شروع کنیم؟ 
  
میرفطروس: اگر بپذیریم که فرهنگ، یک مقولة تاریخی است، بنابراین به «مشکل فرهنگی ما» نیز باید به طور تاریخی و درازمدّت پرداخت. یعنی: تنها با یک تلاش ملّی و پیکار فرهنگی درازمدّت ما می توانیم بر این مذلّت فرهنگی فائق شویم. نمی توان مخالف خشونت بود امّا در عین حال دوستدار آئین های خشونت زا و خونفشان باشیم. بنابراین: ما باید از این جغرافیای خون و خشونت، از این فرهنگ مصیبت و عزا، از این نیست گرائی و نهیلیسمِ مرگ ش رها شویم. از یاد نبریم که در « سابقة ایران کهن»، شادی، شادزیستن، عشق به زندگی و زیبائی جزو فرایض و عبادات به شمار می رفت (در باورهای زرتشتی، حتّی زرتشت ، خندان به دنیا می آید) اگر بپذیریم که دموکراسی و تجدّد، حاصل شهرنشینی و   محصول مناسبات سرمایه داری است و اگر خصلت ضد شهری و ضد سرمایه داری (ضد امپریالیستی!!) اکثریت روشنفکران و ان ما را به یاد آوریم، آنگاه به راز و رمز ش ت ما در استقرار و جامعه ی مدنی آگاهتر خواهیم شد ... 
  
- در بررسی جامعه شناختی ایران، هر چه که لایه به لایة آن را می کاویم، به قوم گرائی و خصوصاً به تفکّر ایلی- قبیله ای می رسیم. میزان تأثیرگذاری این عامل یا عوامل در توسعه نیافتگی ایران - به خصوص در مورد پا نگرفتن جامعة مدنی در ایران - چقدر است؟ و راه فائق آمدن بر آن - حداقل در حوزة سیاست - چیست؟ 
  
میرفطروس:   می دانیم که ایران - بعنوان «چهارراه حوادث» - بارهای بار مورد هجوم و تاخت و تاز اقوام و خصوصاً ایلات و عشایر مختلف بوده. به عبارت دیگر: بعد از فروپاشی امپراطوری ساسانی و فقدان یک حکومت مقتدر مرکزی، ایران - در یک رَوَند ۱۴۰۰ ساله - گرفتار هجوم قبایل عرب، اُزبک،   غزنوی، سلجوقی، غُز، قراختائی، آق قویونلوها ( سفیدها)، قره قویونلوها ( سیاه ها)، چنگیز، تیمور، قزلباشان صفوی، افشاریه، زندیه و قاجارها بوده است. این ایلات و عشایر، فاقد فرهنگ و تمدّن و مناسبات اجتماعی پیشرفته بودند و در فتح ای ایران - اساساً- دستیب به «مراتع» و «چراگاه» های جدید را جستجو می د. بهمین جهت، مثلاً وقتی به کتابخانه ها و مراکز فرهنگی و علمی مرو، بلخ و بخارا و نیشابور می رسیدند، جعبه ها و قفسه های کتاب را به «کاهدان» و «آخور» چها ایان خویش تبدیل می د. خوبست اشاره کنم که تنها در یکی از ۱۰-۱۲ کتابخانة شهر مرو، ۱۲ هزار جلد کتاب از انواع و اقسام علوم (ریاضیات، طبیعیّات، هندسه، نجوم، ادبیات و ...) وجود داشت بطوریکه «یاقوت حَمَوی» (سیاح   معروف عرب) توانست ۲۰۰ جلد کتاب از کتابخانة «مرو» به امانت بگیرد ... این در حالی است که در همان زمان (قرن سیزدهم میلادی) بقول «آدام متز»: بزرگترین کتابخانة شهر «بامبرگ» (آلمان)، فقط ۹۶ جلد کتاب داشت. مسلّماً اشتباه است اگر همة این کتاب ها و کتابخانه ها را «مذهبی» ارزی کنیم، برای اینکه اطلاعی از نوع و کیفیت این کتاب ها و کتابخانه ها داشته باشیم، یادآور می شوم که بقول «یاقوت حَمَوی»: «ابومشعر منجّم بلخی» از اسان به قصد حج بیرون آمد. در آن زمان، او چیز چندانی از علم نجوم نمی دانست ولی با شنیدن وصف کتابخانة «خزانـ  الحکمه» به آنجا رفت و از دیدن چنان کتابخانة عظیمی، مبهوت و متحیر شد، از حج، صرفنظر کرد و در آنجا به مطالعه و تحقیق پرداخت بطوریکه در عقاید دینی او خلل راه یافت، یکباره از حج و و همة ادیان، دل بُرید و مُلحد شد ... خوب! باز هم می رسیم به بحث قبلی ما: اگر این جامعه، بقول آرامش دوستدار، یک جامعة «دینخو» و دچار «امتناع تفکر» بود، وجود آنهمه کتاب و رسالة علمی، فلسفی و غیره را چگونه می توان توضیح داد؟ اصلاً جامعه ای که «دینخو» و دچار «امتناع تفکر» است چگونه می تواند آنهمه دانشمند و مورّخ و مُنجّم و ریاضیدان تربیّت کند؟ از ابن سینا و زکریای رازی، ابن راوندی بگیرید تا خوارزمی و خیام و غیاث الدین جمشید کاشانی ابوریحان بیرونی و ...   
    دقیقاً در همین زمان (قرن از ۱۰ تا ۱۴ میلادی) که «اروپای غیردینخو»! در یک خواب سنگین هزارسالة کلیسائی بسر می بُرد و «انکیزیسیون» با به آتش کشیدن کتاب ها و دانشمندان و فلاسفه، جوامع اروپایی را دچار «امتناع تفکر» کرده بود، در ایران، شدیدترین بحث های فکری و فلسفی جریان داشت.   در همین زمان (قرن ۱۰ میلادی) است که «قرآن» به زبان فارسی ترجمه و تفسیر می شود در حالیکه تا چند قرن بعد هم در اروپا ترجمة «کتاب مقدس» ممکن نبود، بعدها هم، نخستین مترجم انگلیسی «انجیل» ها را به جرم «الحاد» در آتش سوزاندند و سپس «مارتین لوتر» را بخاطر ترجمة آلمانی «کتاب مقدس» تکفیر د و ... تعداد محکومین به زنده سوختن در آتش، آنقدر بود که به قول «لورنت» ( محکمة تفتیش عقاید) دستور داده شد تا یک کورة آدم سوزی از سنگ بسازند و ...   
     دوران «اصلاح دینی» یا «پروتستانتیسم» (کالون ولوتر) نیز با کشتارها و آزارهای دگر شان همراه بود بطوریکه برای نظارت بر یان عادی، به خانه های مردم می ریختند و دربارة همة شئون زندگی آنان، تحقیق می د. مطبوعات، ادبیات و خصوصاً نمایشنامه ها را شدیداً کنترل می د و انتشار یا اجرای آنها را ممنوع می د، حتّی مردم را در انتخاب نام نوزادان خویش، تحت فشار و کنترل قرار می دادند. بدستور «کالون» در سال ۱۵۵٣، میشل سروه (دانشمند معروف) را به جرم انکار «تثلیث» در آتش سوختند و یا مثلاً در سال ۱۵٣۴، قضیة «شبنامه ها» (در هجو پاپ) به اختلافات مذهبی چنان دامن زد که در تمامت آن سال، هزاران نفر را به جرم «رفض» و «ارتداد» در آتش سوزاندند. کشتار هولناکی که در ۲۴ آگوست ۱۵۷۲ در پاریس اتفاق افتاد و به کشتار «سن بارتلمی » (saint-barthélemy) معروف است، هنوز موجب شرمساری تاریخ و فرهنگ اروپاست. (نگاه بفرمائید به: تاریخ تمدن، ویل دورانت، ج ۶، بخش «اصلاح دینی»). در همین دوران است که «شاردن» (پروتستان، بازرگان و سیّاح معروف فرانسوی) وقتی به ایران می آید (آنهم در عصر دشوار حکومت صفوی) با حیرت و شگفتی می گوید : 
« ستایش انگیزترین عادات ایرانیان، ملاطفت آنان با بیگانگان و مدارای دینی آنان نسبت به مذاهبی است که از طرف شریعتمداران «باطل و فاسد» شمرده شده اند ... ایرانیان، امتیاز انکارناپذیری نسبت به ما ( یان) دارند، و آن، مدارای آنان نسبت به پیروان ادیان دیگر است ...» 
    آرامش دوستدار- با عصبانیّت - می گوید: «پیام زرتشت، آغاز فرهنگ دینی ماست» و نتیجه می گیرد:   «(پس) تصادفی نیست که میراث فرهنگی ایران باستان،کُلاً دینی است». او فراموش می کند که فرهنگ تمام کشورهای باستانی (از جمله یونان و روم ) نیز عموماً دینی بوده و غیر از این نیز نمی توانست باشد (باتوجه به محدودیت های تاریخی آن دوران ). 
     دوستدار - اساساً- «دین داری» و «دین مداری» را با یکدیگر اشتباه می کند و از یاد می بَرَد که زرتشت و یا هخا ان اگر چه «دین دار» بوده اند، امّا هیچگاه «دین مدار» نبوده اند. این امر، از آموزش ها و عملکردهای زرتشت ناشی می شد، زیرا که وی در آئین و عقاید خویش هیچگاه بدنبال ب قدرت و تشکیل حکومت نبود بطوری که حتّی پس از زرتشتی شدن گشتاسب و درباریان او نیز زرتشت - همچنان - از حکومت و سلطنت، کناره می گیرد                 و ... اینکه بقول آرامش دوستدار: در هیچ یک از سنگنوشته های دوران هخا ، نامی از زرتشت نیست و یا اسمی از «امشاسپندان» و «اهریمن» (که بقول آقای دوستدار: حُکم رگ و پی پنداشت دین زرتشتی اند) نمی بینیم ... ناشی از آموزش ها و عملکردهای خودِ زرتشت مبنی بر نوعی «جدائی دین از ت» است. «تسامح کوروشی» و یا انتشار نبوغ آمیز «منشور کوروش کبیر» در بستر چنین درکی از «دین داری» ممکن بود. این «جدائی دین از ت» سیاست عمومی مادها، هخا ان و اشکانیان بود. در سال ٣۲٣ میلادی که کنستانتین (امپراطور روم)، مسحیت را دین رسمی امپراطوری اعلام کرد، بقول کریستن سن: اردشیر ساسانی نیز - بعنوان یک واکنش - دین زرتشت را دین رسمی امپراطوری ساسانی - در مقابله با امپراطوری رقیب - اعلام نمود ... از این هنگام «دین مداری» (ادغام دین و ت) مدار و محور سیاست و حکومت در ایران گردید . 
      می خواهم بگویم که آنگونه نظرات و نظریه پردازی ها (در نفی و انکار و تحقیر تاریخ و تمدن و فرهنگ ایران) بسیار گمراه کننده است. محقّقان تاریخ علم در اروپا، - بدرستی - تأکید می کنند که: «در بین سال های ٨۰۰ و ۱۴۵۰ میلادی، مهم ترین مرکز علوم جهان (شامل علوم ریاضی، حساب، هندسه، مثلثات، اخترشناسی، نورشناسی و فلسفه) در ایران و دیگر سرزمین های ی بود نه در اروپا» ... در واقع متفکری مانند زکریای رازی - بعنوان نمایندة دگرائی قرن ۱۰ میلادی در ایران - بیشتر یادآور متفکران عصر روشنگری (époque des lumieres ) اروپا در قرن هجدهم است. به عبارت دیگر: جامعة «دینخو» اساساً نمی تواند رازی، خوارزمی، عمرخیام، ابومشعر مُنجّم بلخی، کوشیار گیلانی، ابن سینا، ابن راوندی، ابوریحان بیرونی، غیاث الدین جمشید کاشانی و ... پرورش دهد ! 
     به تمدّن های تاریخی باید بطور تاریخی نگاه کرد، بنابراین با نگاه به ضعف و زبونی یونان معاصر یا ایران امروزی، نمی توان تاریخ و تمدن ایران یا یونان قدیم را نفی و انکار کرد . 
  
- با همة آن پیشرفت های علمی و فلسفی، چرا یا چگونه ما امروز به این «مذلّت تاریخی» رسیده ایم؟ یعنی، رازِ عقب ماندگی های امروزی ما، در چیست؟ 
  
میرفطروس: من در کتاب «ملاحظاتی در تاریخ ایران» (۱۹٨۶)، به چندین عامل در عقب ماندگی جامعة ایران اشاره کرده ام. در اینجا می توانم به دو عامل اساسی اشاره کنم: یکی شرایط جغرافیائی ایران، دوم، هجوم ایلات و عشایر به ایران . 
     می دانیم که ایران، یکی از کم باران ترین مناطق جهان است (درست برخلاف یونان یا اروپا) با   توجه به اینکه تمدّن های بزرگ - عمدتاً - در کنار دریاها و در مناطق پرآب و پر باران بوجود آمده اند (مثل آتن و رنسانس در ایتالیا و اروپا)، با اینهمه، همّت بلند نیاکان ما، با احداث قنات های عظیم و است اج آب های زیرزمینی، باعث شد تا بر این فقر طبیعی فائق آیند، مثلاً دربارة قنات « ت آباد یزد» (در ۱۵۰۰ سال پیش) گفته اند که: «از فراوانی آب، پهلو به دجلة بغداد می زد». و یا دربارة قدرتِ آب قنات منطقة خشک «جیرفت» (درهزار سال پیش) گفته اند: «آب آن، چندان است که شصت آسیاب بگرداند ». 
     طبیعی است که احداث این قنات ها با کوشش و مشارکت جمعی ممکن بود و نگهداری و حفاظت از آنها نیز به «میراب» یا «آب » (و سپس به حکومت های مقتدر) نیاز داشت. در هجوم های متعدّد ایلات و عشایر به ایران، عموماً تأسیسات آبیاری ویران می شدند، و این امر، مدیریّت و نظارت حکومت ها بر تأسیسات آبیاری را تقویت می کرد، این مسئله، بتدریج به قدرت قاهرة ت ها و سپس مالکیّت مطلق آنها منجر شد بطوریکه بقول                            خواجه نظام الملک : 
« رعیت: رمه، و پادشاه: شبانِ رعیّت است » 
     بنابراین، بر خلاف اروپا که مالکیت خصوصی، پایة هرگونه ارزش اجتماعی و حقوق فردی بود، در ایران، با فقدان مالکیت خصوصی و سلطة «مالکیت تی»، شکل گیری فرد، حقوق و هویّت فردی با موانع بسیار همراه بود . 
    از این گذشته، بخاطر موقعیّت ژئوپولیتیکی ایران، کشور ما بعنوان «چهار راه حوادث» (بقول رنه گروسه) همواره دستخوش تاخت و تازهای قوم ها و قبایل مختلف بود و همانطور که گفتم: این قبایل و ایلات - عموماً- فاقد فرهنگ و تمدّن پیشرفته بودند. هر یک از حملات، ضمن فروپاشی مناسبات شهری، آتش زدن کتابخانه ها و نابودی یا فرار دانشمندان و متفکران، باعث خاموشی چراغ علم و فلسفه گردید. مثلاً ابوریحان بیرونی دربارة حملة قُتیبه بن مُسلم» ( عرب) به اسان و خوارزم (در سال ۷۰۹ میلادی) ضمن اشاره به قتل عام های گسترده و «معدوم الاثر» شدن دانشمندان این نواحی پیشرفته و پرجمعیت و نابودی آثار و رسالات آنان، تأکید می کند : 
« اخبار و اوضاع مردم اسان و خوارزم، مخفی و مستور ماند .... و اهل خوارزم «اُمّی» (بیسواد) ماندند و در اموری که مورد نیاز آنان بود، به محفوظات خود استناد د ». 
    به عبارت دیگر: هر یک از این حملات و هجوم ها، بسان شمشیری، باعث قطع تکامل اجتماعی ایران و موجب انقطاع و گُسست قطعی مردم ما از ریشه و گذشتة خود گردید بطوری که - بارها- ما مجبور شدیم از «صفر» آغاز کنیم: بدون آگاهی تاریخی، بی هیچ خاطره ای از گذشته، بی هیچ چشم اندازی از آینده .... تاریخ ایران، در واقع، تاریخ دردناک گُسست ها و انقطاع های متعدّد است . 
     این حملات و هجوم ها و سپس کوچ و اسکان قبایل مهاجر به ایران، بافت اخلاقی، فرهنگی و جمعیّتی ایران را تغییر داد بطوری که بقول فردوسی : 
                           ز دهقان (ایرانی) و از تُرک و از تازیان 
                            نژادی پدید آید اندرمیان 
                           نه دهقان، نه تُرک و نه تازی بُود 
                         سخن ها به کردار بازی بُود 
  
- به مفاهیم ملیّت، میهن و هویّت ملّی اشاره کرده اید و البته به شاهنامة فردوسی، خوب! ولی ما نه هیچگاه گسترة جغرافیائی ثابتی داشته ایم، نه زبانِ در همه جا مشترکی، نه نژاد یکدست و ی انی ... آیا همین، مشکل ما - در داشتن درکی از ناسیونالیسم و تشکیل « ت ملّی» نیست؟
  
میرفطروس: ناسیونالیسم، ت ملی و غیره از ابداعات دو – سه قرن اخیر اروپاست در حالیکه - با توضیحاتی که قبلاً داده ام - رَوَ ند تکاملی جامعة ایران - اساساً - با جوامع اروپائی متفاوت است و لذا تحلیل تاریخ ایران بر اساس الگوهای اروپائی یا مار یستی، عمیقاً نادرست و گمراه کننده است. مثلاً در اروپا، پیدایش « ت های ملّی»، عامل ظهور و قوام «ملیّت» و «آگاهی ملّی» بوده اند در حالیکه قرن ها قبل از اروپا، در ایران، مفهوم «ایران»، «حس ملی» و وجود نوعی «خودآگاهی تاریخی» وجود داشت که جدا از چهارچوب حکومت ها ( ت ها) باعث دوام و بقای ایران و «ایرانیّت» شده است. در این باره، من به شاهنامة فردوسی اشاره کرده ام، علاوه بر این اگر به شعرهای شاعران ایران در قرن های سوم تا پنجم هجری (نهم تا یازدهم میلادی) یا به ایران دوستی در قرن های سوم و چهارم هجری (نهم و دهم میلادی) مراجعه کنیم می توانیم این «حسّ ملی» و «خودآگاهی تاریخی» را در شاعران و متفکران ما ببینیم (در این باره مقالة ضیاءالدین سجّادی در کتاب «ناموارة محمود افشار»، ج۲، و یا مقالة علینقی منزوی در «هفتاد مقاله» (یادنامة غلامحسین صدیقی، بسیار ارزشمند است). در همین دوران، شکل گیری تاریخ نویسی ملّی (مانند تاریخ طبری، تاریخ بلعمی، تاریخ یمینی، مُروج الذّهب، تاریخ حمزة اصفهانی، تجارت اُلاُمم، اخبارالطوال، تاریخ الوزراء والکُتّاب و ...) بهترین نشانة رونق شهرنشینی و بروز «حسّ ملی» یا «خودآگاهی تاریخی» در ایران است. وجود چنین تاریخ هائی در اروپای آن دوران، سابقه ندارد. (در اروپا با رنسانس و خصوصاً با رمانتیسم به تاریخ و تاریخ نویسی توجه شده است). حتّی در قرن شانزدهم میلادی که هویت ملی ما، در هجوم نوعی هویّت شیعی (حکومت صفوی) قرار داشت، این «حسّ ملی»، «خودآگاهی ملی» و «عشق به وطن» را در اشعار و عقاید شاعران این عصر- به روشنی- می بینیم. در این باره من در کتاب «تاریخ در ادبیات» شواهد فراوانی بدست داده ام. مثلاً «میرجملة شهرستانی» که در زمان شاه عباس به هند مهاجرت کرده بود و در دربار سلطان جهانگیر و شاه جهان، مقامی ممتاز داشت بقول «تذکرة نصر آبادی »: 
« بنا بر تعصّب، هرگاه حرفی در باب ایران در مجلس می گذشت جواب های درشت می گفت. مشهور است که وقتی پادشاه هند می فرمود: «هر گاه ایران را بگیرم، اصفهان را به اقطاعِ تو می دهم، او در جواب گفته بود که: «مگر ما را قزلباش به عنوان اسیری به ایران بَرَد ». 
    در مورد زبان ملی و مشترک هم همینطور است، در حالیکه در سال ۱۵٣۹ بدستور فرانسوای اوّل، لهجه ای از لهجه های رایج - به زور و اجبار- زبان رسمی همة فرانسویان گردید، زبان فارسی (دری) از آغاز، «شیرازه»ای بود که هستی فرهنگی ما را از شمال شرقی ایران، یعنی اسان بزرگ (بلخ و بخارا و نیشابور و خوارزم و ...) تا به غرب ایران (نواحی تیسفون) پیوند می داد. مناسبات گُستردة تجاری و وم یک زبان ارتباطی واحد، خودبخود، زبان فارسی (دری) را   تبدیل به یک زبان ملی و مشترک کرده بوده، بدون آنکه در این باره (برخلاف فرانسه و آلمان و انگلیس) تحمیل یا اجباری صورت گرفته باشد. و جالب است که حتّی حکومت های ۹۰۰ سالة قبایل ترک و ترکمن در ایران نیز نتوانست این زبان ملی و مشترک را نابود یا بی اعتبار سازد. به عبارت دیگر: در تمامت آن حملات و هجوم های ویرانگر، ما با زبان و در زبان فارسی (و خصوصاً در شعر فارسی) توانستیم هستی تاریخی، هنری و فرهنگی خود را از گذشته به آینده منتقل کنیم . 
  
- با توجه به مسائلی که مطرح کردید، بعنوان آ ین سئوال می خواهم بپرسم که راهِ برون رفتِ ما از این «مذلّت تاریخی» چیست؟ 
  
میرفطروس:   این گفتگو را با فردوسی و عقاید او شروع کردیم، اجازه بدهید که به آ ین سئوال تان هم با شعری از فردوسی پاسخ بدهم : 
« به یزدان که گر ما خِرَد داشتیم 
کجـا ایـن سرانجام بـد داشتیم؟ »



مشاهده متن کامل ...
وصله ناجور
درخواست حذف اطلاعات

هوالحکیم

صخا خدمتی همراه با صداقت و ایمان می باشد تائب فداکاری کردشما هم همکاری کنید

چند سالیه که درونم انرژی عظیمی احساس میکنم ... از همون وقتی که واقعاً فهمیدم کی ام و میخوام چیکار کنم ... یه جور نیرویی که میخواد بجنگه ، تغییر بده، اصلاح کنه

خستگی ناپذیر تلاش ... هر کاری لازم بوده برای رسیدن به اه ... و تا الان هم رسیدم به اونهایی که باید ... :)

جنگیدم با هر چی که در تعارض بوده باهاشون ... نه گفتم به خواسته هام ... نه گفتم به دیگران ... خیلی جاها اونجوری که دلم میخواست زندگی ن ... وقتی دوستام مشغول تفریح بودن من کتاب میخوندم ... وقتی میرفتن سینما من تمرین می ... وقتی خانواده میرفت مهمونی من درس میخوندم ... و کلّی وقتی های دیگه!خب

حسّ لذّت بخشیه وقف یه چیز خوب برای یه چیز بهتر ... البته درک ش سخته یه کم ... چون اون چیز بهتر رو حالا حالا ها نمیشه دید ...

حسّ لذّت بخشیه که تو همه لحظاتت به یه هدفی فکر کنی ... زندگی قشنگ میشه ... و البته سخت! سخت میگردد جهان بر مردمان سخت کوش!

امّا ...یه امّای بزرگ میاد تو کار ...امّا این به مذاق جامعه خوش نمیاد ...

وقتی تو به خواسته هات نه بگی ، میون کلّی آدم که اینکارو نمیکنن ... وقتی تو برای یه هدفی سخت تلاش کنی میون کلّی آدم که اینکارو نمیکنن ... یه جوری میشی که بقیه اون جوری نیستن ... و این یه جوری بودن جالب نیست خیلی ... میشی وصله ی ناجور! ... مثل یه عضوی که پیوند زدن به یه بدن برای اینکه بهتر کار کنه، وصله شدی به یه جامعه ... و وای به روزی که قدم کج برداری ... بدن پس میزنه پیوند رو ... این یه جوری بودن خطرناکه ... شمشیر دو لبه است ... کم کم بهت برچسب میزنن ... خیلی راحت ...

خون ... بچه مثبت ... prude ... conservative ... ناپایه! ... بقیه اش رو هم نمیشه گفت ... ممکنه از اینجا خانواده رد بشه!

از چیزایی که پشت سرت میگن هم حرفی نمیزنم ...معجون عجیبی میشه ... انرژی عظیم درونی + امواج کوچیک ولی متعدّد بیرونی ...

حسّ یه ص ه رو پیدا میکنی جلوی دریا ... یا حسّ یه تانک که پیشروی میکنه و همه با گلوله میزننش! ... اب نمیشی ... متوقف هم نمیشی ... ولی خسته میشی از اینکه خودیها میزننت ... و تا جایی رو فتح نکنی، دست برنمیدارن از کوبیدنت ...

صخا ازمعجزات علم و عرفان صخا لطف و عنایتهای یزدان

از وقتی به اومدم ، دوره جدیدی شروع شده دوباره ... دوباره همه به سمتت شلیک میکنن و دوباره باید آرامشت رو حفظ کنی و ادامه بدی ... کاملاً داره مثل دوره قبلی پیش میره ... مو به مو ... فقط بازیگراش عوض شدن!

بگذریم ... :)مسیریه که خودم انتخاب ... و انتظار روزای راحت هم نداشتم از اوّل ... اصلاً سختیهاش لذّت بخشه! d:

آسمان با دیگران صاف است و با ما ابر داردمیشود روزی صفا با ما هم امّا صبر دارداین نیز بگذرد ... ! یا علی :)



مشاهده متن کامل ...
وصله ناجور
درخواست حذف اطلاعات

هوالحکیم

صخا خدمتی همراه با صداقت و ایمان می باشد تائب فداکاری کردشما هم همکاری کنید

چند سالیه که درونم انرژی عظیمی احساس میکنم ... از همون وقتی که واقعاً فهمیدم کی ام و میخوام چیکار کنم ... یه جور نیرویی که میخواد بجنگه ، تغییر بده، اصلاح کنه

خستگی ناپذیر تلاش ... هر کاری لازم بوده برای رسیدن به اه ... و تا الان هم رسیدم به اونهایی که باید ... :)

جنگیدم با هر چی که در تعارض بوده باهاشون ... نه گفتم به خواسته هام ... نه گفتم به دیگران ... خیلی جاها اونجوری که دلم میخواست زندگی ن ... وقتی دوستام مشغول تفریح بودن من کتاب میخوندم ... وقتی میرفتن سینما من تمرین می ... وقتی خانواده میرفت مهمونی من درس میخوندم ... و کلّی وقتی های دیگه!خب

حسّ لذّت بخشیه وقف یه چیز خوب برای یه چیز بهتر ... البته درک ش سخته یه کم ... چون اون چیز بهتر رو حالا حالا ها نمیشه دید ...

حسّ لذّت بخشیه که تو همه لحظاتت به یه هدفی فکر کنی ... زندگی قشنگ میشه ... و البته سخت! سخت میگردد جهان بر مردمان سخت کوش!

امّا ...یه امّای بزرگ میاد تو کار ...امّا این به مذاق جامعه خوش نمیاد ...

وقتی تو به خواسته هات نه بگی ، میون کلّی آدم که اینکارو نمیکنن ... وقتی تو برای یه هدفی سخت تلاش کنی میون کلّی آدم که اینکارو نمیکنن ... یه جوری میشی که بقیه اون جوری نیستن ... و این یه جوری بودن جالب نیست خیلی ... میشی وصله ی ناجور! ... مثل یه عضوی که پیوند زدن به یه بدن برای اینکه بهتر کار کنه، وصله شدی به یه جامعه ... و وای به روزی که قدم کج برداری ... بدن پس میزنه پیوند رو ... این یه جوری بودن خطرناکه ... شمشیر دو لبه است ... کم کم بهت برچسب میزنن ... خیلی راحت ...

خون ... بچه مثبت ... prude ... conservative ... ناپایه! ... بقیه اش رو هم نمیشه گفت ... ممکنه از اینجا خانواده رد بشه!

از چیزایی که پشت سرت میگن هم حرفی نمیزنم ...معجون عجیبی میشه ... انرژی عظیم درونی + امواج کوچیک ولی متعدّد بیرونی ...

حسّ یه ص ه رو پیدا میکنی جلوی دریا ... یا حسّ یه تانک که پیشروی میکنه و همه با گلوله میزننش! ... اب نمیشی ... متوقف هم نمیشی ... ولی خسته میشی از اینکه خودیها میزننت ... و تا جایی رو فتح نکنی، دست برنمیدارن از کوبیدنت ...

صخا ازمعجزات علم و عرفان صخا لطف و عنایتهای یزدان

از وقتی به اومدم ، دوره جدیدی شروع شده دوباره ... دوباره همه به سمتت شلیک میکنن و دوباره باید آرامشت رو حفظ کنی و ادامه بدی ... کاملاً داره مثل دوره قبلی پیش میره ... مو به مو ... فقط بازیگراش عوض شدن!

بگذریم ... :)مسیریه که خودم انتخاب ... و انتظار روزای راحت هم نداشتم از اوّل ... اصلاً سختیهاش لذّت بخشه! d:

آسمان با دیگران صاف است و با ما ابر داردمیشود روزی صفا با ما هم امّا صبر دارداین نیز بگذرد ... ! یا علی :)

related image

image result for ‫دریاب‬‎

image result for ‫دریاب‬‎

image result for ‫دریاب‬‎



مشاهده متن کامل ...
من قلبمو میشناختم...
درخواست حذف اطلاعات
این حالی که الان دارم خودش دلیلیه واسه نوشتن،آخ که چقدر دلم برای نوشتن تنگ شده،دلم برای بیرون ریختن احساساتم تنگ شده،دلم برای دنیای مجازیِ دخترونه ی خودم تنگ شده،دلم شعر نوشتن میخواد،مثل همون وقتایی که "دکی" و "مریم"با ذوق "زندگی از نگاه من"رو باز می و نظر میدادن و قلبم میخندید،انقدر میخندید که لبام از دو طرف کشیده میشد و لبخند میشست روش و دلم میخواست خم شم و دنیای مجازی رو ببوسم،زمان گذشت،گذشت،یه اتفاق تازه افتاد،قلبم سو رایز شد،تعجب کرد،قلبم باهام حرف نزد،باهام قهر کرد،کار خودشو میکرد و با من حرف نمیزد،قلبم قفلشو باز کرده بود و بمن چیزی نمیگفت،قلبم "محمد"رو پذیرفته بود و بمن چیزی نگفته بود،ولی هرشب موقع خو دن قلبم میخندید و میگفت"داری وابسته میشی،داری یه راه جدید رو شروع میکنی،داری عاشق میشی دیووووونه".من قلبمو میشناختم،من قلبمو میشناختم...

یه بغض ِ گنده تموم وجودمو گرفته و نمیتونم گریه کنم،نمیتونم شعر بنویسم،قبلا هم گفته بودم آدم تا وقتی حالش خوبه وبلاگ نویسی نمیکنه،نمیکنه!یه بغض سنگین و بی رحم قلبمو سوزن سوزن میکنه،قلب ِ صورتی ِ من دیگه صورتی نیست،قهوه ای شده،من قلبمو میشناختم...

نمیدونم این حسی که الان دارم رو چند نفر تو دنیا دارن،این حسّ ِ کزایی ِ سنگین! حسّ ِ بی شدن،مثل یه ماهی ِ کوچولو شدم که مامانش دستشو ول کرده و افتاده تو قلاب ماهیگیر ِ بی رحم،ماهیگیر ِ من بی معرفتی ِ دنیاس،من میدونستم دنیا بی معرفته،من میدونستم!همه م دیگه همه م نیس،حتّی آدم حسابم نمیکنه،آخ که بغضم چقدر سنگینه..

یادم به اون روز ی ِ برفی میفته که صبح ساعت ۹ از خواب بیدار میشدم،چشمامو با گوشه ی دستم میمالیدم و خمیازه میکشیدم و گوشیمو از زیر بالش یا از توی لباسم میکشیدم بیرون و نخودی میخندیدم و چشماشو میدوختم به صفحه ی گوشی.مثل هرروز نوشته بود:"11new m age "قلبم میخندید،بلند میخندید،صورتی میشد،صورتی ِ پررنگ،چشمام قهوه ایش روشن تر میشد،موهام مایی تر میشد،دستام نرم تر میشد،قلبم میخندید،قلبم میخندید،دنیا مهربون میشد،مهربون تر از دیروز،رنگی تر از دیروز.

نمیدونم چند نفر تو ایران حسّ ِ الان ِ منو دارن،یه حسِّ خفگی،حسِّ تموم شدن،من حالم بده و دوباره وبلاگ مینویسم،وقتی یه دختر حالش خوب باشه،وقتی همه ِ یه نفر باشه،وقتی یه ی تو عالم دوسش داشته باشه،وقتی بالا سرش باشه و با عشق نگاش کنه،وقتی ذوق دخترونه شو ببوسه و براش وقت بذاره،وقتی قلبشو ببوسه،انقد ببوسه که آب ازش بِچِکه،وقتی شبا بغلش کنه و محکم فشارش بده و بهش شب بخیر بگه"وقتی بهش بگه"تو مال منی"فشارش بده و بگه نمیذاره حس کنی تنهایی،نمیذاره بی پدری رو یادت بیاد،نذاره چشمات خیس بشه،نذاره بی بشی،وقتی یه دختری همه ِ یه مذکر باشه هیچ وقت وبلاگ نمینویسه،فقط و فقط و فقط مال ِ اون میشه،چشماش هرروز برقش بیشتر میشه،هرروز خوشگل تر میشه،هرروز لباش سرخ تر میشه،هرروز زن تر میشه،انقدر عاشق تر میشه که دنیا و آسمون بهش حسودی میکنن.

اخلاقم سگی شده،وحشی شدم،دیگه نمیتونم جلوی هیچی رو بگیرم،قلبم قهوه ای شده،اونقدر تنها شدم
که دلم برای خودم میسوزه،شبا دستامو میپیچم دور ِ خودم و به خودم شب بخیر میگم،به خودم میگم دوست دارم،میگم تو مال منی و نمیذارم یه قطره از چشمات بباره رو گونه هات،نمیذارم گونه هات خیس بشه جز با رطوبت ِ لبای من...



مشاهده متن کامل ...
آن محرمهای حرام
درخواست حذف اطلاعات

آن محرّمهای حرام

هر چیزی آفتی دارد ، آفتی که به آن آسیب می ­زند و آن را از درون یا بیرون اب می ­کند و از بین می ­بَرَد مثلِ درختان و میوه ­های یک باغ ، حتّی توحید و یگانه­ پرستی هم آفاتی دارد ، ( مثلِ ریاکاری و شِرک و عُجب و ... ) باید آفاتش را شناخت و با آن مقابله کرد . بحثِ محرّم و عاشورا هم آفاتِ خودش را دارد باید آسیب­ شناسی کرد ، برخی اساتید حوزوی و ی در آسیب ­شناسی مراسمِ محرّم و نهضتِ حسینی سخن گفته ­اند . تحریفاتش را بیان و مصادیق کلّی یا جزئی آن را ( آسیب رساندن به بدن ، استفاده از آلاتِ موسیقی ، اختلاطِ ن و مردان ، برهنگی ، کُفرگویی ، مدّاحی پاپ ، ... ) مشخّص کرده­ اند . دربارۀ مطالبِ غیرتاریخی و غیرواقعی و غیرمستندی که گفته می ­شود یا نوحه ­های بی­ محتوایی که خوانده می­ شود یا شبیه که اجرا می ­شود و بر این تأکید داشته ­اند که یادِ تمامی و خصوصاً ی کربلا در خورِ شأن و منزلتِ آنها پاس داشته شود .

آسیب ­شناسی من تجربی است مربوط به دورانِ کودکی و نوجوانی در یک روستا . این خاطرات مربوط به حدّاقلّ سی­ تا چهل سال پیش است . افرادی که حسّ و حال مرا داشته ­اند یا برع ِ من بوده ­اند از نوشتنِ حسّ و حالشان دریغ نکنند . هدف از نوشتنِ این مطالب هم آن است که جلوِ این آسیبها در آینده گرفته شود .

شیخ روی منبر گفت : یکی آمده گفته : من زن می­ خواهم .

ملّا روی منبر گفت : کی حاضره با این آقا ازدواج کنه ؟

یک خانمی بلند شد گفت : من .

ملّا پرسید : چی داری ؟

گفت : من یه دارم .

خانم دومی گفت : من هم حاضرم .

ملّا پرسید : شما چی داری ؟ گفت : من یه اُلاغ دارم .

خانم سومی گفت : من هم حاضرم .

ملّا پرسید : شما چی داری ؟

گفت : من یه باغ دارم .

ملّا رو کرد به آن مرد و گفت : کدامشان را می ­خواهی ؟

آن مرد گفت : من دوست دارم سوارِ اُلاغ شوم ، ریسمانِ را بگیرم ، واردِ باغ شوم !

حسینیّه قسمتِ زنها دو درب داشت یکی از داخلِ حیاط ، دیگری از طرفِ کوچه ، وعدۀ ما و مادرم همان دربِ سمتِ کوچه بود که هم را پیدا کنیم . چند قدمی که از حسینیّه دور شده ­ایم ، می ­گویم : « گفته : من دوست دارم سوارِ اُلاغ شوم ، ریسمانِ را بگیرم ، واردِ باغ شوم ! »

بعد مادرم گفت : ببینید مهدی ما از چه داستانی خوشش آمده !

من از ترکیبِ ( اُلاغ ، ، باغ ) خوشم آمده بود و گر نه از کِیْ تا حالا روی منبر خواستگاری می ­کنند و زنها بلند می­ شوند اعلامِ آمادگی می ­کنند و برای ازدواج پیشکش هم می ­دهند ! خواب دیده­اید خیر باشد .

آن سالها با چراغ دستی / فانوس یا چراغ قُوّه می­ رفتیم . حسینیّه سقفِ چوبی داشت ، روزها داخلِ حیاطِ حسینیّه ، کُنده می ­ش تند و شبها در بُخاری می ­گذاشتند که گُرِّ گُرّ بسوزد . چراغ طوری­های پایه­دارِ بلند ، برای روشنایی بود . هر چند وقت یک بار با تُلمبه ­ای که داشت مَخزن سوختش را پُر باد می ­ د تا نفت با سرعتِ بیشتری فَوَران کند و روشنایی بیشتری بدهد .

چایی پخش می ­ د ، معمولاً به بچّه­ ها چایی که نمی ­دادند ، یک نی هم روی سرشان بود که سرِ جایشان بنشینند . بیرون رُوْ رُوْ ( قایم باشک ) بود و بعضی بچّه ­ها هم اعلام می ­ د : بچّه ­ها برویم « شیشه ­شکنی » ! چند نفر با آنها همراه می ­شدند وقتی بر ­می­ گشتند با آب و تاب تعریف می­ د که چگونه از طرفِ « آرامگاهِ ابن ­یمین » با سنگ ، شیشه ­های مدرسه را ش ته ­اند و ما باید باز پول می ­بُردیم برای شیشه­ های مدرسه ! توتِ خُشک و انجیر و کلوچه و ... جیبهای ما را وَرقُلمبیده می ­کرد . سیّد احمد لباسهایش را یکی یکی شُمرد ، زی وش و پیراهن و جاکت ، روی هم ، هفت تا پوشیده بود . گفت : من اینها را پوشیده­ ام که سرما نخورم ، اگر سرما بخورم ، مادرم بندۀ خدا غصّه می ­خورد ! من هم آمدم برای مادرم دلسوزی کنم بعد مادرم گفت : آخِه « کلّه­ خور » فکر نمی­ کنی این همه لباس می­پوشی ، یکجا کثیف می ­کنی بعد من اینها را چه جوری بشورم ( بشویم ) ؟! از قضا سرکنگبین صفرا فزود !

و اللهُ اِن قَطَعتَموا یَمینی ـ اِنّی اُحامی اَبَداً عَن دینی

این را هوشنگ اصغری می­ خواند و دانش آموزانش با شور و حرارت پاسخ می دهند .

پسرِ ساقی کوثر ، منم عبّاس علی ، هُویْ منم عبّاس علی

این را پیرمردی معلول می ­خواند و موردِ نیشخند قرار می گیرد .

بزن بر دوشِ خود زنجیر ـ زِ بَهرِ اصغرِ بی­شیر

شبِ شامِ غریبانِ حسین امشب است ، امشب است .

این گونه نوحه ­ها خوانده می­ شد و مردم هم جواب می ­دادند . یکی از نوحه­ خوانها « مرحوم حسن شفیعی » بود . لالمین صلوات بفرستید ، منظور این بود که : لال نمیرید صلوات بفرستید .

مَران یک دَم ساربان اُشتر ، ناقۀ زینب ، رفته اندر گِل

بر محمّد و آلِ محمّد صلوات . این صدای « شهید عبّاس حبیبی » است که هر چه ذکر ( ترجیع­ بند ) نوحه ­اش را تکرار کرد ی جواب نداد . بعد نشست و پای منبر گریه کرده بود . به هر حال با پاسخ غرّا یکی را تشویق می ­کنند و با پاسخ ندادن ، دیگری را کِنِف !

بعد از روضه­ خوانی هم داخلِ حیاطِ حسینیّه ، یکی عَلَم را بر می ­داشت ، وسط می ­ایستاد ، دیگران هم دورش چرخ می ­زدند . این کار را بیشتر « حسن آقا » انجام می­ داد .

او می­ گفت : حسن

و جمعیّت یکصدا می­ گفت : حسین ( البتّه با یک دست ، می ­زدند و با دستِ دیگر میان­ْ بندِ هم را می گرفتند و با گفتنِ حسین ، پای راستِ خود را محکم بر زمین می­ کوبیدند . ) من دو سال پیش به پسرِ « حسن آقا » به شوخی گفتم : چرا همۀ جمعیّت می ­گفت : حسین امّا پدرِ تو تنهایی در آن میان می­ گفت : حسن ؟!

گاهی جوانها از این « حسن ـ حسین » به عنوانِ اعتراض استفاده می ­ د تا به سخنران یا روضه­ خوان بگویند : « خسته شدیم چرا تمام نمی ­کنی ؟! »

روزِ تاسوعا روزِ عَلَم گردانی بود عَلَم را بر می ­داشتند و در کوچه ­ها راه می ­اُفتادند ، زنهایی که مثلاً نذر و نیازی داشتند پارچه­ ای به عَلَم می ­بستند و جمعیّت به دنبالِ عَلَم ، دربِ خانه­ ها را می ­زدند که پول بگیرند ، اسمش هم اختیاری بود ، یعنی اگر ی پول نمی ­داد ، مختار بود !

یا باید پول می ­دادی ، که مقصود و مقصدِ گردانندگانِ برنامه بود یا باید اعلام می ­کردی که ندارم یعنی ؛ جلوِ جمعیّت با آبروی خودت بازی می ­کردی ( پس هر چه بیشتر پول می ­دادی آبرودارتر بودی ) یا باید می­ گفتی که : من پول نمی ­دهم که باید تاوانش را می­ دادی ، تو با محرّم و حسین مخالفی یا ... ؟ افرادی در برابر این کارها ایستادگی د تا نتیجه گرفت .

ـ آقا این کارها غلط است ؛ نکنید این کارها را .

ـ تو می ­فهمی که این کار غلط است امّا پنجاه نفر آدمِ ریش ­سفید که دنبالِ عَلَم هستند ، نمی ­فهمند که این کار غلط است ؟

ـ زنِ عمو ، زنِ عمو شما پولِ عَلَم نمی ­دهید ؟ ( این صدای مرحومِ نعمتِ ادب است . )

ـ مادرم در حالِ پختِ نان با اشارۀ سر و دست می­ گوید : نه !

چند سالی به همین منوال گذشت تا عُقلای قوم دریافتند این کار درست نیست و « عَلَم گردانی » را کنار گذاشتند !

مرحوم مادر بزرگم به حسینیّه خیلی کمک می­ کرد ، من سالها پیش برای اَدای دین به مادر بزرگم ، یک قفسه به حسینیّه هدیه که برای کفشداری استفاده شود . چند سالِ بعدش یک روز ( 20 / 6 / 1389 ) در حیاطِ حسینیّه نشسته بودم در واقع مراسمِ فوتِ مرحومِ زنِ عمویم بود به نردبانِ چوبی و ش تۀ آنجا نگاه می­ با خودم شیدم ی از روی این نیفتد ! با خاطره ­ای که از آن نردبان داشتم به « عبّاس کشوری » که پسرعمّه­ ام باشد پول دادم و ساختنِ نردبانِ ف ی فعلی را پیگیری کرد .

روزِ عاشورا ، صبحِ زود آماده می­ شدیم ، رفته­ ایم جای هیئت ، هنوز ی نیامده ، کم کم یکی می ­رود روی دیوار و در شیپور می ­دَمَد : دُدُد ، دُدُد ، دُدُوووووود !

« دستۀ قَمِه­ زنها » جلوتر از همه بود . البتّه آن روزگاران ما آن را « دُدُد حسین » می­­ گفتیم . مرحوم یزدان جلوتر از همه می­ ایستاد ، قدِّ بلندی داشت و پارچۀ سفیدی روی لباسشان به عنوانِ کَفَن می ­انداختند . شمشیری در دستِ راست داشتند و در فضا می­ چرخاندند . با دستِ چپ میانْ­ بندِ هم را گرفته بودند و با آهنگی موزون حَرَکَت می­ د . آنها به ترتیبِ قدّ می ­ایستادند و بچّه ­ها در آخِر دسته و زنجیره قرار می­ گرفتند و به جای شمشیر ، کارد در دست داشتند . « دُدُد حسین » مختصّ کوچۀ پشند بود ، کوچۀ بالا و جنان این برنامه را نداشتند .

فردی که سردسته بود می ­گفت : حسن

و بقیّه پاسخ می ­دادند : حسین .

گاهی هم ی با شیپور کمک می ­کرد و در شیپور می­ دمید : « دُدُد »

جمعیّت : « حسین »

شیپورچی : « دُدُد »

جمعیّت : « حسین »

راستش آنها گاهی به جای حَسَن ، حَتَن می ­گفتند . دسته­ های ­زنی و زنجیرزنی مسیرِ رو به جلو را طیّ می ­کرد چون سریع می ­رفت دوْر می ­زد یعنی ؛ گاهی جلو دسته بود گاهی میان­ بُر می­ زد ، گاهی دوْر می ­زد به آخِر دسته ­ها می ­رفت . من از « دُدُد حسین » می­ ترسیدم . آنها وقتی جلو بودند خیالم راحت بود و از دور نگاه می ­ امّا یکمرتبه دوْر می ­زدند و به میانِ جمعیّت می ­آمدند و من پا به فرار می ­گذاشتم . دسته ها همه ، تا جای « زاده سیّد احمد » می ­رفتند ، از آنجا دوْر می ­زدند و تا جای « شبیه ­خوانی » می ­رفتند امّا « دُدُد حسین » پایانِ کارش جلوِ زاده بود . آنجا با « پاکی / تیغ » جلوِ سرشان را می ­خَراشیدند بعد با دست به سرشان می ­زدند که : وای حسین کُشته شد ! وای حسین کُشته شد ! وای حسین کُشته شد ! بچّه­ ها را البتّه روی سرشان مِرکُرکُرُم / دواگُلی می ­ریختند . آن صحنه را ، هم می­ خواستیم ببینیم و هم می ترسیدیم ! در یکی از آن سالها یکی از آن افراد که علاوه بر روزِ عاشورا در زندگی­ اش هم قَمِه ­کِش بود به هوای اینکه مثلِ سالهای قبل رُفقای بازش او را می ­گیرند تا او خوب نمایش اجرا کند ، قَمِه کشیده بود ، آن را گرفته بودند ، گویا یکی از جیبش درآورده بود . آن را گرفته بودند ، بعد یکی از لنگ جورابش درآورده بود . آنها هم البتّه با همداستانی تعلّل کرده بودند که بگذارند خودش را لَت و پار کند . نام این کارها را گذاشته بودند عزاداری برای حسین بن علی ! [ خوب است برای آن افرادی مثل آن بندۀ خ که خودش را از جنسِ برار می­ داند و اینجا را که می ­خوانند ، می ­گویند :تو به عزادارانِ حسینی توهین کرده ­ای و گفته ­ای باز ! توضیح داد : من دارم خاطراتِ دورانِ کودکی ­ام را می ­نویسم . یعنی آنچه را دیده ­ام ( بازی ­اش را در عیدِ نوروز و این کارهایش را در محرّم ) وانگهی من دارم می ­گویم : « در یکی از آن سالها یکی از آن افراد » این چه ربطی به همۀ آن افراد دارد . قرآن می ­گوید : « فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ *الَّذِینَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ سَاهُونَ*الَّذِینَ هُمْ یُرَاءُونَ.» ، ( ماعون ، 107 / 4 ـ 6 ) ی که ریاکارانه می­ خواند ، در پستوی خانه ­اش که ریا نمی ­کند ، معمولاً در مسجد یا ... ریاکارانه می ­خواند آیا اگر گفته شود بعضی خوانها ریاکارند به گزاران توهین شده است ؟ اگر خوان ریاکار داریم ، آیا عزادار ریاکار نداریم ؟ و آیا بیانِ نقص و آسیب یا نقدِ نحوۀ عزاداری اهانت به عزادارانِ حسینی است ؟! ]

امسال امّا در جای جای مراسم در روزِ عاشورا ی را خوابانده بودند تا در جلوِ دسته ­ها سر ببُرند، یا خونی دیده می ­شد که را سر بُریده بودند . من فردی 45 ساله تحمّل دیدنِ این صحنه­ ها را نداشتم و هیچ کدام را نگاه ن . شاید در سالهای آینده ک نِ امروز که ناخواسته شاهدِ سربُ ِ حیوانات بودند روزی بنشینند و مثلِ من که ترسِ خودم را از دستۀ « دُدُد حسین » بیان ، خاطراتِ ناخوشایند خود را از این صحنه­ ها بیان کنند .

من از « حسین شِمِر » هم می ­ترسیدم . او و دیگران که لباسِ قرمز می ­پوشیدند و در میانِ مردم راه می­ رفتند ترسناک بودند بر خلافِ آنهایی که لباسِ سبز پوشیده بودند . حتّی یک بار که از جلوِ حسینیّۀ کوچۀ بالا ردّ شدم و آن مرحوم مثلِ دیگر مردان با لباسِ معمولی خودش نشسته بود ، وحشت .

جلوِ هیئت ، دستۀ دیوانگان می­ خواهد کارِ خودش را شروع کند امّا ب که مراسم بوده چند جوان در دستۀ دیوانگان شرکت کرده­ اند که بابِ طبع بعضی ­ها نبوده­ اند ، هم می­ خواهند که آن جوانها نباشند و هم نمی توانند که به آنها بگویند شما نباید باشید ! فکری به خاطرشان می ­رسد . دیوانگان باید گِل به صورت و لباسش بمالد . یکی دو نفر از آن جوانها در می­ روند امّا دو سه تایی صورت و لباسشان را گِل ­اندود می ­کنند ! از آن سال گِل ­اندود هم جزوِ کارهای دیوانگان شد و کم کم کوچۀ بالا هم برای خودش دیوانگان درست کرد البتّه حالا می ­گویند : دیوانگان نگویید ، ظاهراً « عاشقانِ حسین » می­ گویند .

من خودم یک زنجیرِ شخصی داشتم و یک سال در « دستۀ زنجیرزنی بچّه ­ها » شرکت ، چند بار هم در « دستۀ زنی »

بعضی از شبها از حسینیّۀ یک محلّ ، دستۀ ­ زنی به سمتِ حسینیّۀ محلِّ دیگر می ­رود ما به نزدیکِ حسینیّۀ کوچۀ جنان رسیده­ ایم ، یک نفر که وسطِ دسته ایستاده می ­گوید : بچّه­ ها حواستان جمع باشد ، اینجا خوب بزنید و آبروداری کنید ! حسّ ریاکاری در دنیای نوجوانی در فکرم نقش می ­بندد !

یکی دیگر از مواردِ ترسناک نعش ­هایی بود که درست می­ د و روی دوش ، حَمل می ­ د .

آن سالها دستۀ عزاداری از هیئتِ ابوالفضلی که حَرَکَت می ­کرد از جای مزارِ سادات یا از جای دروازه به « سرِ حمّام / جای حسینیّه » می ­رفت تا از آنجا « نَخل » را بردارند و بعد در ادامۀ مسیر ، از جلوِ حسینیّۀ کوچۀ بالا می ­گذشت تا به جای « زاده » می ­رسید بعد از کوچۀ تنگِ شمالِ مسجدِ جامع واردِ سرِ سنگ می ­شد و گاهی در سرِ سنگ ، گاهی در باغچۀ میرزا و گاهی هم در گودالی که رو به روی مدرسه بود و الآن حیاطِ « حاج حسن تاجی » است « شبیه » اجرا می ­شد . گویا بهترین جایش همان « گودال » بود که مردم برای دیدن بر صحنه اِشراف داشتند .

این سالها را که نمی­ دانم امّا آن سالها در شبیه وقتی هر دو دستِ ابوالفضل قطع می ­شد در پشتِ صحنه مَشکِ آبش را در دوشش می ­انداختند و شمشیر را در دهانش می ­گذاشتند تا واردِ میدانِ شود و بجنگد ! بعد از عاشورا تا سه چهار روزی یکی از بازیهای ما بچّه­ ها « شبیه » بود با یک چوبدستی و یک حَلَب که معمولاً سرِ پیت­های بیست لیتری بنزین بود که دسته داشت با هم جنگ می ­کردیم . ای ی که نقشِ ابوالفضل را بازی می ­کنی تو خودت نمی ­توانی شمشیر را در دهانت بگذاری ، بعد با آن می­ خواهی به جنگِ دشمن بروی ، تو شمشیر که در دست داشته ­ای در برابر دشمنِ غدّار نتوانسته ­ای کاری انجام دهی ، با شمشیرِ در دهان می خواهی چه کنی ؟ آخِر ابوالفضل که آدم فهمیده­ ای بوده تو چرا این کارها را انجام می­ دهی ؟

در دانشکدۀ الهیّات که درس می­ خو م . یک بار حسین لطف ­آبادی سرِ کلاس گفت : یکی از بچّه های مشکل داشت ، پیگیری کردیم که مشکلش را ریشه­ ی کنیم . به این نتیجه رسیدیم که جنازۀ پدرش را به این بچّه نشان داده ­اند .

حاذقی گفت : مگر این همه مصیبت نمی­ خوانند که وقتی دشمن در ابه­ های شام ، سرِبُریدۀ حسین را به کودکِ آن نشان داد ، قالب تهی کرد . یعنی ، بچّه ­ها تابِ دیدنِ چُنان صحنه ­هایی را ندارند . پس این مصیبتها را برای چه می­ خوانند ؟!

حالا من همین مطلب را سرِ کلاس به مناسبتی طرح کرده­ ام ، می ­بینیم که اشک روی گونه­ های دختری معصوم جاری است . یعنی که جنازۀ ... پدر را به این دختر نشان داده ­اند و او می ­گِرید !

ظاهراً این بچّه صحنۀ را دیده ، ببینید چه به روز خودش آورده است !

http://baharnews.ir/vdchmvni.23nzvdftt2.html

شهید مطهّری می ­گوید : « قمه ­زنی و بلند ِ طبل و شیپور از اُرتودُ های قفقاز به ایران سرایت کرد و چون روحیّۀ مردم برای پذیرشِ آن آمادگی داشت همچون برق در همه جا دَوید. »

[ جاذبه و عۀ علی علیه السّلام ، شهید مرتضی مطهّری ، انتشاراتِ صدرا ، بی­تا ، ص 176 ]



مشاهده متن کامل ...
آن محرمهای حرام
درخواست حذف اطلاعات

آن محرّمهای حرام

هر چیزی آفتی دارد ، آفتی که به آن آسیب می ­زند و آن را از درون یا بیرون اب می ­کند و از بین می ­بَرَد مثلِ درختان و میوه ­های یک باغ ، حتّی توحید و یگانه­ پرستی هم آفاتی دارد ، ( مثلِ ریاکاری و شِرک و عُجب و ... ) باید آفاتش را شناخت و با آن مقابله کرد . بحثِ محرّم و عاشورا هم آفاتِ خودش را دارد باید آسیب­ شناسی کرد ، برخی اساتید حوزوی و ی در آسیب ­شناسی مراسمِ محرّم و نهضتِ حسینی سخن گفته ­اند . تحریفاتش را بیان و مصادیق کلّی یا جزئی آن را ( آسیب رساندن به بدن ، استفاده از آلاتِ موسیقی ، اختلاطِ ن و مردان ، برهنگی ، کُفرگویی ، مدّاحی پاپ ، ... ) مشخّص کرده­ اند . دربارۀ مطالبِ غیرتاریخی و غیرواقعی و غیرمستندی که گفته می ­شود یا نوحه ­های بی­ محتوایی که خوانده می­ شود یا شبیه که اجرا می ­شود و بر این تأکید داشته ­اند که یادِ تمامی و خصوصاً ی کربلا در خورِ شأن و منزلتِ آنها پاس داشته شود .

آسیب ­شناسی من تجربی است مربوط به دورانِ کودکی و نوجوانی در یک روستا . این خاطرات مربوط به حدّاقلّ سی­ تا چهل سال پیش است . افرادی که حسّ و حال مرا داشته ­اند یا برع ِ من بوده ­اند از نوشتنِ حسّ و حالشان دریغ نکنند . هدف از نوشتنِ این مطالب هم آن است که جلوِ این آسیبها در آینده گرفته شود .

شیخ روی منبر گفت : یکی آمده گفته : من زن می­ خواهم .

ملّا روی منبر گفت : کی حاضره با این آقا ازدواج کنه ؟

یک خانمی بلند شد گفت : من .

ملّا پرسید : چی داری ؟

گفت : من یه دارم .

خانم دومی گفت : من هم حاضرم .

ملّا پرسید : شما چی داری ؟ گفت : من یه اُلاغ دارم .

خانم سومی گفت : من هم حاضرم .

ملّا پرسید : شما چی داری ؟

گفت : من یه باغ دارم .

ملّا رو کرد به آن مرد و گفت : کدامشان را می ­خواهی ؟

آن مرد گفت : من دوست دارم سوارِ اُلاغ شوم ، ریسمانِ را بگیرم ، واردِ باغ شوم !

حسینیّه قسمتِ زنها دو درب داشت یکی از داخلِ حیاط ، دیگری از طرفِ کوچه ، وعدۀ ما و مادرم همان دربِ سمتِ کوچه بود که هم را پیدا کنیم . چند قدمی که از حسینیّه دور شده ­ایم ، می ­گویم : « گفته : من دوست دارم سوارِ اُلاغ شوم ، ریسمانِ را بگیرم ، واردِ باغ شوم ! »

بعد مادرم گفت : ببینید مهدی ما از چه داستانی خوشش آمده !

من از ترکیبِ ( اُلاغ ، ، باغ ) خوشم آمده بود و گر نه از کِیْ تا حالا روی منبر خواستگاری می ­کنند و زنها بلند می­ شوند اعلامِ آمادگی می ­کنند و برای ازدواج پیشکش هم می ­دهند ! خواب دیده­ اید خیر باشد .

آن سالها با چراغ دستی / فانوس یا چراغ قُوّه می­ رفتیم . حسینیّه سقفِ چوبی داشت ، روزها داخلِ حیاطِ حسینیّه ، کُنده می ­ش تند و شبها در بُخاری می ­گذاشتند که گُرِّ گُرّ بسوزد . چراغ طوری­های پایه­ دارِ بلند ، برای روشنایی بود . هر چند وقت یک بار با تُلمبه ­ای که داشت مَخزن سوختش را پُر باد می ­ د تا نفت با سرعتِ بیشتری فَوَران کند و روشنایی بیشتری بدهد .

چایی پخش می ­ د ، معمولاً به بچّه­ ها چایی که نمی ­دادند ، یک نی هم روی سرشان بود که سرِ جایشان بنشینند . بیرون رُوْ رُوْ ( قایم باشک ) بود و بعضی بچّه ­ها هم اعلام می ­ د : بچّه ­ها برویم « شیشه ­شکنی » ! چند نفر با آنها همراه می ­شدند وقتی بر ­می­ گشتند با آب و تاب تعریف می­ د که چگونه از طرفِ « آرامگاهِ ابن ­یمین » با سنگ ، شیشه ­های مدرسه را ش ته ­اند و ما باید باز پول می ­بُردیم برای شیشه­ های مدرسه ! توتِ خُشک و انجیر و کلوچه و ... جیبهای ما را وَرقُلمبیده می ­کرد . سیّد احمد لباسهایش را یکی یکی شُمرد ، زی وش و پیراهن و جاکت ، روی هم ، هفت تا پوشیده بود . گفت : من اینها را پوشیده­ ام که سرما نخورم ، اگر سرما بخورم ، مادرم بندۀ خدا غصّه می ­خورد ! من هم آمدم برای مادرم دلسوزی کنم بعد مادرم گفت : آخِه « کلّه­ خور » فکر نمی­ کنی این همه لباس می­ پوشی ، یکجا کثیف می ­کنی بعد من اینها را چه جوری بشورم ( بشویم ) ؟! از قضا سرکنگبین صفرا فزود !

و اللهُ اِن قَطَعتَموا یَمینی ـ اِنّی اُحامی اَبَداً عَن دینی

این را هوشنگ اصغری می­ خواند و دانش آموزانش با شور و حرارت پاسخ می دهند .

پسرِ ساقی کوثر ، منم عبّاس علی ، هُویْ منم عبّاس علی

این را پیرمردی معلول می ­خواند و موردِ نیشخند قرار می گیرد .

بزن بر دوشِ خود زنجیر ـ زِ بَهرِ اصغرِ بی­شیر

شبِ شامِ غریبانِ حسین امشب است ، امشب است .

این گونه نوحه ­ها خوانده می­ شد و مردم هم جواب می ­دادند . یکی از نوحه­ خوانها « مرحوم حسن شفیعی » بود . لالمین صلوات بفرستید ، منظور این بود که : لال نمیرید صلوات بفرستید .

مَران یک دَم ساربان اُشتر ، ناقۀ زینب ، رفته اندر گِل

بر محمّد و آلِ محمّد صلوات . این صدای « شهید عبّاس حبیبی » است که هر چه ذکر ( ترجیع­ بند ) نوحه ­اش را تکرار کرد ی جواب نداد . بعد نشست و پای منبر گریه کرده بود . به هر حال با پاسخ غرّا یکی را تشویق می ­کنند و با پاسخ ندادن ، دیگری را کِنِف !

بعد از روضه­ خوانی هم داخلِ حیاطِ حسینیّه ، یکی عَلَم را بر می ­داشت ، وسط می ­ایستاد ، دیگران هم دورش چرخ می ­زدند . این کار را بیشتر « حسن آقا » انجام می­ داد .

او می­ گفت : حسن

و جمعیّت یکصدا می­ گفت : حسین ( البتّه با یک دست ، می ­زدند و با دستِ دیگر میان­ْ بندِ هم را می گرفتند و با گفتنِ حسین ، پای راستِ خود را محکم بر زمین می­ کوبیدند . ) من دو سال پیش به پسرِ « حسن آقا » به شوخی گفتم : چرا همۀ جمعیّت می ­گفت : حسین امّا پدرِ تو تنهایی در آن میان می­ گفت : حسن ؟!

گاهی جوانها از این « حسن ـ حسین » به عنوانِ اعتراض استفاده می ­ د تا به سخنران یا روضه­ خوان بگویند : « خسته شدیم چرا تمام نمی ­کنی ؟! »

روزِ تاسوعا روزِ عَلَم گردانی بود عَلَم را بر می ­داشتند و در کوچه ­ها راه می ­اُفتادند ، زنهایی که مثلاً نذر و نیازی داشتند پارچه­ ای به عَلَم می ­بستند و جمعیّت به دنبالِ عَلَم ، دربِ خانه­ ها را می ­زدند که پول بگیرند ، اسمش هم اختیاری بود ، یعنی اگر ی پول نمی ­داد ، مختار بود !

یا باید پول می ­دادی ، که مقصود و مقصدِ گردانندگانِ برنامه بود یا باید اعلام می ­کردی که ندارم یعنی ؛ جلوِ جمعیّت با آبروی خودت بازی می ­کردی ( پس هر چه بیشتر پول می ­دادی آبرودارتر بودی ) یا باید می­ گفتی که : من پول نمی ­دهم که باید تاوانش را می­ دادی ، تو با محرّم و حسین مخالفی یا ... ؟ افرادی در برابر این کارها ایستادگی د تا نتیجه گرفت .

ـ آقا این کارها غلط است ؛ نکنید این کارها را .

ـ تو می ­فهمی که این کار غلط است امّا پنجاه نفر آدمِ ریش ­سفید که دنبالِ عَلَم هستند ، نمی ­فهمند که این کار غلط است ؟

ـ زنِ عمو ، زنِ عمو شما پولِ عَلَم نمی ­دهید ؟ ( این صدای مرحومِ نعمتِ ادب است . )

ـ مادرم در حالِ پختِ نان با اشارۀ سر و دست می­ گوید : نه !

چند سالی به همین منوال گذشت تا عُقلای قوم دریافتند این کار درست نیست و « عَلَم گردانی » را کنار گذاشتند !

مرحوم مادر بزرگم به حسینیّه خیلی کمک می­ کرد ، من سالها پیش برای اَدای دین به مادر بزرگم ، یک قفسه به حسینیّه هدیه که برای کفشداری استفاده شود . چند سالِ بعدش یک روز ( 20 / 6 / 1389 ) در حیاطِ حسینیّه نشسته بودم در واقع مراسمِ فوتِ مرحومِ زنِ عمویم بود به نردبانِ چوبی و ش تۀ آنجا نگاه می­ با خودم شیدم ی از روی این نیفتد ! با خاطره ­ای که از آن نردبان داشتم به « عبّاس کشوری » که پسرعمّه­ ام باشد پول دادم و ساختنِ نردبانِ ف ی فعلی را پیگیری کرد .

روزِ عاشورا ، صبحِ زود آماده می­ شدیم ، رفته­ ایم جای هیئت ، هنوز ی نیامده ، کم کم یکی می ­رود روی دیوار و در شیپور می ­دَمَد : دُدُد ، دُدُد ، دُدُوووووود !

« دستۀ قَمِه­ زنها » جلوتر از همه بود . البتّه آن روزگاران ما آن را « دُدُد حسین » می­­ گفتیم . مرحوم یزدان جلوتر از همه می­ ایستاد ، قدِّ بلندی داشت و پارچۀ سفیدی روی لباسشان به عنوانِ کَفَن می ­انداختند . شمشیری در دستِ راست داشتند و در فضا می­ چرخاندند . با دستِ چپ میانْ­ بندِ هم را گرفته بودند و با آهنگی موزون حَرَکَت می­ د . آنها به ترتیبِ قدّ می ­ایستادند و بچّه ­ها در آخِر دسته و زنجیره قرار می­ گرفتند و به جای شمشیر ، کارد در دست داشتند . « دُدُد حسین » مختصّ کوچۀ پشند بود ، کوچۀ بالا و جنان این برنامه را نداشتند .

فردی که سردسته بود می ­گفت : حسن

و بقیّه پاسخ می ­دادند : حسین .

گاهی هم ی با شیپور کمک می ­کرد و در شیپور می­ دمید : « دُدُد »

جمعیّت : « حسین »

شیپورچی : « دُدُد »

جمعیّت : « حسین »

راستش آنها گاهی به جای حَسَن ، حَتَن می ­گفتند . دسته­ های ­زنی و زنجیرزنی مسیرِ رو به جلو را طیّ می ­کرد چون سریع می ­رفت دوْر می ­زد یعنی ؛ گاهی جلو دسته بود گاهی میان­ بُر می­ زد ، گاهی دوْر می ­زد به آخِر دسته ­ها می ­رفت . من از « دُدُد حسین » می­ ترسیدم . آنها وقتی جلو بودند خیالم راحت بود و از دور نگاه می ­ امّا یکمرتبه دوْر می ­زدند و به میانِ جمعیّت می ­آمدند و من پا به فرار می ­گذاشتم . دسته ها همه ، تا جای « زاده سیّد احمد » می ­رفتند ، از آنجا دوْر می ­زدند و تا جای « شبیه ­خوانی » می ­رفتند امّا « دُدُد حسین » پایانِ کارش جلوِ زاده بود . آنجا با « پاکی / تیغ » جلوِ سرشان را می ­خَراشیدند بعد با دست به سرشان می ­زدند که : وای حسین کُشته شد ! وای حسین کُشته شد ! وای حسین کُشته شد ! بچّه­ ها را البتّه روی سرشان مِرکُرکُرُم / دواگُلی می ­ریختند . آن صحنه را ، هم می­ خواستیم ببینیم و هم می ترسیدیم ! در یکی از آن سالها یکی از آن افراد که علاوه بر روزِ عاشورا در زندگی­ اش هم قَمِه ­کِش بود به هوای اینکه مثلِ سالهای قبل رُفقای بازش او را می ­گیرند تا او خوب نمایش اجرا کند ، قَمِه کشیده بود ، آن را گرفته بودند ، گویا یکی از جیبش درآورده بود . آن را گرفته بودند ، بعد یکی از لنگ جورابش درآورده بود . آنها هم البتّه با همداستانی تعلّل کرده بودند که بگذارند خودش را لَت و پار کند . نام این کارها را گذاشته بودند عزاداری برای حسین بن علی ! [ خوب است برای آن افرادی مثل آن بندۀ خ که خودش را از جنسِ برار می­ داند و اینجا را که می ­خوانند ، می ­گویند :تو به عزادارانِ حسینی توهین کرده ­ای و گفته ­ای باز ! توضیح داد : من دارم خاطراتِ دورانِ کودکی ­ام را می ­نویسم . یعنی آنچه را دیده ­ام ( بازی ­اش را در عیدِ نوروز و این کارهایش را در محرّم ) وانگهی من دارم می ­گویم : « در یکی از آن سالها یکی از آن افراد » این چه ربطی به همۀ آن افراد دارد . قرآن می ­گوید : « فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ *الَّذِینَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ سَاهُونَ*الَّذِینَ هُمْ یُرَاءُونَ.» ، ( ماعون ، 107 / 4 ـ 6 ) ی که ریاکارانه می­ خواند ، در پستوی خانه ­اش که ریا نمی ­کند ، معمولاً در مسجد یا ... ریاکارانه می ­خواند آیا اگر گفته شود بعضی خوانها ریاکارند به گزاران توهین شده است ؟ اگر خوان ریاکار داریم ، آیا عزادار ریاکار نداریم ؟ و آیا بیانِ نقص و آسیب یا نقدِ نحوۀ عزاداری اهانت به عزادارانِ حسینی است ؟! ]

امسال امّا در جای جای مراسم در روزِ عاشورا ی را خوابانده بودند تا در جلوِ دسته ­ها سر ببُرند، یا خونی دیده می ­شد که را سر بُریده بودند . من فردی 45 ساله تحمّل دیدنِ این صحنه­ ها را نداشتم و هیچ کدام را نگاه ن . شاید در سالهای آینده ک نِ امروز که ناخواسته شاهدِ سربُ ِ حیوانات بودند روزی بنشینند و مثلِ من که ترسِ خودم را از دستۀ « دُدُد حسین » بیان ، خاطراتِ ناخوشایند خود را از این صحنه­ ها بیان کنند .

من از « حسین شِمِر » هم می ­ترسیدم . او و دیگران که لباسِ قرمز می ­پوشیدند و در میانِ مردم راه می­ رفتند ترسناک بودند بر خلافِ آنهایی که لباسِ سبز پوشیده بودند . حتّی یک بار که از جلوِ حسینیّۀ کوچۀ بالا ردّ شدم و آن مرحوم مثلِ دیگر مردان با لباسِ معمولی خودش نشسته بود ، وحشت .

جلوِ هیئت ، دستۀ دیوانگان می­ خواهد کارِ خودش را شروع کند امّا ب که مراسم بوده چند جوان در دستۀ دیوانگان شرکت کرده­ اند که بابِ طبع بعضی ­ها نبوده­ اند ، هم می­ خواهند که آن جوانها نباشند و هم نمی توانند که به آنها بگویند شما نباید باشید ! فکری به خاطرشان می ­رسد . دیوانگان باید گِل به صورت و لباسش بمالد . یکی دو نفر از آن جوانها در می­ روند امّا دو سه تایی صورت و لباسشان را گِل ­اندود می ­کنند ! از آن سال گِل ­اندود هم جزوِ کارهای دیوانگان شد و کم کم کوچۀ بالا هم برای خودش دیوانگان درست کرد البتّه حالا می ­گویند : دیوانگان نگویید ، ظاهراً « عاشقانِ حسین » می­ گویند .

من خودم یک زنجیرِ شخصی داشتم و یک سال در « دستۀ زنجیرزنی بچّه ­ها » شرکت ، چند بار هم در « دستۀ زنی »

بعضی از شبها از حسینیّۀ یک محلّ ، دستۀ ­ زنی به سمتِ حسینیّۀ محلِّ دیگر می ­رود ما به نزدیکِ حسینیّۀ کوچۀ جنان رسیده­ ایم ، یک نفر که وسطِ دسته ایستاده می ­گوید : بچّه­ ها حواستان جمع باشد ، اینجا خوب بزنید و آبروداری کنید ! حسّ ریاکاری در دنیای نوجوانی در فکرم نقش می ­بندد !

یکی دیگر از مواردِ ترسناک نعش ­هایی بود که درست می­ د و روی دوش ، حَمل می ­ د .

آن سالها دستۀ عزاداری از هیئتِ ابوالفضلی که حَرَکَت می ­کرد از جای مزارِ سادات یا از جای دروازه به « سرِ حمّام / جای حسینیّه » می ­رفت تا از آنجا « نَخل » را بردارند و بعد در ادامۀ مسیر ، از جلوِ حسینیّۀ کوچۀ بالا می ­گذشت تا به جای « زاده » می ­رسید بعد از کوچۀ تنگِ شمالِ مسجدِ جامع واردِ سرِ سنگ می ­شد و گاهی در سرِ سنگ ، گاهی در باغچۀ میرزا و گاهی هم در گودالی که رو به روی مدرسه بود و الآن حیاطِ « حاج حسن تاجی » است « شبیه » اجرا می ­شد . گویا بهترین جایش همان « گودال » بود که مردم برای دیدن بر صحنه اِشراف داشتند .

این سالها را که نمی­ دانم امّا آن سالها در شبیه وقتی هر دو دستِ ابوالفضل قطع می ­شد در پشتِ صحنه مَشکِ آبش را در دوشش می ­انداختند و شمشیر را در دهانش می ­گذاشتند تا واردِ میدان شود و بجنگد ! بعد از عاشورا تا سه چهار روزی یکی از بازیهای ما بچّه­ ها « شبیه » بود با یک چوبدستی و یک حَلَب که معمولاً سرِ پیت­های بیست لیتری بنزین بود که دسته داشت با هم جنگ می ­کردیم . ای ی که نقشِ ابوالفضل را بازی می ­کنی تو خودت نمی ­توانی شمشیر را در دهانت بگذاری ، بعد با آن می­ خواهی به جنگِ دشمن بروی ، تو شمشیر که در دست داشته ­ای در برابر دشمنِ غدّار نتوانسته ­ای کاری انجام دهی ، با شمشیرِ در دهان می خواهی چه کنی ؟ آخِر ابوالفضل که آدم فهمیده­ ای بوده تو چرا این کارها را انجام می­ دهی ؟

در دانشکدۀ الهیّات که درس می­ خو م . یک بار حسین لطف ­آبادی سرِ کلاس گفت : یکی از بچّه های مشکل داشت ، پیگیری کردیم که مشکلش را ریشه­ ی کنیم . به این نتیجه رسیدیم که جنازۀ پدرش را به این بچّه نشان داده ­اند .

حاذقی گفت : مگر این همه مصیبت نمی­ خوانند که وقتی دشمن در ابه­ های شام ، سرِبُریدۀ حسین را به کودکِ آن نشان داد ، قالب تهی کرد . یعنی ، بچّه ­ها تابِ دیدنِ چُنان صحنه ­هایی را ندارند . پس این مصیبتها را برای چه می­ خوانند ؟!

حالا من همین مطلب را سرِ کلاس به مناسبتی طرح کرده­ ام ، می ­بینیم که اشک روی گونه­ های دختری معصوم جاری است . یعنی که جنازۀ ... پدر را به این دختر نشان داده ­اند و او می ­گِرید !

ظاهراً این بچّه صحنۀ را دیده ، ببینید چه به روز خودش آورده است !

http://baharnews.ir/vdchmvni.23nzvdftt2.html

شهید مطهّری می ­گوید : « قمه ­زنی و بلند ِ طبل و شیپور از اُرتودُ های قفقاز به ایران سرایت کرد و چون روحیّۀ مردم برای پذیرشِ آن آمادگی داشت همچون برق در همه جا دَوید. »

[ جاذبه و عۀ علی علیه السّلام ، شهید مرتضی مطهّری ، انتشاراتِ صدرا ، بی­تا ، ص 176 ]



مشاهده متن کامل ...
برخی آداب پیاده روی اربعین/حجه ال پناهیان
درخواست حذف اطلاعات

برای بی اثر نقشه های دشمن در مقابل اربعین، کافی است «آداب پیاده روی اربعین» را رعایت کنیم.

با توجه به اینکه طبیعتاً دشمنان در مقابل این اربعین، بی کار نمی نشینند. حالا یک مقدار هم به آداب اربعین بپردازیم.

بنده در طول این سال های بعد از دوران دفاع مقدس، خیلی با هیأت های خوب محشور بوده ام و ارتباط داشته ام. هر هیأتی که کارش خوب می شود و می گیرد، تنها نکته ای که خدمت شان عرض می کنم این است که «مواظب باشید بین شما اختلاف نیندازد، شما الان دارید با عشق و محبت کار می کنید، ولی سعی می کند این را اب کند.» و بنده تجربه کرده ام، هر هیأتی که نسبت به این موضوع مراقبت نکرده، یک اختلافاتی بین شان ایجاد شده، چون کار همین است.

تجربه نشان داده است که هر جمعی که می آیند و حرکت قشنگی راه می اندازند، می آید بین شان عداوت و اختلاف می اندازد تا حرکت شان را اب کند. در زمان ما هم شیاطین، از اصلی ، تا ک ها و بزرگ یعنی هم، طبیعی است که برای این جایگاه باعظمت(اربعین) نقشه کشیده باشند. ما برای اینکه نقشه های آنها را نقش بر آب کنیم، کافی است که «آداب» این زیارت و پیاده روی باعظمت را رعایت کنیم.

1. نشان دادن جلوه های زیبای محبت و حسّ برادری دینی/ موکب دار عراقی: در اربعین عاشق ایرانی ها شدم

در رأس آداب پیاده روی اربعین «نشان دادن محبت و احساس برادری دینی» قرار داد. باید این محبت و برادری در دل عزاداران حسین(ع) باشد و در رفتارهایشان دیده شود. البته اینکه این محبت چگونه باید در ابعاد و موقعیت های مختلف اجرا شود، به ذوق و سلیقه شما بستگی دارد.

یکی از موکب دارهای عراقی می گفت: به دلیل اینکه از زمان صدام در سرزمین های ی، خیلی علیه ایرانی ها تبلیغات شده بود، من از ایرانی ها زیاد خوشم نمی آمد. حتی در سال های قبل هم زائرینی از ایران به اینجا می آمدند، اما دلم با ایرانی ها صاف نشده بود، تا اینکه در جریان اربعین، من عاشق ایرانی ها شدم. چون دیدم که ایرانی ها هم خاکی هستند، مهربان برخورد می کنند و اینها هم پیاده می روند، و حاضرند در عشق به اباعبدالله الحسین(ع) سختی ها را تحمل کنند. یعنی آن جلوه زیبای برادری دینی را در اربعین از ایرانی ها دیدم.

قبلاً هم ایرانی ها با کاروان ها و اتوبوس ها به زیارت کربلا رفته بودند، ولی در تعامل با عراقی ها یا در موقع ید و چانه زدن ها، از خودشان آن رفتار زیبای مطلوب را که جلوه زیبای برادری دینی باشد، نشان نداده بودند. شما می توانید اربعین را جایگاهی قرار دهید که این محبت و حسّ برادری دینی، بین دو ملت ایران و عراق تقویت شود.

با یک لبخند، میلیارها دلار هزینه دشمن برای اخلاف انگیزی را بی اثر کنید

مطمئن باشید که دشمنان دو ملت، میلیارها دلار هزینه کرده اند تا بین ملت ها اختلاف ایجاد کنند، شما با یک لبخند یا یک سلام و علیک گرم، این میلیارها هزینه دشمن را بی اثر کنید. چه اشکال دارد چهارتا کلمه عربی-که محبت آمیز و صمیمی باشد- یاد بگیرید و آنجا استفاده کنید؟! مثلاً اگر ی به زبان فارسی به شما بگوید: «آقا جون!» چقدر احساس صمیمیت برای تان ایجاد می کند! شما هم می توانید چند کلمه این طوری یاد بگیرید و در مواجهه با برادران خونگرم عراقی، بیان کنید.

باید باعظمت ترین نمایش های برادری را در اربعین بجا آوریم

ما واقعاً باید باعظمت ترین نمایش های برادری را در اربعین به جا بیاوریم. هم زائرین ایرانی نسبت به همدیگر این کار را انجام دهند و هم نسبت به برادران عراقی. عشق و صفا و محبت که در همه دنیا شعارش را داده اند، در اربعین به راحتی می توانید اجرا کنید و بعد با این کار، ببینید که حسین(ع) چقدر شما را تحویل خواهد گرفت! پس مراقبت باشید که لبخند و ابراز محبت نسبت به یکدیگر، فراموش تان نشود.

یکی از عواملی که موجب شده، جمعیت زائرین اربعین به سرعت از صدهزار نفر به یک میلیون نفر و به سرعت از یک میلیون به 10 میلیون و به سرعت از 10 میلیون به 20 میلیون نفر برسد، همین محبت بین مؤمنین است. انسان وقتی در میان این جمعیت قرار می گیرد به خوبی این محبت و برادری را حسّ می کند.

2. خوش خوراکی نکنیم/اعتراض صادق(ع) به خوش خوراکی زوار حسین(ع)

یکی دیگر از آداب این زیارت این است که انسان در مصرف خوراکی ها صرفه جویی کند و خوش خوراکی نکند، که البته در آنجا پذیرایی در حدّ اعلی است و در مسیر پیاده روی اربعین، موکب دارها به خاطر محبت شان از شما خوب پذیرایی می کنند ولی شما نشان بدهید که «من نان خشک سفره را می خورم» یعنی مراقب باشید که حرص و ولع-نسبت به این پذیرایی ها و خوراکی ها- ایجاد نشود. صادق(ع) در مسیر کربلا بودند و یک غذای خوش آب و رنگی برای حضرت آوردند، ایشان قبول ن د و فرمودند: مگر چه خبر است؟ مگر داریم به عروسی می رویم؟ غذای عزادار بیاورید.

صادق(ع) فرموند: به من خبر رسیده است گروهى چون حسین(ع) را زیارت می کنند، سفره‏ هایى به همراه خود می برند، که شیرینى‏ جات و حلواها و امثال آنها در آن حمل شده است، در صورتى که اگر قبور محبانشان را زیارت می د چنین غذاهایی با خود نمی بردند! أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‏ بَلَغَنِی أَنَّ قَوْماً إِذَا زَارُوا الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ حَمَلُوا مَعَهُمُ السُّفَرَ فِیهَا الْحَلَاوَةُ وَ الْأَخْبِصَةُ وَ أَشْبَاهُهَا لَوْ زَارُوا قُبُورَ أَحِبَّائِهِمْ مَا حَمَلُوا ذَلِکَ»(کامل ا یارات/ص129 و من لا یحضره الفقیه/2/281)

صادق(ع) به برخی اصحابشان فرمودند: آیا به زیارت قبر اباعبدالله(ع) می روید؟ گفتم: بله. حضرت فرمود برای این سفر سفره برمی دارید؟ عرض ، بله. حضرت فرمودند: یقیناً اگر به زیارت قبول پدران و مادرانتان می رفتید، چنین نمی کردید. عرض : پس چه چیزی بخوریم؟ فرمودند: شیر و نان؛ و قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ: تَأْتُونَ قَبْرَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع؟ قَالَ قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: تَتَّخِذُونَ لِذَلِکَ سُفْرَةً؟ قَالَ قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: أَمَا لَوْ أَتَیْتُمْ قُبُورَ آبَائِکُمْ وَ أُمَّهَاتِکُمْ لَمْ تَفْعَلُوا ذَلِکَ. قَالَ قُلْتُ: أَیَّ شَیْ‏ءٍ نَأْکُلُ؟ قَالَ الْخُبْزَ بِاللَّبَنِ.(من لایحضره الفقیه/2/281)

در روایت دیگر صادق(ع) فرمودند: زیارت بروید بهتر است از اینکه به زیارت نروید و زیارت نروید بهتر است از اینکه به زیارت بروید! راوى مى‏ گوید: محضر مبارکش عرض : کمر من را ش تید با این کلام. حضرت فرمودند: به خدا قسم یکى از شما وقتى به زیارت قبر پدرش مى ‏رود غمگین و اندوهناک مى ‏رود ولى به زیارت قبر مطهّر آن حضرت مى‏ روید در حالى که با خود سفره‏ ها مى‏ برید، نه، این طور نباید به زیارت آن جناب بروید بلکه زی کنید با حالى افسرده و حزین و گرفته؛ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع: تَزُورُونَ خَیْرٌ مِنْ أَنْ لَا تَزُورُوا وَ لَا تَزُورُونَ خَیْرٌ مِنْ أَنْ تَزُورُوا. قَالَ قُلْتُ: قَطَعْتَ ظَهْرِی. قَالَ: تَاللَّهِ إِنَّ أَحَدَکُمْ لَیَذْهَبُ إِلَى قَبْرِ أَبِیهِ کَئِیباً حَزِیناً وَ تَأْتُونَهُ أَنْتُمْ بِالسُّفَرِ. کَلَّا حَتَّى تَأْتُونَهُ شُعْثاً غُبْرا(کامل ا یارات/130)

در مسیر پیاده روی که می توانید با شکم خالی ذکر بگویید، چرا با پرخوری، خود را دچار غفلت کنیم؟!

ضمن اینکه فرموده اند در حال عبادت خوب است که شکم آدم خالی باشد، و این کار(پیاده روی اربعین) یک عبادت بسیار باعظمت و نورانی است. البته ممکن است سقف ظرفیتی بعضی ها واقعاً این باشد که برای پذیرایی شدن بیایند و این برای شان شیرین باشد، ولی شما بدانید که خصوصاً سفر زیارتی حسین(ع) پرهیزهای مشخصی دارد و صریحاً در روایات آمده است.

ما داریم به یک مهمانی می رویم. یادمان هست که قبلاً مادرها وقتی بچه های خود را به مهمانی می بردند می گفتند: «زیاد در سفره دست دراز نکن، اگر خواستی خودم به تو می دهم!» یعنی مادرها در مهمانی ها برای آبروداری، به بچه ها یک مقدار پرهیز غذایی می دادند. ما هم در این مهمانی بزرگ، باید اینها را نشان دهیم. البته آنجا وقتی موقعیتش پیش بیاید، واقعاً به زائرین ماس می کنند که «بیایید میل بفرمایید» اما واقعاً حیف است برای شما که می توانید در آن لحظات نورانی پیاده روی، با شکم خالی ذکر بگویید، چرا شکم خود را پر کنید و خود را دچار غفلت کنید؟ این خیلی صدمه است.

3. تعقیبات را طولانی کنید و با محوریت جماعت و قرآن به عبادت بپردازید

نکته دیگر در آداب اربعین، پرداختن به عبادات و خصوصاً با محوریت جماعت و قرآن است. مثلاً جماعت های بسیار خوش آب و رنگ، با تعقیبات کمی مفصل تر. وقتی سرِ صفوف جماعت نشسته اید، زیاد عجله نکنید که بلند شوید و راه بیفتید. آن انی که در این سفر تجربه بیشتری دارند، عجله ای ندارند که این مسیر پیاده روی- نجف تا کربلا- را در دو روز طی کنند، بلکه 4-5 روز، این پیاده روی را طول می دهند. و عجیب اینکه نورانیت خودِ مسیر پیاده روی بیشتر از نورانیت زمانی است که شما مقیم کربلا هستید. این هم یک اسراری دارد!

وقتی شما در طول مسیر پیاده روی می خواهید استراحت گاه های خودتان را تنظیم کنید، چه اشکالی دارد که مکان استراحت شما، همان جایی باشد که موقع اذان می رسید؟ یعنی در طول مسیر هر وقت که موقع اذان و شد، در همان جایی که برای توقف می کنید، بنشینید و استراحت کنید. و تعقیبات را هم کمی طولانی کنید.

این مسیر باید به یک عبادت گاه تبدیل شود!

حتی اگر می خواهند روضه بخوانند، روضه ها را هم در صفوف همین های جماعت بخوانند. اصلاً این مسیر باید تبدیل به یک عبادت گاه بشود. این یکی از صحنه هایی است که باید دیده شود.

برخی دوستان، طراحی کرده اند که در مسیر نجف کربلا، یک ختم قرآن انجام دهند و این امکان دارد. با هندزفری ها و گوشی ها می توانید در اوقات مناسب و در هنگام راه رفتن قرآن بخوانید و همه یا بخشی از قرآن را ختم کنید و ثوابش را به حضرت زهرا(س) و حضرت زینب(س) و 14 معصوم هدیه کنید. و ثواب این هدیه را به روح و حضرت (ره) نثار کنید. و کل این ثواب مضاعف را به روح رفتگان خود هدیه کنید.

4. در این سفر زیاد هوس «برخی نهی از منکرها» به سرتان نزند

نکته دیگری که در این سفر باید به آن پرداخت، این است که زیاد در این سفر هوس برخی «نهی از منکر و امر به معروف»ها به سرتان نزند؛ چون ممکن است برخی از سلایق در این سفر بخواهند یک مقدار پررنگ تر بشوند؛ برای اینکه دعوا درست کنند. «دعوا درست نشدن» اولویت دارد بر اینکه رفتار غلط اصلاح شود. پس مراقب باشید که یک دفعه ای تصمیم نگیرید که در آنجا همه چیز را درست کنید!

دستور صادق(ع): با دشنام دهنده به علی(ع) برخورد نکن! مصافحه کن!

با توجه به اینکه آن جریان خبیث دشمن و تشیع و ایمان، دنبال دعوا راه انداختن هستند، لذا شما این فرصت را از آنها بگیرید. صادق(ع) یکی از دوستان شان را دیدند و فرمودند: این طوری که من به تو نگاه می کنم، احساس می کنم اگر ی دشنام به علی(ع) بدهد، تو حاضری او را به قتل برسانی؟ او گفت: بله، من نمی توانم تحمل کنم. حضرت فرمود: ولی می دانید ما چگونه هستیم؟ ی که جدّ من یعنی علی(ع) را صبّ کند و به ایشان نفرین کند، من از او فاصله می گیرم تا عصبانیت او فروکش کند و بعد می روم با او مصافحه می کنم.(قَالَ لِی أَبُو جَعْفَرٍ ع: إِنِّی أَرَاکَ لَوْ سَمِعْتَ إِنْسَاناً یَشْتِمُ عَلِیّاً فَاسْتَطَعْتَ أَنْ تَقْطَعَ أَنْفَهُ فَعَلْتَ. قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: فَلَا تَفْعَلْ. ثُمَّ قَالَ: إِنِّی لَأَسْمَعُ الرَّجُلَ یَسُبُّ عَلِیّاً [جَدّی] وَ أَسْتَتِرُ مِنْهُ بِالسَّارِیَةِ فَإِذَا فَرَغَ أَتَیْتُهُ فَصَافَحْتُهُ؛ محاسن/1/260)

از برخوردهایی که دشمن سوء استفاده می کند، پرهیز کنید

یقیناً اگر در یک موردی جایش باشد، آدم باید مراقبت کند تا دعوایی پیش نیاید؛ مثلاً دعوا بر سر اختلاف نظرهای ، یا اختلاف نظرهای دیگر. حتی اگر می دانید که یک ی دارد یک بدعتی می گذارد، اگر زمینه گفت وگوی صمیمانه هست، اشکالی ندارد با او صحبت کنید، ولی اگر او می خواهد نزاعی ایجاد کند، باید به شدت از نزاع پرهیز کرد و با لبخند برخورد کرد. وقتی صادق(ع) با فرد ناصبی، آن طور بزرگوارانه برخورد می کند، شما هم باید از برخوردهایی که دشمن سوء استفاده کند، پرهیز کنید. چون طبیعی است که دشمن در این زمینه ، نقشه هایی داشته باشد. و این صحنه هایی است که پارسال به طور مختصر دیده شد و تنش زا بود. و دشمن حتماً برای این برخوردها، برنامه ریزی می کند.

انگلیس خبیث آن قدر نامرد است که نه فقط دستگاه امنیتی و سرویس های جاسوسی انگلیس، بلکه دستگاه تبلیغاتی او-که می خواهد یک وجاهتی هم داشته باشد- چند سال پیش در روز تاسوعا می گفت: «امروز، روز تاسوعا است که شیعیان برای برادر ناتنی حسین(ع) عزاداری می کنند!» در حالی که ما می گوییم: «اصلاً برادر واقعی یعنی عباس!» آن وقت این انگلیسی نامرد، چیزی که در مخیله هیچ بچه شیعه ای تابه حال خطور نکرده بود، را مطرح می کند که «ابالفضل، برادر ناتنی حسین است!» یعنی تا جایی که بتواند ضربه می زند و اختلاف می اندازد. و سال هاست که در محرم ها و عزاداری ها دارد بر روی اختلاف افکنی بین شیعیان برنامه ریزی می کند.

باید فهرست آداب پیاده روی اربعین تهیه شود و بین «همه زائرین» توزیع شود

امیدوارم که فهرست بلندی از این آداب اربعین-هم آداب معنوی و هم آداب رفتاری و اجتماعی- تهیه شود، تا زائرین ما این آداب را در این سفر نورانی رعایت کنند. باید انی که اهل ذوق و دقت هستند، آداب پیاده روی اربعین را بنویسند، توزیع کنند و تشریح کنند، به طوری که حتی یک نفر از انی که در این پیاده روی حاضر می شود هم نباشد که این آداب به دستش نرسیده باشد. مطمئن باشید که با رعایت این آداب، اجر این سفر و این حرکت بسیار باعظمت، مضاعف خواهد شد. ما امید واثق داریم که این زیارت باعظمت مقدمه ساز ظهور عاجل حضرت قرار بگیرد.

هر برای اربعین قدمی بردارد، حسین(ع) نامش را ثبت می کند

بنده اعتقاد دارم که هر ی بخواهد برای اربعین یک کاری انجام دهد و قدمی برای اربعین حسین(ع) بردارد، حسین(ع) نام او را ثبت می کند. اصلاً آدم هر قدمی که برای اربعین بر می دارد، حالش واقعاً عوض می شود. ان شاء الله توفیق پیدا کنید در این مسیر نورانی قدم بردارید. مخصوصاً اربعین امسال که از نظر زمانی(فصلی) تقریباً نزدیک به همان زمانی است که زینب کبری(س) به کربلا بازگشتند و در این مسیر حرکت د...

منبع:فارس



مشاهده متن کامل ...
چهار نکته مهم در آداب پیاده روی اربعین
درخواست حذف اطلاعات

موضوع «اربعین» از یک رفتار مستحبی عارفانه معنوی گذشته است و امروز یک وظیفه محسوب می شود. وقتی ما در اربعین حاضر می شویم، به اقتدار حسینی در جهان کمک کرده ایم. آیا می شود در این مسأله کم گذاشت؟!

به گزارش موعود، اربعین مجلس روضه ای است که خود حسین(ع) برگزار کرده. شما باور می کنید که ی هیأت داری کند، ولی برای اربعین کاری انجام ندهد؟! چون یک دفعه ای این سؤال پیش می آید که «اصلاً او برای چه هیأت داری می کند؟» شما باورتان می آید ی در طول سال برای حسین(ع) نذری بدهد، اما برای اربعین ج نکند؟! اصلاً باور می کنید یک چنین افرادی موجود باشند، چون غفلت به این عظمت اصلاً امکان ندارد! اربعین درِ خانه تک تک ما را زده است.
حجت ال پناهیان در همایش زائرین و فعالین پیاده روی اربعین در مشهد سخنرانی کرد و به «اسرار و آداب پیاده روی اربعین» پرداخت. در ادامه گزارش مشروح این سخنرانی را می خوانید:
الف) برخی اسرار پیاده روی اربعین
1. اسرار معنوی اربعین / هر ی با یک بار تجربه، آثار معنوی پیاده روی اربعین را در وجود خود احساس می کند
درباره اربعین باعظمت حسینی، عرائض خود را به دو بخش عمده تقسیم می کنم: یکی اسرار اربعین و دیگری آداب اربعین. در باب اسرار اربعین، هم می شود به اسرار معنوی اربعین پرداخت و هم به اسرار اجتماعی، و جهانی اربعین پرداخت. درباره اسرار معنوی اربعین؛ وقتی انسان به عظمت ثواب پیاده رفتن برای زیارت حسین(ع) نگاه می کند، به این نتیجه می رسد که هیچ عملی پرثواب تر از این عمل برای مؤمنین، قرار داده نشده است. ( صادق(ع): مَنْ زَارَ قَبْرَ الْحُسَیْنِ ع کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍ حِجَّةً وَ عُمْرَةً؛ عوالی اللئالی/4/82) (مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَیْنِ ع مَاشِیاً کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍ أَلْفَ حَسَنَةٍ وَ مَحَا عَنْهُ أَلْفَ سَیِّئَةٍ وَ رَفَعَ لَهُ أَلْفَ دَرَجَةٍ؛ کامل ا یارات/133) (مَنْ أَتَى قَبْرَ الْحُسَیْنِ ع مَاشِیاً کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍ وَ بِکُلِّ قَدَمٍ یَرْفَعُهَا وَ یَضَعُهَا عِتْقَ رَقَبَةٍ مِنْ وُلْدِ إِسْمَاعِیلَ؛ کامل ا یارات134)
واقعاً درک انسان از اسرار معنوی این سفر باعظمت عاجز می ماند. فکر می کنم زیاد تبلیغات نیاز نداشته باشد، هر ی تجربه کرده باشد، آثار باعظمت معنوی این پیاده روی باعظمت را در وجود خودش احساس می کند. وقتی ی این تجربه معنوی را پیدا کرد، دیگر نیاز به تبلیغات ندارد. و این چیزی نیست جز کشش معنوی اربعین برای دل های پاک و نورانی.
2. اسرار اجتماعی، و تمدنی اربعین
بنده از اسرار معنوی اربعین می گذرم، و به اسرار اجتماعی، ، جهانی و تمدنی اربعین می پردازم. حضرت (ره) یک مطلبی را در سال اول بعد از پیروزی انقلاب، 12 مرتبه در سخنرانی خود تکرار کرده اند و در سال دوم هم تحلیل همین مطلب را 12 بار تکرار کرده اند که این بسیار قابل توجه است. ایشان می فرمود: من زمانی در فرانسه به پیروزی انقلاب، معتقد شدم که از یک روستایی به من خبر دادند که در آن روستا آن عالِم ده جلو مى‏افتد و مردم دنبال او تظاهرات می کنند و همان شعارهایی که در ای بزرگ داده می شد، در آن روستا هم داده می شود. (صحیفه /8/224 و 6/490) (ره) می فرماید وقتی این داستان برای من نقل شد، به پیروزی انقلاب یقین پیدا . چون با تبلیغات نمی شود یک ملتی را این طوری به صف کرد که در هر کجا، یک شعار واحد را سر بدهند. لذا من این را علامت نصرت الهی دیدم و وقتی خدا این چنین در دل ها تحول ایجاد کند، این علامت یک پیروزی بزرگی است که خواهد رسید.
حضرت این مثال را هم مکرر بیان د که در تظاهرات های قبل از پیروزی انقلاب، یک پیرزنی چند تا سکه دو ریالی در کاسه ای ریخته بود و در کنار خیابان آورده بود که اگر انقل ون نیاز به تلفن زدن پیدا د، از این پول خُردها به آنها بدهد.(صحیفه /7/265 و 9/407) حضرت اینها را نشانه نصرت الهی می داند و پای همین مثال، تحلیل هایی دارد.
بی تردید این تحول را باید مقدمه ظهور دانست
شما همین تحلیل را درباره اتفاقات باعظمتی که در جریان پیاده روی اربعین می افتد و این پذیرایی خودجوش مردمی ببینید. بنده می خواهم بر اساس این تحلیل حضرت (ره) بگویم که صحنه های پیاده روی اربعین بسیار باعظمت تر از این اتفاقات(فوق الذکر) در اقصی نقاط ایران است. در این پیاده روی، عشایر و سایر مردم خونگرم عراق، بعضاً تمام هستی خود را لب جاده می آوردند و در اختیار زائرین قرار می دهند. صدها میلیون وعده غذایی توسط عشایر و مردم عراق در این مسیر توزیع می شود. ضمن اینکه زائرین هم برای پیاده روی در این مسیر این همه سختی و زحمت تحمل می کنند؛ بدون اینکه تبلیغاتی برای حضور گسترده مردم صورت گرفته باشد.
این همدلی و این پذیرایی باشکوه از زائرین توسط ملت عراق و حضور این جمعیت میلیونی، یک حرکت خودجوش مردمی است که اسراری دارد. و این اسرار را انی که جامعه شناسی دینی و نگاه عمیق به سنت های دینی دارند، متوجه می شوند. بی تردید این تحول را باید مقدمه ظهور دانست. حضرت (ره) در سال 61 می فرمود: اینکه جوان های ما تقاضای شهادت می کنند، از علائم ظهور است(این شوق و شعفها به لقاء اللَّه براى آنها حاصل شده است...که یکى از علائم ظهور بقیة اللَّه ارواحنا فداه است؛ صحیفه /16/129) و شما امروز می بینید که میلیون ها نفر با اطلاع دقیق از خطرات احتمالی، در این پیاده روی اربعین شرکت می کنند.
با اشک برای حسین(ع) چه قدرتی می توان ایجاد کرد
حضرت (ره) می فرمود، این همه ثواب برای امور مربوط به عزای حسین(ع)-مثلاً اینکه برای یک قطره اشک این قدر ثواب قرار داده اند- معنایش این است که اهل بیت(ع) از همان اول نقشه داشتند که با این اشک، چه قدرتی می توان ایجاد کرد. (چرا خداوند تبارک و تعالى براى اشک و حتى یک قطره اشک و حتى تباکى، آن قدر ثواب داده است؟ کم کم مسأله از دید سیاسى‏اش معلوم مى‏شود...مهم آن جنبه سیاسى است که ائمه ما در صدر نقشه‏اش را کشیده‏اند که تا آ باشد و آن، این [که‏] اجتماع تحت یک بیرق، اجتماع تحت یک ایده و هیچ چیز نمى‏تواند این کار را به مقدارى که عزاى حضرت سید ال در او تأثیر دارد، تأثیر د؛ صحیفه /‏16/344)
اربعین در خانه تک تک ما را زده
نکته دیگری که باید عرض کنم این است که الان روا نیست عزادار و محب اباعبدالله الحسین(ع) برای اربعین کم بگذارد، چه رسد به اینکه اصلاً برای اربعین کار نکند. شما باور می کنید که یک ی هیأت داری کند ولی برای اربعین کاری انجام ندهد؟! چون یک دفعه ای این سؤال پیش می آید که «اصلاً او برای چه هیأت داری می کند؟»
«اربعین» مجلس روضه ای است که خود حسین برگزار کرده است
شما باورتان می آید ی در طول سال برای حسین(ع) نذری بدهد، اما برای اربعین ج نکند؟! اصلاً باور می کنید یک چنین افرادی موجود باشند، چون غفلت به این عظمت اصلاً امکان ندارد! اربعین درِ خانه تک تک ما را زده است.
چطور ممکن است روضه ای که خودتان می گیرید، برای شما اهمیت داشته باشد ولی در اربعین که خودِ اباعبدالله الحسین(ع) در کربلا روضه گرفته است و خواهرش زینب کبری(س) در راه است-و اربعین خودش را به کربلا می رساند- این مجلس بزرگ روضه ارباب، برایتان اهمیت نداشته باشد؟! یقیناً باید برای این روضه ارباب بیشتر اهمیت قائل شد. ما باید این را یک فرهنگ کنیم و به همدیگر بگوییم.
اربعین از یک رفتار مستحبی گذشته و امروز یک وظیفه محسوب می شود
موضوع اربعین از یک رفتار مستحبی عارفانه معنوی گذشته است و امروز یک وظیفه محسوب می شود. کمااینکه در روایات هست که می فرماید: ی که غنی هست باید سالی دوبار به زیارت کربلا برود و ی که فقیر است، سالی یک بار برود.(حَقٌّ عَلَى‏ الْغَنِیِ‏ أَنْ‏ یَأْتِیَ‏ قَبْرَ الْحُسَیْنِ ع فِی السَّنَةِ مَرَّتَیْنِ وَ حَقٌّ عَلَى الْفَقِیرِ أَنْ‏ یَأْتِیَهُ فِی السَّنَةِ مَرَّة؛ تهذیب الاحکام/6/43) و با توجه به تسهیلاتی که برای اربعین طراحی شده و علی القاعده کم ج تر است، از نظر مالی هم اگر حساب کنید، انی که نمی توانند زیاد بروند، لااقل باید در اربعین-که شرایطش فراهم است- بروند. ضمن اینکه اربعین دیگر برای مؤمنین، جنبه حیثیتی پیدا کرده است. نه اینکه مراقب باشیم که جمعیتش کم نشود بلکه باید تلاش کنیم، جمعیتش افزایش پیدا کند.
ی یک بار می فرمود: « مظهر قدرت این کشور هستند.» و این تعبیر فوق العاده عمیقی است. وقتی یک جامعه ای شهید بدهد، یعنی «ما از مرگ نمی ترسیم» لذا این جامعه قدرتمند می شود و دشمن نمی تواند نزدیک اینها شود. حالا با توجه به این کلام عمیق، شما ببینید که سیدال ء(ع) چقدر مظهر قدرت امت ی است؟
با حضور در اربعین، به اقتدار حسینی در جهان کمک می کنیم
انگار وقتی که ما در اربعین حاضر می شویم، به اقتدار حسینی در جهان کمک کرده ایم. آیا می شود در این مسأله کم گذاشت؟! اصلاً نمی شود برای اربعین کم گذاشت.
قربان صدقه حسین(ع) رفتن، دیگر ساده نیست! چون می گویند: «شما که این همه می گفتی من فدایت شوم، حالا بفرمایید؛ این گوی و این میدان! ببینیم در این عرصه چه قدمی بر می دارید!» البته نمی خواهد خودتان را فدا کنید، ولی بیایید در این راه قدم بردارید. اصلاً دیگر نمی شود ادعا کرد و فرار کرد! نمی شود با ذکر حسین(ع) تفریحی برخورد کرد، دیگر مسأله جدی شده است. مگر می شود برای اربعین کم گذاشت؟!
هشدار صادق(ع) به ی که 3 سال یکبار کربلا نرود
ما باید بالاتر از انگیزه عاطفی، احساس وظیفه کنیم. بالاتر از انگیزه رسیدن به ثواب های باعظمت، از قهر اکرم(ص) بترسیم. کمااینکه صادق(ع) به یکی از دوستان شان فرمود: شنیده ام برخی از شیعیان ما هستند که دو سه سال بر آنها گذشته ولی به کربلا و زیارت حسین(ع) نرفته اند. آن شخص پاسخ داد: آقا جان! خیلی ها هستند که این گونه هستند. حضرت با تعجب فرمود: مگر می شود؟! این افراد در روز قیامت چگونه می خواهند جواب (ص) را بدهند؟(یَا عَلِیُّ! بَلَغَنِی أَنَّ قَوْماً مِنْ شِیعَتِنَا یَمُرُّ بِأَحَدِهِمُ السَّنَةُ وَ السَّنَتَانِ لَا یَزُورُونَ الْحُسَیْنَ؟ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنِّی أَعْرِفُ أُنَاساً کَثِیرَةً بِهَذِهِ الصِّفَةِ. قَالَ أَمَا وَ اللَّهِ لِحَظِّهِمْ أَخْطَئُوا وَ عَنْ ثَوَابِ اللَّهِ زَاغُوا وَ عَنْ جِوَارِ مُحَمَّدٍ ص تَبَاعَدُوا...... أَمَا إِنَّهُ مَا لَهُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ عُذْرٍ وَ لَا عِنْدَ رَسُولِهِ مِنْ عُذْرٍ یَوْمَ الْقِیَامَةِ؛ کامل ا یارات/296)
از حضرت پرسیدند که حداکثر چه مدت یک بار باید به زیارت حسین(ع) برویم؟ حضرت فرمود: نباید بیشتر از سه سال غیبت ی-یا نرفتنش به کربلا- طول بکشد و در غیر اینصورت مورد عاق رسول خدا(ص) قرار می گیرد(أَمَّا الْقَرِیبُ فَلَا أَقَلَ‏ مِنْ‏ شَهْرٍ وَ أَمَّا بَعِیدُ الدَّارِ فَفِی کُلِّ ثَلَاثِ سِنِینَ فَمَا جَازَ الثَّلَاثَ سِنِینَ فَقَدْ عَقَّ رَسُولَ اللَّهِ ص وَ قَطَعَ رَحِمَهُ إِلَّا مِنْ عِلَّة؛ کامل ا یارات/297)
اربعین مهمترین تجلیگاه قدرتی که رُعب به دل دشمن می اندازد
اگر به همین اربعین، بیشتر بها بدهیم، قدرت ، بیشتر خواهد شد و دشمنان کمتر به امت ی، ضربه خواهند زد، و بیشتر از ما حساب خواهند برد. در فرج هم همین قاعده «و نَصَرهُ بِالرُّعْبِ» محقق می شود و خدا با رعبی که در دل دشمنان می اندازد، آ ین را کمک می کند. (الْبَاقِرَ ع یَقُولُ: الْقَائِمُ مِنَّا مَنْصُورٌ بِالرُّعْبِ؛ کمال الدین/1/331) و اربعین مهمترین تجلیگاه قدرتی است که رعب را به دل دشمن می اندازد. دشمنان ما وقتی جمعیت میلیونی اربعین را می بینند، می پرسند: اینها با شعار «یا لَثاراتِ الْحُسَیْن(ع)» کجا دارند می روند؟! اینها که هنوز شان غیبت است، اینها که در غیاب شان چنین قدرتی دارند، در حضور شان چه کار خواهند کرد؟!
مردم جهان هم وقتی خبر پیاده روی اربعین را بشوند، پیگیری خواهند کرد که این همه جمعیت برای چه در کربلا جمع می شوند؟ به آنها گفته می شود که پدر زمان شان هزار سال قبل به اینها فرموده است که اربعین در کربلا جمع شوید. حالا اگر خود زمان شان بیاید، چه کار خواهند کرد؟!
ب) برخی آداب پیاده روی اربعین
برای بی اثر نقشه های دشمن در مقابل اربعین، کافی است «آداب پیاده روی اربعین» را رعایت کنیم.
با توجه به اینکه طبیعتاً دشمنان در مقابل این اربعین، بی کار نمی نشینند. حالا یک مقدار هم به آداب اربعین بپردازیم.
بنده در طول این سال های بعد از دوران دفاع مقدس، خیلی با هیأت های خوب محشور بوده ام و ارتباط داشته ام. هر هیأتی که کارش خوب می شود و می گیرد، تنها نکته ای که خدمت شان عرض می کنم این است که «مواظب باشید بین شما اختلاف نیندازد، شما الان دارید با عشق و محبت کار می کنید، ولی سعی می کند این را اب کند.» و بنده تجربه کرده ام، هر هیأتی که نسبت به این موضوع مراقبت نکرده، یک اختلافاتی بین شان ایجاد شده، چون کار همین است.
تجربه نشان داده است که هر جمعی که می آیند و حرکت قشنگی راه می اندازند، می آید بین شان عداوت و اختلاف می اندازد تا حرکت شان را اب کند. در زمان ما هم شیاطین، از اصلی ، تا ک ها و بزرگ یعنی هم، طبیعی است که برای این جایگاه باعظمت(اربعین) نقشه کشیده باشند. ما برای اینکه نقشه های آنها را نقش بر آب کنیم، کافی است که «آداب» این زیارت و پیاده روی باعظمت را رعایت کنیم.
1. نشان دادن جلوه های زیبای محبت و حسّ برادری دینی/ موکب دار عراقی: در اربعین عاشق ایرانی ها شدم
در رأس آداب پیاده روی اربعین «نشان دادن محبت و احساس برادری دینی» قرار داد. باید این محبت و برادری در دل عزاداران حسین(ع) باشد و در رفتارهایشان دیده شود. البته اینکه این محبت چگونه باید در ابعاد و موقعیت های مختلف اجرا شود، به ذوق و سلیقه شما بستگی دارد.
یکی از موکب دارهای عراقی می گفت: به دلیل اینکه از زمان صدام در سرزمین های ی، خیلی علیه ایرانی ها تبلیغات شده بود، من از ایرانی ها زیاد خوشم نمی آمد. حتی در سال های قبل هم زائرینی از ایران به اینجا می آمدند، اما دلم با ایرانی ها صاف نشده بود، تا اینکه در جریان اربعین، من عاشق ایرانی ها شدم. چون دیدم که ایرانی ها هم خاکی هستند، مهربان برخورد می کنند و اینها هم پیاده می روند، و حاضرند در عشق به اباعبدالله الحسین(ع) سختی ها را تحمل کنند. یعنی آن جلوه زیبای برادری دینی را در اربعین از ایرانی ها دیدم.
قبلاً هم ایرانی ها با کاروان ها و اتوبوس ها به زیارت کربلا رفته بودند، ولی در تعامل با عراقی ها یا در موقع ید و چانه زدن ها، از خودشان آن رفتار زیبای مطلوب را که جلوه زیبای برادری دینی باشد، نشان نداده بودند. شما می توانید اربعین را جایگاهی قرار دهید که این محبت و حسّ برادری دینی، بین دو ملت ایران و عراق تقویت شود.
با یک لبخند، میلیارها دلار هزینه دشمن برای اخلاف انگیزی را بی اثر کنید
مطمئن باشید که دشمنان دو ملت، میلیارها دلار هزینه کرده اند تا بین ملت ها اختلاف ایجاد کنند، شما با یک لبخند یا یک سلام و علیک گرم، این میلیارها هزینه دشمن را بی اثر کنید. چه اشکال دارد چهارتا کلمه عربی-که محبت آمیز و صمیمی باشد- یاد بگیرید و آنجا استفاده کنید؟! مثلاً اگر ی به زبان فارسی به شما بگوید: «آقا جون!» چقدر احساس صمیمیت برای تان ایجاد می کند! شما هم می توانید چند کلمه این طوری یاد بگیرید و در مواجهه با برادران خونگرم عراقی، بیان کنید.
باید باعظمت ترین نمایش های برادری را در اربعین بجا آوریم
ما واقعاً باید باعظمت ترین نمایش های برادری را در اربعین به جا بیاوریم. هم زائرین ایرانی نسبت به همدیگر این کار را انجام دهند و هم نسبت به برادران عراقی. عشق و صفا و محبت که در همه دنیا شعارش را داده اند، در اربعین به راحتی می توانید اجرا کنید و بعد با این کار، ببینید که حسین(ع) چقدر شما را تحویل خواهد گرفت! پس مراقبت باشید که لبخند و ابراز محبت نسبت به یکدیگر، فراموش تان نشود.
یکی از عواملی که موجب شده، جمعیت زائرین اربعین به سرعت از صدهزار نفر به یک میلیون نفر و به سرعت از یک میلیون به 10 میلیون و به سرعت از 10 میلیون به 20 میلیون نفر برسد، همین محبت بین مؤمنین است. انسان وقتی در میان این جمعیت قرار می گیرد به خوبی این محبت و برادری را حسّ می کند.
2. خوش خوراکی نکنیم/اعتراض صادق(ع) به خوش خوراکی زوار حسین(ع)
یکی دیگر از آداب این زیارت این است که انسان در مصرف خوراکی ها صرفه جویی کند و خوش خوراکی نکند، که البته در آنجا پذیرایی در حدّ اعلی است و در مسیر پیاده روی اربعین، موکب دارها به خاطر محبت شان از شما خوب پذیرایی می کنند ولی شما نشان بدهید که «من نان خشک سفره را می خورم» یعنی مراقب باشید که حرص و ولع-نسبت به این پذیرایی ها و خوراکی ها- ایجاد نشود. صادق(ع) در مسیر کربلا بودند و یک غذای خوش آب و رنگی برای حضرت آوردند، ایشان قبول ن د و فرمودند: مگر چه خبر است؟ مگر داریم به عروسی می رویم؟ غذای عزادار بیاورید.
صادق(ع) فرموند: به من خبر رسیده است گروهى چون حسین(ع) را زیارت می کنند، سفره‏ هایى به همراه خود می برند، که شیرینى‏ جات و حلواها و امثال آنها در آن حمل شده است، در صورتى که اگر قبور محبانشان را زیارت می د چنین غذاهایی با خود نمی بردند! أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‏ بَلَغَنِی أَنَّ قَوْماً إِذَا زَارُوا الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ حَمَلُوا مَعَهُمُ السُّفَرَ فِیهَا الْحَلَاوَةُ وَ الْأَخْبِصَةُ وَ أَشْبَاهُهَا لَوْ زَارُوا قُبُورَ أَحِبَّائِهِمْ مَا حَمَلُوا ذَلِکَ»(کامل ا یارات/ص129 و من لا یحضره الفقیه/2/281)
صادق(ع) به برخی اصحابشان فرمودند: آیا به زیارت قبر اباعبدالله(ع) می روید؟ گفتم: بله. حضرت فرمود برای این سفر سفره برمی دارید؟ عرض ، بله. حضرت فرمودند: یقیناً اگر به زیارت قبول پدران و مادرانتان می رفتید، چنین نمی کردید. عرض : پس چه چیزی بخوریم؟ فرمودند: شیر و نان؛ و قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ: تَأْتُونَ قَبْرَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع؟ قَالَ قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: تَتَّخِذُونَ لِذَلِکَ سُفْرَةً؟ قَالَ قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: أَمَا لَوْ أَتَیْتُمْ قُبُورَ آبَائِکُمْ وَ أُمَّهَاتِکُمْ لَمْ تَفْعَلُوا ذَلِکَ. قَالَ قُلْتُ: أَیَّ شَیْ‏ءٍ نَأْکُلُ؟ قَالَ الْخُبْزَ بِاللَّبَنِ.(من لایحضره الفقیه/2/281)
در روایت دیگر صادق(ع) فرمودند: زیارت بروید بهتر است از اینکه به زیارت نروید و زیارت نروید بهتر است از اینکه به زیارت بروید! راوى مى‏ گوید: محضر مبارکش عرض : کمر من را ش تید با این کلام. حضرت فرمودند: به خدا قسم یکى از شما وقتى به زیارت قبر پدرش مى ‏رود غمگین و اندوهناک مى ‏رود ولى به زیارت قبر مطهّر آن حضرت مى‏ روید در حالى که با خود سفره‏ ها مى‏ برید، نه، این طور نباید به زیارت آن جناب بروید بلکه زی کنید با حالى افسرده و حزین و گرفته؛ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع: تَزُورُونَ خَیْرٌ مِنْ أَنْ لَا تَزُورُوا وَ لَا تَزُورُونَ خَیْرٌ مِنْ أَنْ تَزُورُوا. قَالَ قُلْتُ: قَطَعْتَ ظَهْرِی. قَالَ: تَاللَّهِ إِنَّ أَحَدَکُمْ لَیَذْهَبُ إِلَى قَبْرِ أَبِیهِ کَئِیباً حَزِیناً وَ تَأْتُونَهُ أَنْتُمْ بِالسُّفَرِ. کَلَّا حَتَّى تَأْتُونَهُ شُعْثاً غُبْرا(کامل ا یارات/130)
در مسیر پیاده روی که می توانید با شکم خالی ذکر بگویید، چرا با پرخوری، خود را دچار غفلت کنیم؟!
ضمن اینکه فرموده اند در حال عبادت خوب است که شکم آدم خالی باشد، و این کار(پیاده روی اربعین) یک عبادت بسیار باعظمت و نورانی است. البته ممکن است سقف ظرفیتی بعضی ها واقعاً این باشد که برای پذیرایی شدن بیایند و این برای شان شیرین باشد، ولی شما بدانید که خصوصاً سفر زیارتی حسین(ع) پرهیزهای مشخصی دارد و صریحاً در روایات آمده است.
ما داریم به یک مهمانی می رویم. یادمان هست که قبلاً مادرها وقتی بچه های خود را به مهمانی می بردند می گفتند: «زیاد در سفره دست دراز نکن، اگر خواستی خودم به تو می دهم!» یعنی مادرها در مهمانی ها برای آبروداری، به بچه ها یک مقدار پرهیز غذایی می دادند. ما هم در این مهمانی بزرگ، باید اینها را نشان دهیم. البته آنجا وقتی موقعیتش پیش بیاید، واقعاً به زائرین ماس می کنند که «بیایید میل بفرمایید» اما واقعاً حیف است برای شما که می توانید در آن لحظات نورانی پیاده روی، با شکم خالی ذکر بگویید، چرا شکم خود را پر کنید و خود را دچار غفلت کنید؟ این خیلی صدمه است.
3. تعقیبات را طولانی کنید و با محوریت جماعت و قرآن به عبادت بپردازید
نکته دیگر در آداب اربعین، پرداختن به عبادات و خصوصاً با محوریت جماعت و قرآن است. مثلاً جماعت های بسیار خوش آب و رنگ، با تعقیبات کمی مفصل تر. وقتی سرِ صفوف جماعت نشسته اید، زیاد عجله نکنید که بلند شوید و راه بیفتید. آن انی که در این سفر تجربه بیشتری دارند، عجله ای ندارند که این مسیر پیاده روی- نجف تا کربلا- را در دو روز طی کنند، بلکه 4-5 روز، این پیاده روی را طول می دهند. و عجیب اینکه نورانیت خودِ مسیر پیاده روی بیشتر از نورانیت زمانی است که شما مقیم کربلا هستید. این هم یک اسراری دارد!
وقتی شما در طول مسیر پیاده روی می خواهید استراحت گاه های خودتان را تنظیم کنید، چه اشکالی دارد که مکان استراحت شما، همان جایی باشد که موقع اذان می رسید؟ یعنی در طول مسیر هر وقت که موقع اذان و شد، در همان جایی که برای توقف می کنید، بنشینید و استراحت کنید. و تعقیبات را هم کمی طولانی کنید.
این مسیر باید به یک عبادت گاه تبدیل شود!
حتی اگر می خواهند روضه بخوانند، روضه ها را هم در صفوف همین های جماعت بخوانند. اصلاً این مسیر باید تبدیل به یک عبادت گاه بشود. این یکی از صحنه هایی است که باید دیده شود.
برخی دوستان، طراحی کرده اند که در مسیر نجف کربلا، یک ختم قرآن انجام دهند و این امکان دارد. با هندزفری ها و گوشی ها می توانید در اوقات مناسب و در هنگام راه رفتن قرآن بخوانید و همه یا بخشی از قرآن را ختم کنید و ثوابش را به حضرت زهرا(س) و حضرت زینب(س) و 14 معصوم هدیه کنید. و ثواب این هدیه را به روح و حضرت (ره) نثار کنید. و کل این ثواب مضاعف را به روح رفتگان خود هدیه کنید.
4. در این سفر زیاد هوس «برخی نهی از منکرها» به سرتان نزند
نکته دیگری که در این سفر باید به آن پرداخت، این است که زیاد در این سفر هوس برخی «نهی از منکر و امر به معروف»ها به سرتان نزند؛ چون ممکن است برخی از سلایق در این سفر بخواهند یک مقدار پررنگ تر بشوند؛ برای اینکه دعوا درست کنند. «دعوا درست نشدن» اولویت دارد بر اینکه رفتار غلط اصلاح شود. پس مراقب باشید که یک دفعه ای تصمیم نگیرید که در آنجا همه چیز را درست کنید!
دستور صادق(ع): با دشنام دهنده به علی(ع) برخورد نکن! مصافحه کن!
با توجه به اینکه آن جریان خبیث دشمن و تشیع و ایمان، دنبال دعوا راه انداختن هستند، لذا شما این فرصت را از آنها بگیرید. صادق(ع) یکی از دوستان شان را دیدند و فرمودند: این طوری که من به تو نگاه می کنم، احساس می کنم اگر ی دشنام به علی(ع) بدهد، تو حاضری او را به قتل برسانی؟ او گفت: بله، من نمی توانم تحمل کنم. حضرت فرمود: ولی می دانید ما چگونه هستیم؟ ی که جدّ من یعنی علی(ع) را صبّ کند و به ایشان نفرین کند، من از او فاصله می گیرم تا عصبانیت او فروکش کند و بعد می روم با او مصافحه می کنم.(قَالَ لِی أَبُو جَعْفَرٍ ع: إِنِّی أَرَاکَ لَوْ سَمِعْتَ إِنْسَاناً یَشْتِمُ عَلِیّاً فَاسْتَطَعْتَ أَنْ تَقْطَعَ أَنْفَهُ فَعَلْتَ. قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: فَلَا تَفْعَلْ. ثُمَّ قَالَ: إِنِّی لَأَسْمَعُ الرَّجُلَ یَسُبُّ عَلِیّاً [جَدّی] وَ أَسْتَتِرُ مِنْهُ بِالسَّارِیَةِ فَإِذَا فَرَغَ أَتَیْتُهُ فَصَافَحْتُهُ؛ محاسن/1/260)
از برخوردهایی که دشمن سوء استفاده می کند، پرهیز کنید
یقیناً اگر در یک موردی جایش باشد، آدم باید مراقبت کند تا دعوایی پیش نیاید؛ مثلاً دعوا بر سر اختلاف نظرهای ، یا اختلاف نظرهای دیگر. حتی اگر می دانید که یک ی دارد یک بدعتی می گذارد، اگر زمینه گفت وگوی صمیمانه هست، اشکالی ندارد با او صحبت کنید، ولی اگر او می خواهد نزاعی ایجاد کند، باید به شدت از نزاع پرهیز کرد و با لبخند برخورد کرد. وقتی صادق(ع) با فرد ناصبی، آن طور بزرگوارانه برخورد می کند، شما هم باید از برخوردهایی که دشمن سوء استفاده کند، پرهیز کنید. چون طبیعی است که دشمن در این زمینه ، نقشه هایی داشته باشد. و این صحنه هایی است که پارسال به طور مختصر دیده شد و تنش زا بود. و دشمن حتماً برای این برخوردها، برنامه ریزی می کند.
انگلیس خبیث آن قدر نامرد است که نه فقط دستگاه امنیتی و سرویس های جاسوسی انگلیس، بلکه دستگاه تبلیغاتی او-که می خواهد یک وجاهتی هم داشته باشد- چند سال پیش در روز تاسوعا می گفت: «امروز، روز تاسوعا است که شیعیان برای برادر ناتنی حسین(ع) عزاداری می کنند!» در حالی که ما می گوییم: «اصلاً برادر واقعی یعنی عباس!» آن وقت این انگلیسی نامرد، چیزی که در مخیله هیچ بچه شیعه ای تابه حال خطور نکرده بود، را مطرح می کند که «ابالفضل، برادر ناتنی حسین است!» یعنی تا جایی که بتواند ضربه می زند و اختلاف می اندازد. و سال هاست که در محرم ها و عزاداری ها دارد بر روی اختلاف افکنی بین شیعیان برنامه ریزی می کند.
باید فهرست آداب پیاده روی اربعین تهیه شود و بین «همه زائرین» توزیع شود
امیدوارم که فهرست بلندی از این آداب اربعین-هم آداب معنوی و هم آداب رفتاری و اجتماعی- تهیه شود، تا زائرین ما این آداب را در این سفر نورانی رعایت کنند. باید انی که اهل ذوق و دقت هستند، آداب پیاده روی اربعین را بنویسند، توزیع کنند و تشریح کنند، به طوری که حتی یک نفر از انی که در این پیاده روی حاضر می شود هم نباشد که این آداب به دستش نرسیده باشد. مطمئن باشید که با رعایت این آداب، اجر این سفر و این حرکت بسیار باعظمت، مضاعف خواهد شد. ما امید واثق داریم که این زیارت باعظمت مقدمه ساز ظهور عاجل حضرت قرار بگیرد.
هر برای اربعین قدمی بردارد، حسین(ع) نامش را ثبت می کند
بنده اعتقاد دارم که هر ی بخواهد برای اربعین یک کاری انجام دهد و قدمی برای اربعین حسین(ع) بردارد، حسین(ع) نام او را ثبت می کند. اصلاً آدم هر قدمی که برای اربعین بر می دارد، حالش واقعاً عوض می شود. ان شاء الله توفیق پیدا کنید در این مسیر نورانی قدم بردارید. مخصوصاً اربعین امسال که از نظر زمانی(فصلی) تقریباً نزدیک به همان زمانی است که زینب کبری(س) به کربلا بازگشتند و در این مسیر حرکت د...



مشاهده متن کامل ...
lion / garth david - 2016
درخواست حذف اطلاعات

اقدام و عمل به راکد نماندن، بخصوص در هدف گرفتنِ عاطفه ی مخاطب و احساساتی ِ او، گاهی به و ابتذال کشیده می شود، گاهی هم به انسانیت و حسّ ماندگار. خوشبختانه "و" متأسفانه «شیر» کاملاً به هیچکدام کشیده نمی شود! در عوض، یک ِ احساسیِ ناب می شود در حدّ کالبدِ تلاشی که علیه فاسد شدن است؛ طوریکه در بستری احساسی، ناخودآگاهِ کاراکتر و تبعاً مخاطب را هدف گرفته است توأم با اینکه هم سرگرم کننده باشد و هم دلنشین. با این حال، درامِ اثر خام است و بی چفت و بست؛ البته نه آنقدر خام که همه چیزش تحمیلی و نمادین باشد و نه آنقدر بی چفت و بست که بشود اثر را شعاری، تأویلی و سفارشی دانست. ذوقی وجود دارد که زندگیِ یک پسربچّه ی هندی و گم شدن اش را به میزانسن می کشاند؛ به لانگ-شات های بسیار خوبی که فهمِ بصریِ ساز و تواناییِ اندک اش در فضاسازی را می رسانند. در این مقدّمه ی درگیرکننده، القاکننده ی حسّی مجهول است که نمی توان بسرعت و بطور دقیق، منبعش را درک کرد! نیازمندِ کشف است و بنظرم همین میلِ به کشف است که مخاطب را تا انتها همراهِ می کند. ساختارِ دراماتیکِ «شیر» از چالش های بشدّت انسانی و اساسیِ موجود در قصّه اش فرار می کند. این فرار، که یکجا با پیامِ صوتی ماستمالی می شود، یکجا با "تو لیاقت ات بیشتره!"و...، آنهم در چنین مقدّمه و میلِ به کشفی که در اثر جاری و ساری شده را بشخصه پایین تر از احساسات گرایی، در حدّ کلیشه و نزدیک به بزدلی می دانم و معتقدم محکم ترین ضربه ای که به می زند، گرفتنِ فرصت برای شخصیت ساختن از کاراکتر اصلی ست. به هر روی، در اوا ِ ، بخصوص سکانسِ پایانی اش، هم مخاطب و هم ساز، منبعِ آن حسّ مجهول را کشف می کنند؛ قوی ترین حسّی که در مقدّمه و در فلش-بک های طولِ با ما کار می کند: حسّ کوچکی از رابطه ی دو برادر و ماجرایی که با هم و با مخاطب در ابتدای تجربه می کنند؛ هرچند بسیار کوچک، ولی قابل لمس و دوست داشتنی. عجیب است... دوربینی تقریباً وفادار به کاراکتر اصلی، که خودش نوعی ضعف و جزئی از آن فرارِ عرض شده محسوب می شود، با اندکی برادرِ بزرگتر را در لحظاتی بعد از گم شدنِ "شرو" نشانِ مان دادن، چه پتانسیلِ دلنشین و قابل اعتنایی برای اثر به ارمغان می آورد! ای کاش این حس، درمورد کاراکتر "مادر" هم از چند نگاهِ خوب فراتر می رفت و «شیر» راهی می شد برای کشف و دریافتِ حسّی عمیق... حیف! همین



مشاهده متن کامل ...
نکته67(چراخ به نام الله را بپرستیم؟)
درخواست حذف اطلاعات


(( این مطلب جواب انی است که در وجود الله ، این خدای یگانه و بی همتا دارای شک شده اند ))


خدا کیست؟ عمده عامل شک درباره ی خدا یا انکار خدا، یا شکّ درباره ی یگانگی او و دومی بردار نبودن او، و کمال محض بودن او، نداشتن تصوّر درستی از خداست. لذا شخص ابتدا تصوّری نادرست از خدا پیدا می کند و خ توهّمی برای خود می سازد و آنگاه آن را ردّ می کند یا درباره اش گرفتار شبهات غیر قابل حلّ می شود. باید توجّه داشت که واژه ی خدا و معادلهای متعدّد آن در زبانهای گوناگون، لفظی تک معنایی نبوده در هر فرهنگ و دین و مذهب و مکتبی و بلکه پیش هر ی معنایی خاصّ دارد. برای مثال خدای مدّ نظر یان، یک اَبَر انسان و یک پدر آسمانی است که در ضمن، نقش خالقیت و ربوبیّت نیز دارد؛ و می تواند به صورت بشر (عیسی ) در آمده فدای گناهان مردم شود. یا خدای مطرح در کتاب مقدّس جعلی یهودیان، خ است که گاه ناتوان و جاهل نیز هست؛ و برخی اوقات از کار خود اظهار پشیمانی هم می کند. یا خدای واحد زرتشتیان قادر به خلقت مستقیم موجودات نیست لذا دو منشاء خلقت آفریده است تا آنها موجودات خیر و شرّ عالم را پدید آورند. یا خدای مورد نظر علمای اشعری مذهب، خ است که اوصافش عین ذاتش نبوده در اتّصاف به عالمیّت و قادریّت و امثال آنها محتاج به علم و قدرت و امثال اینهاست که خارج از ذات خدا بوده ازلی هستند. یا خدای وهّ ها، خ است که بدن و اعضاء دارد؛ یا خدای تکفیری هایی مثل ، خ است خشن و جنایتکار؛ یا خدای حکیم ، علّت العلل است نه علّت مستقیم تک تک امور. یا در بحث تشکیک وجود، خدا به عنوان بالاترین مرتبه ی وجود فرض می شود. خدای عوام شیعه هم همان خدای بالاسر است، یا همان اوستا کریم است. خدای متکلّم شیعه هم همان ناظم و محدث و علّت العلل و امثال اینهاست. امّا خدای عرفا و انبیاء و ائمه(ع) هیچکدام این خدایان توهّمی نیست. ایشان خ را توصیف می کنند که عین وجود و حقیقت وجود می باشد و جز او وجودی نیست. بنا بر این هر ی می خواهد درباره ی خدا بحث کرده خدا را اثبات یا انکار نماید، قبل از ورود در بحث ابتدا باید روشن کند که چه تعریفی از خدا دارد و می خواهد چگونه خ را اثبات یا ردّ نماید. مشکل اساسی نیز همیجاست که عدّه ای خدایان توهّمی را ردّ نموده و آنگاه مدّعی می شوند که خدای انبیاء و ائمه(ع) را ردّ کرده اند. بعد از این مقدّمه ما تصویری عقلی از خدای مورد نظر معصومین(ع) و عرفا و حکمای را به اجمال ترسیم می کنیم تا ملاحظه فرمایید که چنین خ آیا قابل انکار هست یا نه؟ و آیا نیازی به اثبات دارد یا نه؟ و آیا می شود دست او را از تدبیر عالم خلقت برید یا نه؟ و آیا می شود که علّیّت او را با واسطه دانست یا نه؟ و آیا امکان دارد که دومی برای او فرض شود یا نه؟ ـ وجود و ماهیت انسان وقتی به درک اشیاء اطراف خود نائل می گردد، دو مفهوم هستی و چیستی را از آنها ادراک می کند. برای مثال انسان از درک درخت، ستاره، آب، عقل، اراده و امثال اینها اوّلاً می فهمد که این امور وجود دارند. ثانیاً متوجّه می شود که این امور، عین هم نیستند و باهم تفاوتهای ذاتی دارند ؛ یعنی می فهمد که آب و ستاره و درخت و عقل و اراده و ... غیر از همدیگرند ، ولی همگی در وجود داشتن اشتراک دارند. همچنین انسان با اندکی تعمّق درمی یابد که نسبتِ وجود به همه ی این امور به یک نحو است ؛ لذا گفته می شود: درخت وجود دارد، آب وجود دارد، عقل وجود دارد، اراده وجود دارد. ملاحظه می کنید که در تمام این قضایا، «وجود» به یک نحو بر موضوع قضیّه حمل شده است. همینطور انسان با تعقّلی عمیقتر ادراک می کند که مفهوم وجود در تمام این قضایا(جملات خبری) یکی است ؛ لذا صحیح است که برای همه ی موارد یاد شده، یک وجود نسبت داده شده و گفته شود: «درخت و آب و ستاره و عقل و اراده وجود دارند». از همین جا دو مفهوم وجود و ماهیّت برای انسان حاصل می شود؛ یعنی انسان متوجّه می شود که درخت بودن، آب بودن، عقل بودن و اراده بودن غیر از وجود داشتن است و الّا صحیح نبود که یک وجود را در آنِ واحد به چند موجود نسبت داد؛ چرا که این موجودات، تفاوت ذاتی با یکدیگر دارند. پس اگر وجودِ درخت عین خودِ درخت، و وجودِ عقل عین خودِ عقل بود نمی شد گفت: درخت و عقل وجود دارند ؛ چون در آن صورت لازم می آمد که درخت و عقل یک چیز باشند. بنا بر این، فلاسفه بین « وجود » و اموری مثل درخت بودن، آب بودن، عقل بودن و اراده بودن که باعث تفاوت موجودات از همدیگر می شوند، تفاوت قائل شده، این امور را ماهیت(چیستی) موجودات نامیدند ؛ و از وجود آنها تعبیر به هستی نموده اند. ـ واجب الوجود و ممکن الوجود انسان بعد از پی بردن به این دو وجه در موجودات عالم، باز متوجّه می شود که ماهیّت یک موجود، بدون وجود نمی تواند تحقق خارجی پیدا کند. ماهیّتها مثل قالبهایی هستند که اگر محتوی وجود باشند موجود می شوند و اگر خالی از وجود باشند قالبهایی صرفاً ذهنی خواهند بود. مثل سیمرغ، دیو، اژدهای هفت سر و امثال آنها که ماهیّاتی هستند بدون وجود و قالبهایی هستند بدون محتوا. البته اگر خوب دقّت شود، حتّی اینها هم بدون وجود نیستند؛ بلکه آنها هم وجود ذهنی دارند؛ یعنی آنها نیز در ظرف ذهن، با وجود موجودند نه بی وجود. مراد از قالب بودن این ماهیّات نیز این نیست که آنها فارغ از وجود، چیزهایی هستند؛ بلکه نسبت ماهیّات با وجود، مثل نسبت موج است با آب. موج، موج است نه آب؛ آب هم آب است نه موج؛ امّا اگر به موج خوب نظر شود، فهمیده می شود که موج، ح ی از آب است. حال اگر در همین موج، از آب صرف نظر شود، آن ح باز قابل اعتبار خواهد بود. مثلاً فرض کنید در یک آنْ، در یک موج، جای آب با نفت عوض شود؛ در این ح ، محتوای موج عوض شده امّا موج (آن ح ) همچنان همان است که بود. در مورد وجود و ماهیّت نیز همین رابطه برقرار است؛ لکن غیر از وجود چیزی نیست تا جای آن را با وجود عوض کنیم. لذا ماهیّت همواره با وجود است نه با چیزی دیگر. بنا بر این، ماهیّت گاه موجود است به وجود خارجی مثل درخت، انسان، عقل و ... و گاه معدوم است در خارج مثل سیمرغ، دیو و ... . همچنین ممکن است ماهیّتی در زمانی موجود و در زمانی دیگر معدوم باشد ؛ مثل انواع دایناسورها که روزی موجود بودند ولی اکنون تحقق خارجی ندارند؛ یا مثل انسان که روزگاری وجود نداشت و اکنون موجود است. فلاسفه از این خصلت ماهیّت، مفهوم دیگری انتزاع نموده آن را «امکان »نامیده اند. بنا بر این، موجوداتِ دارای ماهیّت، همگی دارای امکان بوده، ممکن الوجود هستند؛ یعنی ممکن است تحقق خارجی داشته باشند و ممکن است تحقق خارجی نداشته باشد. به عبارت دیگر، برای هر ماهیّتی، فرض عدم جایز است همانطور که برای هر ماهیّتی فرض وجود نیز جایز است. برای مثال می توان نبود انسان یا ملائک یا عالم مادّه را فرض نمود؛ کما اینکه فرض وجود برای سیمرغ و دیو بلامانع است. بر این اساس، ممکن الوجود را تعریف کرده اند به موجودی که نسبتش به وجود و عدم ی ان است. امّا برع ماهیّات، که نسبتشان به وجود و عدم ی ان است، خودِ وجود همواره تحقق خارجی دارد و محال است که موجود نباشد. چون از فرض نبودِ وجود، تناقض لازم می آید؛ چرا که وجود، نقیض عدم است؛ پس محال است وجود معدوم باشد. فلاسفه از این خصلتِ وجود ، مفهومی به نام « وجوب» را انتزاع نموده اند. بنا بر این، واجب الوجود یعنی موجودی که عین وجود بوده فاقد ماهیت است ؛ لذا عدم بردار نیست ؛ همانگونه که عدم نیز واجب العدم بوده وجودبردار نیست؛ بلکه هر موجودی خودش برای خودش ضرورت دارد؛ یعنی، انسان، واجب الانسان است؛ شجر واجب الشجر است، عدم، واجب العدم است؛ و وجود هم واجب الوجود است. به عبارت فلسفی، «سلبُ الشیء عن نفسِه محالٌ ــ سلب یک چیز از خودش، محال است.» یا « هر چیزی خودش برای خودش ضروری است». به عبارت دیگر واجب الوجود یعنی وجود خالص، بدون هیچ قالب و قید و حدّی. به عبارت دیگر، واجب الوجود یعنی وجود و دیگر هیچ. حتّی همین « و دیگر هیچ» هم قید حقیقی نیست بلکه قید توضیحی است. لذا وقتی می گویند: « واجب الوجود، یعنی وجود بدون هیچ قیدی» و بعد می گویند: « حتّی همین بی قیدی هم قید او نیست» مقصود این است که همین تعبیر «بدون هیچ قیدی» حقیقتاً قید نیست بلکه صرفاً برای بیان توضیح است؛ یعنی قید ادبی است نه قید فلسفی. لذا وقتی گفته می شود واجب الوجود عبارت است از وجود محض و صرف و نامحدود مراد این است که او وجود خالص و بدون ماهیت است. چرا که ماهیت، قالب و حدّ موجودات است. پس موجود فاقد ماهیت یعنی موجود بدون حدّ (نامحدود) . بنا بر این، نامحدود را نباید به معنی بی انتها یا بی نهایت معنی نمود. امّا اینکه گفتیم ماهیّت، حدّ موجودات است یعنی چه؟ وجود، دارای مراتب است؛ و هر مرتبه به خودی خود، فاقد حدّ و قید است. امّا اگر این مرتبه از وجود، با مرتبه ی مافوق خود مقایسه شود، آنگاه محدود خواهد بود. چون رتبه ی بالاتر، اشدّ از این رتبه است. لذا در جنب شدّت او، ضعف این آشکار می شود؛ و ضعف صفت عدمی است. لذا از این صفت عدمی، که موجب تمایز این رتبه از مافوق خود شده است، تعبیر می شود به حدّ آن مرتبه یا ماهیّت آن مرتبه. از این جهت است که گفته می شود: ماهیّت، حدّ عدمی مراتب وجود است. و باز از همین جهت است که گفته می شود: « ماهیّت امری اعتباری است.» یعنی از قیاس مراتب انتزاع می شود. تشبیه ماهیّت به سایه هم از همین جهت است. چون سایه در واقع همان عدم نور است. وقتی جایی که نور در آن نت ده یا غیر مستقیم ت ده و از حیث نورانیّت ضعیف است را با جایی که نور در آن ت ده مقایسه می کنند، آن محلّ بدون نور یا کم نور را سایه گویند. حاصل مطلب اینکه خدا از نظر حکما و متکلّمین ی عبارت است از وجودِ محض، صرف، خالص و بدون ماهیت (نامحدود)؛ که واژه ی واجب الوجود، بار تمام این معانی را به دوش می کشد. مقابل واجب الوجود ، ممکن الوجود است که عبارت است از موجودی که عین وجود نبوده برای تحقق خارجی نیازمند وجود است. ــ ملاک احتیاج به علّت از مطالب پیشین روشن شد که نسبت ممکن الوجود به وجود و عدم ، ی ان است. پس تا وجود به ماهیت اعطا نشده موجود نخواهد شد؛ یا به تعبیر عمیقتر، ماهیّت بدون لحاظ وجود و مراتب آن، قابل اعتبار نیست. بنا بر این، امکان (نه اقتضاء وجود داشتن و نه اقتضاء عدم داشتن) ، علّت احتیاج به علّت است؛ و کار علّت، وجود دادن به ماهیت و خارج نمودن او از ح خنثی نسبت به وجود و عدم است؛ یا به تعبیر عمیقتر، با لحاظ وجود و مراتب آن است که ماهیّت به دار اعتبار و تحقّق اعتباری قدم می گذارد؛ و الّا اصلاً تحقّق اعتباری هم نخواهد داشت. امّا کیست که بتواند به ماهیت وجود دهد یا به عبارتی آن را معتبر سازد؟ روشن است که ماهیات نمی توانند به یکدیگر وجود دهند ؛ چون خودشان محتاج وجود دهنده هستند ؛ بنا بر این، تنها ی که می تواند به ماهیّت وجود دهد ، خودِ وجود است؛ چون تنها وجود است که خودش عین موجودیت بوده نیازمند به وجود دهنده نیست. از اینرو سزا نیست که پرسیده شود: پس به خودِ وجود، چه ی وجود داده است؟ چون وجود ، خودش وجود است ؛ و وجود دادن به وجود معنی ندارد. پس خدا که همان وجود است وجود دهنده نمی خواهد ؛ کما اینکه سزا نیست گفته شود: «خدا وجود دارد»؛ چون خدا (واجب الوجود) عین وجود است نه اینکه چیزی است که وجود دارد. این ماهیّات و ممکن الوجودها هستند که وجود دارند ؛ یعنی ماهیاتی هستند که به آنها وجود داده شده است یا به عبارتی با لحاظ وجود، اعتبار شده اند یا به عبارتی دیگر، با لحاظ وجود، قابل لحاظ شده اند. پس با توجّه به ذاتشان نه وجودند و نه عدم. لذا اگر جناب وجود (خدا) به آنها عنایت نمود موجود می شوند و الّا معدوم خواهند بود؛ یعنی با وجود است که ماهیّت هم قابل اعتبار و لحاظ شده است. لذا تحقّق ماهیّت(مخلوق) لازمه ی وجود(خدا) است. برای مثال انسان بودن ـ که یک ماهیّت است ـ نه مساوی با وجود است نه مساوی با عدم ؛ اگر انسان بودن مساوی با وجود بودن بود ، پس از ازل تا ابد باید موجود می بود ؛ چون وجود ، عدم بردار نیست ؛ و اگر انسان بودن مساوی با عدم بودن بود ، باید هیچگاه موجود نمی شد ؛ چون عدم نیز وجود بردار نیست. پس انسان بودن نه مساوی با وجود بودن است نه مساوی با عدم بودن. بنا بر این تا اراده و خواست حضرت وجود به انسان تعلّق نگیرد وجود نمی یابد؛ به عبارتی عمیقتر، تا حضرت وجود، جلوه نکند و شئونات ذاتی خود را آشکار نکند، و تا ظهور و تجلّی او مراتب ذاتی نداشته باشد، نمی توان از قیاس ظهورات او ماهیّات را اعتبار نمود. بنا بر این در مورد خدا می توان گفت: خدا وجود است، امّا در مورد ممکن الوجودها نمی توان چنین تعبیری را استعمال نمود. لذا نمی توان گفت: انسان وجود است؛ درخت وجود است و ... ، بلکه باید گفت: انسان وجود دارد ؛ درخت وجود دارد ؛ و ... . و چون وجود به صورت محض همان خداست ؛ لذا « انسان وجود دارد » یعنی « انسان خدا دارد»؛ «درخت، وجود دارد» یعنی «درخت، خدا دارد». حضرت وجود است که ظهور دارد، و ظهور او مراتب دارد؛ و ماهیّات یا مظاهر یا مخلوقات، چیزی نیستند جز وجه تمایز این مراتب ظهور. لذا حکیم مولوی فرمودند: « ما عدمهاییم و هستی های ما ــ تو وجود مطلق و هستی نما.» و در قرائتی دیگر آمده: « ما عدمهاییم هستی ها نما ــ تو وجود مطلقی هستیّ ما.» پس خدا همواره با ماست و محال است بتوانیم بی خدا موجود باشیم. بر همین اساس بود که خداوند متعال فرمود: « هُوَ مَعَکُمْ أَیْنَ ما کُنْتُمْ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ ــــــ او با شماست هر جا که باشید و خداوند به آنچه می کنید بیناست» (الحدید:4) و فرمود: «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ... ـــــــ خداوند نور آسمانها و زمین است ... .»(نور:35) ؛ یعنی همان گونه که بدون نور ،اجسام ظهور ندارد و با تابش نور بر اجسام است که آنها ظاهر می شوند ، خدا نیز آن وجودی است که ماهیّتها را از ظلمت ذاتشان خارج نموده به آنها نور وجود می تاباند. حتّی خودِ نور حسّی نیز بدون نور وجود ظهوری نخواهد داشت ؛ لذا در برخی دعاهای اهل بیت (ع) خطاب به خداوند متعال گفته می شود: «... یَا نُورَ النُّورِ یَا نُورَ کُلِّ نُور... ـــــ ای نور نور ، ای نور هر نوری ! ... » (مهج الدعوات و منهج العبادات، ص 306) بر همین اساس استوار ، الموحدین علی(ع) نیز فرموده اند: «... هُوَ فِی الْأَشْیَاءِ عَلَى غَیْرِ مُمَازَجَةٍ خَارِجٌ مِنْهَا عَلَى غَیْرِ مُبَایَنَةٍ ... دَاخِلٌ فِی الْأَشْیَاءِ لَا کَشَیْ ءٍ فِی شَیْ ءٍ دَاخِلٍ وَ خَارِجٌ مِنْهَا لَا کَشَیْ ءٍ مِنْ شَیْ ء ــــــ او در اشیاء است امّا نه به گونه ای که با آنها آمیخته باشد و خارج از آنهاست امّا نه به گونه ای که جدا از آنها باشد ؛ ... داخل در اشیاء است امّا نه مثل داخل بودن چیزی در چیزی و خارج از اشیاء است امّا نه مثل خارج بودن چیزی از چیزی»(توحید صدوق، ص306) ؛ یعنی او داخل در اشیاء است امّا نه مثل داخل بودن ماهیّتی در ماهیّت دیگر و خارج از ماهیّات است امّا نه مثل خارج بودن ماهیّتی از ماهیّت دیگر. به عبارت دیگر، خدا نه داخل در اشیاء است نه خارج از آنها؛ چرا که خارج و داخل چیزی بودن، از اوصاف ماهیّات است؛ آن هم ماهیّات جسمانی. لذا حتّی روح هم نه دخا بدن است نه خارج از بدن؛ بلکه باطن بدن است. همچنین فرمود: « تو منزهی از هر نقصی ، همه چیز را پر کرده ای و از همه چیز ج ؛ پس چیزی فاقد تو نیست و تو هر چه بخواهی انجام می دهی. بزرگی ای ی که هر چه به فهم آید آفریده ی توست و هر چه محدود است مخلوقت.»(اثبات الوصیه، ص107) برای توضیح بیشتر این حقیقت شگفت امید است ذکر دو مثال راهگشا باشد. البته توجّه دارید که مثال، همواره از جهاتی نزدیک کننده ی حقیقت است به ذهن، و از جهاتی دور سازنده و منحرف کننده است. لذا باید متوجّه جهت نزدیک کننده ی این مثالها باشید ـ مثال نخست: اگر وجود را به آب تشبیه کنیم موجودات عالم مثل موج و قطره و دریا و آبشار و فوّاره و حباب و یخ و برف و ابر و رودخانه و ... هستند. موج و قطره و دریا و حباب و ... آب نیستند بلکه قالبهایی هستند که آب در آن قالبها دیده می شود، موج و قطره و حباب و آبشار و ... ، غیر هم بوده و عین هم نیستند ؛ یعنی موج ، قطره نیست ، یخ ، برف نیست و ... ، ولی حقیقت و کنه ذات همه ی آنها آب است ؛ و در واقع آب است که به این صورتهای گوناگون ظهور کرده است. لذا خودِ آب را با حسّ نمی توان مشاهده کرد؛ آنچه با حسّ مشاهده می شود مظاهر و صور گوناگون آب است. به عقیده ی عرفا و حکمای ی ، حقیقتِ وجود نیز در همه ی موجودات حضور دارد ، ولی آنچه با حسّ و وهم و خیال و عقل و قلب مشاهده می شود همگی ظهورات و مظاهر وجودند و نه خودِ آن. در این مثال ملاحظه می فرمایید که آب، حقیقتی غیر از موج و قطره و یخ و برف و ... دارد ؛ این امور نیز صور آب هستند نه خودِ آب ؛ امّا آب در تمام این امور حضور دارد ، بدون اینکه عین آنها یا جزء آنها شود ؛ کما اینکه غیر آنهاست بدون اینکه از آنها جدا باشد. خدا (وجود محض) نیز در ماهیّات به همین نحو حضور دارد. ـ مثال دوم: اگر وجود را تشبیه به اراده ی انسان کنیم ، ماهیّات (مخلوقات) همانند صور ذهنی انسان خواهند بود. وقتی ما بخواهیم موجودی ذهنی مانند سیب یا درخت یا اژدها را در ذهنمان ایجاد کنیم فقط کافی است اراده نماییم ؛ و به محض اراده ، آن صور، ظهور خواهند یافت. لذا این صور ذهنی در حقیقت چیزی نیستند جز ظهورات گوناگون اراده. وقتی ما سیب و درخت و کوه را باهم در ذهنمان ایجاد می کنیم ، اینها حقیقتاً سه چیز غیر همند ؛ کما اینکه سیب یا درخت ، اراده نیست و اراده هم سیب و درخت نیست ؛ امّا همه ی این صور ذهنی ظهور یک اراده می باشند ؛ و در عین اینکه آنها سه چیزند ، باعث نمی شوند که اراده نیز سه تا شود ؛ بلکه آن سه چیز ، به یک اراده موجودند. در این مثال شگفت، اراده سیب نیست ، سیب هم اراده نیست ؛ امّا سیب بدون اراده هم نیست. همینطور اراده سیب نیست ، ولی خارج از سیب هم نیست. باز اراده در عین اینکه خارج از سیب نیست ، عین سیب یا جزئی از سیب هم نیست ؛ یعنی چنین نیست که سیب درست شده باشد از پوست و دانه و گوشته و اراده. رابطه ی خدا (وجود محض) با مخلوقات نیز چنین می باشد. یکی از معانی حدیث « مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّه » نیز همین است ؛ یعنی نسبت خود را با مخلوقات خود بسنج تا نسبت خدا با خلقش را در ی . البته آنچه ما اینجا بیان نمودیم، نسبت اراده ی خودمان با مخلوقات خودمان بود. اگر نسبت « من » را با روح، و نسبت روح را با عقل و نسبت عقل را با خیال و نسبت خیال را با اراده و نسبت اراده را با صور خیالی می سنجیدیم مثال با ممثّل نزدیکتر بود. لکن ورود در چنین مثالی کار را برای مخاطب ناآشنا با فلسفه ی متعالی سخت دشوار می کند. حال قضاوت فرماید که منکرین وجود خدا ، آیا چنین خ را مدّ نظر دارند؟ و آیا وجود چنین خ را انکار می کنند؟ یا پدر آسمانی و خدای ابَر انسان یان را انکار می کنند که در بالای آسمان نشسته و مشغول ادراه ی عالم است؟! حال خود قضاوت فرمایید که اساساً وجود چنین خ قابل انکار هست یا نه؟ و آیا وجود چنین خ روشن و بدیهی است یا نیازمند اثبات می باشد؟ اگر ی بتواند چنین خ را تصوّر نماید ، با تمام وجود می یابد که برای اثبات او نیاز به هیچ برهانی نیست. لذا حسین (ع) فرمودند: « کَیفَ یسْتَدَلُّ عَلَیکَ بِمَا هُوَ فِی وُجُودِهِ مُفْتَقِرٌ إِلَیکَ أَ یکُونُ لِغَیرِکَ مِنَ الظُّهُورِ مَا لَیسَ لَکَ حَتَّى یکُونَ هُوَ الْمُظْهِرَ لَکَ مَتَى غِبْتَ حَتَّى تَحْتَاجَ إِلَى دَلِیلٍ یدُلُّ عَلَیکَ وَ مَتَى بَعُدْتَ حَتَّى تَکُونَ الْآثَارُ هِی الَّتِی تُوصِلُ إِلَیکَ عَمِیتْ عَینٌ لَا تَرَاکَ وَ لَا تَزَالُ عَلَیهَا رَقِیباً وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّکَ نَصِیباً وَ قَالَ أَیضاً تَعَرَّفْتَ لِکُلِّ شَی ءٍ فَمَا جَهِلَکَ شَی ءٌ وَ قَالَ تَعَرَّفْتَ إِلَی فِی کُلِّ شَی ءٍ فَرَأَیتُکَ ظَاهِراً فِی کُلِّ شَی ءٍ فَأَنْتَ الظَّاهِرُ لِکُلِّ شَی ءٍ. ــــــــ خدایا چگونه دلیل آرند بر تو بدانچه که در هستى خود نیاز به تو دارد ؟! آیا دیگرى ظهورى دارد که تو ندارى تا او ظاهر کننده ی تو گردد؟! کى نهان شدى تا نیازمند دلیلی باشی که به سوی تو ره نماید؟! کى دور شدى تا آثار تو ى را به تو رساند؟! کور باد دیده اى که تو را نبیند با اینکه تو پیوسته دیده بان او هستى! و زیان به دست آورد بنده اى که بهره اى از دوستى تو ندارد. و نیز فرمود: خدایا خود را به هر چیزی شناساندى و چیزى نیست که تو را نشناسد. و فرمود: تو خود را در هر چیزى به من شناساندى و من تو را دیدم که در هر چیزی ظاهری ؛ پس تویى ظاهر کننده ی هر چیزی.» ( بحار الأنوار ، ج 64 ،ص142) و صادق(ع) فرمودند: « ... مَعْرُوفٌ عِنْدَ کُلِّ جَاهِلٍ فَرْدَانِیّاً لَا خَلْقُهُ فِیهِ وَ لَا هُوَ فِی خَلْقِهِ غَیْرُ مَحْسُوسٍ وَ لَا مَجْسُوسٍ لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ عَلَا فَقَرُبَ وَ دَنَا فَبَعُد ـــــ نزد هر جاهلى شناخته شده است؛ فردی است که نه مخلوقش در او باشند و نه او در مخلوقش، محسوس نیست و به لمس در نیاید، و چشمها درکش نکنند. چون بلند مرتبه است لذا نزدیک است ؛ و چون نزدیک است لذا دور است.» (الکافی، ج 1، ص91) اینها اوصاف حضرت وجود است و هیچ چیزی جز وجود، این گونه نتواند بود. ـ نحوه ی انتزاع اسماء خدا از ذات واحد طبق مباحث سابق معلوم شد که خدا یعنی وجود محض و صرف، بدون هیچ قید و حدّی؛ و روشن است که چنین وجودی ترکیب بردار نخواهد بود؛ چون هر ترکیبی مست م نوعی دو گانگی است؛ و دوگانگی فرع بر وجود وجه تمایز است. و هر وجه تمایزی قید است. پس لازمه ی مرکّب بودن وجود محض ، مقیّد بودن است. و این خلف و تناقض است. چون مقیّد بودن یعنی غیر محض بودن که نقیض محض بودن است. پس وجود صرف، منزّه از هر گونه ترکیب است؛ چه ترکیب خارجی، چه عقلی و چه وهمی. و چنین وجودی عین وحدت و یگانگی است. لذا از صرافت و وجوب وجود خدا، اسم «الاحد» انتزاع می گردد. همچنین چنین وجودی دوّمی بر نمی دارد. چون لازمه ی دومی نیز دوگانگی و تمایز و مقیّد بودن است. پس او دومی بردار نیست ؛ لذا واحد است. به این ترتیب اسم «الواحد» از ذات خدا انتزاع می شود. و چون وجود محض، زوال و عدم نمی پذیرد، لذا او همواره ثابت است. و از اینجا اسم «الثابت» و «الحقّ» برای او انتزاع می گردد. چرا که حقّ نیز به معنی ثابت است. و چون وجود محض به خودی خود ظهور دارد و ظهور ماهیّات نیز با اوست، او را «نور» گفته اند. چون نور خود عین روشنی بوده دیگر امور را نیز روشن می کند. و چون وجود نزد خود حاضر است و همه ی موجودات در محضر او و ظهور اویند، او را «عالِم» و «علیم» گویند. چون علم یعنی حضور چیزی نزد چیز دیگر. و چون او علم به مبصرات دارد، او را «بصی» گویند. و چون او علم به مسموعات دارد، او را «سمیع» گویند. و چون هر مطلقی احاطه ی وجودی بر مقیّد دارد ، خدا را «محیط» نامند. و چون وجود مقیّد در پیدایش و بقائش بند به وجود محض است خدا را «قیّوم» گویند. و چون نامحدود(بی ماهیّت) است، کرانه ندارد ؛ لذا «صمد» است. و چون وجود محضی غیر او نیست لذا ی نیست که ش ت دهنده ی او باشد پس او «عزیز» (ش ت ناپذیر) است. و چون از وجود نامحدود و بی کرانه چیزی جدا نمی شود پس «لَم یَلِد» ؛ و چون عین وجود از چیزی پدید نمی آید پس «و لَم یُولَد». و چون خلل در او و ظهوراتش نیست «حکیم» است. و چون همه چیز تحت سلطه ی اوست، «قاه» است. و چون اندازه دهنده به اشیاء است، او را «مقدّر» و «قدیر» و «قادر» گویند؛ چون قدر به معنی اندازه است. و چون وجود همواره در حال جوشش ذاتی است، او را «فیّاض» گویند. و چون وجود، دائماً در همه چیز در سریان و جریان است، او را «حیّ» گویند. چرا که حیّ در اصل به معنی شتابنده است؛ « حیّ علی الصلاة ــ بشتاب به سوی .» موجودات دارای حرکت ارادی را هم از این جهت حیّ می گویند. حیوان هم از حیّ است. و ... و به همین ترتیب اسماء ذاتی دیگر حقّ تعالی یک به یک از ذات واحد بسیط انتزاع می شوند. اسماء فعلیّه هم از نسبت او با افعالش انتزاع می شوند. بنا بر این ، خدای تعالی یک حقیقت بیش نیست و آن یک حقیقت، «وجود» است. و اسماء و صفات از همین یک حقیقت انتزاع می شوند. لذا کثرتی در ذات احدی نیست. اگر کثرتی در اسماء و صفات او دیده می شود از ضعف ادراک انتزاع کننده است و الّا برای واصل به مقام احدیّت که مقام فناست ، جز خدا هیچ نیست. ــــ براهین اثبات وجود خدا ــ اقسام برهان براهین به طور کلّی بر سه قسمند. الف: برهان اِنّی: که در آن از معلول به علّت پی برده می شود ؛ مثلاً از وجود دود بر وجود آتش استدلال می شود. این برهان از نظر منطقی پایین ترین حدّ یقین آوری را داراست. لذا فلاسفه ی ،که در پی یقین صد در صدی هستند ، در اثبات وجود خدا از آن استفاده نمی کنند ؛ ولی متکلمین ی که در صددند متناسب با فهم تمام اقشار بشری ، برهان اقامه کنند ، از این قسم برهان نیز استفاده می کنند. ب: برهان لِمّی: که در آن از وجود علّت بر وجود معلول استدلال می شود. این قسم برهان مفید یقین صد در صدی بوده ، خدشه ناپذیر است ؛ لکن از آنجا که مراد از خدا ، واجب الوجود(وجود صرف و بدون علّت) است ، این برهان برای اثبات وجود خدا کاربرد ندارد. ج: برهان از راه ملازمات عامّه: در این قسم برهان ، نه از علّت به معلول پی برده می شود نه بالع ؛ بلکه از وجود یکی از دو امر که ملازم یکدیگرند بر وجود امر دیگر استدلال می شود. برای مثال گفته می شود: اینجا طبقه بالای ساختمان است ؛ طبقه بالا وقتی معنی دارد که طبقه پایینی باشد. پس زیر این طبقه ، طبقه ی پایینی نیز هست. در این استدلال ساده ، بالا نه علّت پایین است نه معلول آن. بلکه بالا و پایین ، همواره باهم بوده ، ملازم همند. همه ی براهینی که فلاسفه ی در فلسفه به کار می برند از این سنخ اند ؛ که یقین آوری آن حتّی از برهان لمّی هم بالاتر است. براهین سطوح بالای اثبات وجود خدا نیز از این قسم هستند. ــ اقسام خداجویان. اثبات وجود خدا از نظر سطح ادراک پنج گروهند: یکم: عوام مقلّد: که فاقد قوّه ی استدلال بوده ، وجود خدا را به تقلید از دیگران می پذیرند. دوم: عوام محقّق: که وجود خدا را با براهینی سطح پایین چون برهان نظم ، برهان حدوث و برهان حرکت پذیرفته اند. سوم: خواصّ: که وجود خدا را با براهینی یقینی ولی به نوعی با توجّه به خلق او اثبات می کنند. خود این گروه نیز درجاتی دارند. چهارم: خاصّ الخواصّ: که در اثبات وجود خدا ، هیچ نظری به مخلوق نداشته از متن وجود ، بر وجود خدا استدلال می کنند. پنجم: اخصّ الخواصّ: که وجود خدا برایشان بدیهی بوده ، بی نیاز از اقامه برهانند ؛ و اگر برهانی می آورند برای دیگران است. بر این اساس ، براهینی که در این مقاله ، به اجمال ذکر می شوند ، متناسب با سطوح خداجویان ، در چهار سطح خواهند بود. در بین این براهین برهانی که باید بیشتر مورد توجّه حضرت عالی واقع شود ، برهان وجوب و امکان می باشد که منکرین وجود خدا شبهه ی قابل توجّهی در مورد آن ندارند. ــ برهان نظم. ـ جهان دارای نظم است. ـ هر نظمی ناظمی دارد. ـ پس این جهان ناظمی دارد. مقدّمه ی اوّل این برهان ، قضیّه ای حسّی تجربی است که با پیشرفت علوم ، یقینی بودن آن نیز روز به روز افزایش می یابد. مقدّمه ی دوم نیز برای اکثر مردم روشن است. ــ برهان نظم ، را با اسلوبی جدید و بدون تکیه بر نظم کلّی جهان نیز می توان اقامه نمود ، که در آن نیازی به اثبات نظم کلّ جهان نیست ، بلکه نظم یک موجود مثل نظم بدن خود شخص برای اقامه ی این برهان کافی است. ــ بیان فنّی برهان نظم ـ شکّی نیست که من به عنوان یک مجموعه ی منظّم وجود دارم . ـ هر نظمی ناظمی دارد. ـ پس نظم وجود من ناظمی دارد. ـ ناظم نظم موجود در من ، یا خود من هستم یا اجزاء من هستند یا طبیعت ناظم من است یا عدم ، ناظم من می باشد (تصادف) ، یا موجودی دیگر نظم مرا پدید آورده است. ـ خود من نمی توانم ناظم وجود خودم باشم و این را به علم حضوری درک می کنم که من ناظم وجود خودم نیستم . اجزاء من نیز نمی توانند ناظم وجود من باشند ، چون اجزاء من از خود من تواناتر نیستند. اگر آنها چنین قدرتی داشته باشند پس من که مجموع آنها هستم به نحو اولی باید چنین قدرتی داشته باشم . عدم (تصادف) نیز چیزی نیست که ناظم باشد. طبیعت نیز یا همان خود من یا جزء من است ، یا همان موجود دیگر است یا یک مفهوم ساخته ی ذهن می باشد. پس تنها یک موجود دیگر است که می تواند ناظم من باشد. ـ آن موجود دیگر نیز یا خودش موجودی غیر مرکّب است(مجموعه نیست) یا موجودی مرکّب و مجموعه است. اگر غیر مرکّب است خداست ؛ امّا اگر مرکّب است خود او نیز باید دارای نظم باشد. چون فاقد یک کمال نمی تواند اعطا کننده ی آن به دیگری باشد. و اگر نظم دارد پس او نیز ناظمی دارد. ـ ناظم او نیز یا مرکّب است یا غیر مرکّب. اگر غیر مرکّب باشد خداست و الّا او نیز باید نظم و ناظم داشته باشد. و چون تسلسل محال است لذا سر این سلسله باید به یک موجود غیر مرکّب ختم شود که او را خدا می نامیم. بر برهان نظم اشکال شده که یک موجود یا کلّ جهان ، تشکیل شده از تعدادی ذرّه ی بنیادی ؛ بنا بر این ، بر حسب حساب احتمالات ، این ذرّات ممکن است به میلیاردها میلیاردها صورت مختلف باهم ترکیب شوند. پس نظم موجود جهان ، تنها یکی از این میلیاردها میلیاردها ترکیب ممکن است. چه بسا ذرّات جهان میلیاردها بار به صورتهای مختلف ترکیب شده اند ، ولی چون این ترکیبها ناپایدار بوده اند به زودی از بین رفته اند تا به صورت تصادفی نوبت به ترکیب کنونی جهان رسیده ، که به خاطر پایدار بودنش مانده است. متأسفانه خیلی از م عین برهان نظم در صدد بر آمده اند که به این اشکال پاسخ دهند در حالی که این اشکال از اساس باطل است و جای طرح ندارد. این اشکال با این فرض مطرح شده که نظم مورد نظر در برهان نظم ، نظم داخلی (نظم هندسی و ریاضی) است ، لذا بر اساس حساب احتمالات این شبهه را طرح نموده اند. امّا باید توجّه داشت که حساب احتمالات در جایی کاربرد دارد که اجزاء شرکت کننده در آزمایش ، فاقد هر خاصّیّت تداخل کننده باشند ؛ یا خاصّیّت آنها نیز در آزمایش لحاظ شود. برای مثال گفته می شود: اگر ده عدد مهره را که هر کدام یک رنگ هستند ، در کیسه ای بریزیم و به صورت تصادفی دو به دو آنها را از کیسه در آوریم ، احتمال این که رنگ آبی و قرمز باهم از کیسه خارج شوند یک صدم است. حال اگر بین این مهره ها ، مهره آبی و قرمز هر دو از جنس آهنربا باشند چه خواهد شد؟! آیا بازهم احتمال باهم خارج شدن آنها یک صدم است؟! بدیهی است که چنین نیست. این بار احتمال باهم خارج شدن آنها صد در صد است ؛ چون این دو مهره خاصّیّت تداخل کننده دارند ؛ یعنی بی اقتضاء نیستند. حال سوال این است: آیا اجزاء جهان یا انسان ، مثل مهره های معمولی داخل کیسه ، بی خاصّیّتند که حساب احتمالات در مورد آنها جاری شود. اگر میلیاردها بار هم تعداد مساوی الکترون و پروتون را در یک محیط با شرایط ی ان قرار دهید همواره از ترکیب آنها اتم هیدروژن پدید خواهد آمد نه اتمی دیگر. چون الکترون و پروتون بارهای مخالف داشته همدیگر را جذب می کنند. بلی ، اگر روزی انسان کشف کرد که ریزترین ذرّات جهان فاقد هر خاصّیّتی هستند و می توانند به اشکال گوناگون ترکیب شوند ، آنروز برهان نظم با حساب احتمالات زیر سوال می رود. امّا تا کنون فیزیکدانها به چنین ذرّه ای نرسیده اند. ــــ برهان حدوث ـ جهان حادث(نوپدید) است ؛ چرا که جهان ، مرکّب از موجوداتی است که همگی سابقه ی عدم دارند. بنا بر این ، کلّ جهان نیز سابقه عدم داشته حادث است. ـ هر حادثی (پدیده ای) محتاج مُحدِثی(پدید آورنده ای) است. ـ پس این جهان مُحدِث و پدید آورنده ای دارد. ــ برهان حرکت ـ جهان طبیعت سراسر حرکت است و س ، امری نسبی است.ــ این قضیّه هم در فلسفه ثابت شده هم در علم فیزیک نوین ـ هر حرکتی ، محتاج محرّک(حرکت دهنده) است. ـ خود آن محرّک نیز یا دارای حرکت است یا دارای حرکت نیست. ـ اگر دارای حرکت نیست مطلوب ما ثابت است ؛ امّا اگر حرکت دارد باز خود ، محتاج محرّک است. ـ باز محرّک او یا فاقد حرکت است یا واجد حرکت. اگر فاقد حرکت است مطلوب ثابت است و الّا باز روند قبلی تکرار می شود. ـ و چون تسلسل محال است لذا سلسله ی محرّکها باید منتهی به محرّکی بدون حرکت شود. ـ پس محرّک بدون حرکت یقیناً وجود دارد که همان خداست. این براهین که بیان آنها گذشت ، برای سطوح پایین می باشند. البته تقریر فنّی برهان نظم برای افرادی با درک بالاتر است. امّا چند برهان بعدی برای اکثر خواصّ می باشد. ــ برهان عشق و حبّ ـ انسان با علم حضوری و وجدانی می یابد که در ذات خود ، عاشق کمال محض ، بقاء ابدی ، قدرت مطلق ، آگاهی نامتناهی و رهایی از تمام قیدها و محدودیّتها است. لذا هر چه از این امور به او داده شود ، باز بیشترش را طلب می کند. ـ عاشق و معشوق ، مثل بالا و پایین ، علم و جهل و امثال این امور ، لازم یکدیگرند ؛ که یکی بدون دیگری معنی ندارد. لذا اگر ی گفت: من عاشقم. از او پرسیده می شود: عاشق چی هستی؟ چون عاشق وقتی عاشق است که معشوقی باشد. ـ پس در دار هستی ، کمال محض ، بقاء ابدی ، قدرت مطلق ، آگاهی نامتناهی و وجود رها از تمام قیدها و محدودیّتها موجود است ؛ و الّا عشق بالفعل انسان به این امور ،معنایی نداشت. و چنین موجودی همان واجب الوجود است. درک این برهان برای برخی افراد آسان نیست ؛ لذا ممکن است برای برخی شبهاتی درباره ی این برهان پدید آید ؛ که اگر به مقدّمه ی دوم و مثالهای ضمن آن توجّه کافی داشته باشند ، این اشکالات رفع خواهد شد. ـــ برهان وجوب و امکان مقدّمات این برهان در عین این که بدیهی اند ولی تصوّر موضوع و محمول آنها ممکن است برای برخی افراد دشوار باشد. آنچه پیشتر درباره ی وجود و ماهیّت گفته شود ، در حقیقت برای این بود که مقدّمات این برهان بیشتر روشن شود. ـــ تقریر برهان ،مبتنی بر استحاله ی تسلسل. ـ شکّی نیست که خارج از وجود ما موجودی هست. چون انکار این امر منجر به سفسطه می شود. ـ این موجود ، بنا به فرض عقلی از دو حال خارج نیست ؛ یا واجب الوجود (عین وجود) است یا عین وجود نبوده ، ممکن الوجود است که نسبتش به وجود و عدم ی ان می باشد. ـ اگر این موجود عین وجود بوده ، واجب الوجود است ، مطلوب ثابت است ؛ امّا اگر ممکن الوجود بوده نسبتش به وجود و عدم ی ان است ؛ برای موجود شدن ، محتاج علّت(وجود دهنده) است. ـ حال علّت آن نیز یا واجب الوجود است یا ممکن الوجود. اگر واجب الوجود باشد ، مطلوب ثابت است ؛ امّا اگر ممکن الوجود باشد ، خود آن علّت نیز محتاج علّت دیگری است. به این ترتیب بحث منتقل می شود به آن علّت سوم و فرضهای قبلی در مورد آن نیز جاری می شود. همینطور بحث منتقل می شود به علّت چهارم و پنجم و ... . ـ و چون دور و تسلسل علل عقلاً محال است بنا بر این ، این سلسله ی علل نمی تواند بی نهایت باشد ؛ بلکه باید در جایی به علّتی برسیم که فوق آن علّتی نباشد. که آن همان واجب الوجود می باشد. ــــ تقریر برهان بدون استفاده از استحاله ی تسلسل. ـ شکّی نیست که ممکن الوجودهایی هستند. ـ اگر مجموعه ی همه ی ممکن الوجودها را یکجا فرض کنیم ، به نحوی که هیچ ممکن الوجودی خارج از این مجموعه باقی نماند ، باز عقل حکم به ممکن الوجود بودن کلّ این مجموعه خواهد نمود. چون از اجتماع تعداد زیادی ممکن الوجود که همگی محتاج به علّت هستند ، واجب الوجود ، درست نمی شود. حتّی اگر تعداد اعضای این مجموعه بی نهایت باشند باز کلّ مجموعه ، ممکن الوجود خواهد بود. ـ پس کلّ مجموعه ی ممکن الوجودها ، محتاج علّت است. ـ حال، علّت این مجموعه یا واجب الوجود است یا ممکن الوجود است. ـ امّا ممکن الوجود نمی تواند علّت این مجموعه باشد ؛ چون طبق فرض ما ، همه ی ممکن الوجودها داخل این مجموعه هستند و خارج از این مجموعه ، ممکن الوجودی نیست که علّت این مجموعه باشد ؛ پس ل ، علّت این مجموعه واجب الوجود است. برهان اخیر یکی از محکمترین براهین خداشناسی می باشد که اگر ی معنی درست ممکن الوجود و واجب الوجود را ــ آنچنان که در ابتدای پاسخ گفتیم ــ بداند ، در درستی آن ذرّه ای شکّ به خود راه نمی دهد. ـ تقریری جدید از برهان وجوب و امکان بیان جدیدی از برهان امکان و وجوب به شکلی که بحث علّیّت در آن وارد نشود. ـ شکّی نیست که ماهیّاتی چون انسان و درخت و خورشید و ... وجود دارند. ـ ماهیّات، اموری اعتباری اند؛ یعنی اگر موجودند، با وجود موجودند نه بی وجود. ـ پس این ماهیّات موجوده، قائم به وجودی هستند؛ و الّا لازم می آید که ماهیّت، خودش اصیل باشد؛ که خلف فرض می باشد. ـ از وجود، نمی توان سلب وجود کرد. چون سلب الشیء عن نفسه محالٌ (سلب شیء از خودش محال است). ـ و چیزی که نتوان از آن سلب وجود نمود (چیزی که فرض عدم برای آن محال است)، واجب الوجود(ضروریّ الوجود) می باشد. ـ پس وجودی که این ماهیّات اعتباری بر آن قائمند، واجب الوجود می باشد. دفع دو شبهه: ممکن است برخی بگویند: لازمه ی این برهان آن است که به تعداد موجودات، واجب الوجود داشته باشیم. چون هر ماهیّت موجودی، وجودی دارد؛ و طبق این برهان، وجود این ماهیّات، واجب الوجود است. پاسخ شبهه: این جمله که « هر ماهیّت موجودی، وجودی دارد»، مغالطه است. قضیّه ی درست چنین است:« هر ماهیّت موجودی، وجود دارد». توضیح مطلب اینکه: وجود در تمام ماهیّات یکی است؛ و چنین نیست که به تعدّد ماهیّات، وجود نیز متعدّد گردد. تع ری چون « وجود انسان»، « وجود درخت» ، « وجود خورشید» نیز تع ری هستند اعتباری. وجود، حقیقتی است واحد که فرض دومی برای آن ممکن نیست. این همان مطلبی است که خود جناب ملاصدرا اثبات کرده و براهینی بر آن اقامه نموده اند. بر همین اساس است که می توانیم بگوییم: « انسان و درخت و خورشید، وجود دارند». اگر وجود، در انسان غیر از وجود، در درخت، و وجود، در خورشید بود، در این صورت قضیّه ی « انسان و درخت و خورشید، وجود دارند» قابل تألیف نبود. شبهه دوم: ممکن است بگویند: وجودی که در هر ماهیّتی حضور دارد، حقیقت وجود نیست؛ بلکه مرتبه ای از مراتب وجود است. و مراتب وجود، واجب الوجود نیستند. پاسخ شبهه: اوّلاً حقیقت وجود در تمام مراتب خویش حضور دارد. لذا همان گونه که ماهیّت قائم به اصل وجود است، مرتبه نیز قائم به اصل وجود می باشد. « هُوَ مَعَکُمْ أَیْنَ ما کُنْتُم». ثانیاً مراتب وجود، خارج از حقیقت وجود نیستند. چون حقیقت وجود، خارج ندارد. کما اینکه مراتب وجود، جزئی از وجود هم نیستند. چون وجود، جزء هم ندارد. برای وجود، داخل به معنی شکم هم معنی ندارد. لذا مراتب وجود، داخل او هم نیستند. پس کجا هستند این مراتب؟ فهم این معنا از توان اکثر مردم خارج است. مراتب وجود، چیزی نیستند جز شئونات و ظهورات ذاتی او؛ و وجود، واجب الوجود است، مِن جمیع الجهات. امّا براهینی که در ادامه ذکر می شوند ، صورتهای گوناگون برهان صدّیقین می باشند که طرح آنها برای برای عموم چندان کارساز نیست ؛ چرا که فهم مقّدمات آنها در عین بداهت ، برای اکثر مردم مقدور نمی باشد. البته با مطالبی که در صدر پاسخ گفته شد ، فهم این براهین نیز آسانتر خواهد بود. ــــ برهان صدّقین برهان صدّقین که خالص ترین براهین است تقریرات فراوانی دارد که به برخی از آنها به اجمال و بدون توضیح اصطلاحات اشاره می شود. فهم عمیق و درست این براهین نیازمند تبحّر در حکمت متعالیه(مکتب فلسفی ملاصدرا) است. تقریر اوّل ـ انکار واقع مساوی با سفسطه است ؛ لذا شکّی نیست که واقعیّتی هست. ـ واقع نقیض عدم است. ـ بنا بر این ، اصل واقعیّت عدم بردار نیست. ـ چیزی که عدم بردار نیست واجب الوجود است. ـ پس واجب الوجود موجود بوده حاقّ واقع است. تقریر دوم ـ وجود ، حقیقت واحد اصیل است. ـ حقیقت وجود ، نقیض عدم است ؛ لذا عدم بردار نیست. ـ پس حقیقت واحد وجود ، واجب الوجود است. تقریر سوم ـ وجود یا مستقلّ است یا رابط. ـ به علم حضوری شکّی نیست که وجود خود من ، وجود رابط است نه مستقلّ. ـ وجود رابط ، بدون وجود مستقل معنی ندارد. ـ پس وجود مستقلّ موجود است.

(والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته)


www.keytolive.blog.ir
نکات آموزنده زندگی



مشاهده متن کامل ...
احترام به یکدیگر و نقش آن در زندگی مشترک
درخواست حذف اطلاعات

احترام به یکدیگر و نقش آن در زندگی مشترک

مهدی زارعشاهی

 

چکیده

در این تحقیق به دنبال بیان معنای احترام به همسر، شرایط لازم، موانع، نمونه‌ها و شیوه‌های احترام برای هر یک از زن و شوهر نسبت به یکدیگر و آثار آن است. هدف از این پژوهش، یافتن بهترین را ار برای ثبات و پایداری زندگی، آرامش و نشاط اعضای خانواده، تامین مطالبات اعضا، رفع نیازمندی‌ها در ابعاد مادی و معنوی و پیدا سعادت و خوشبختی است. روش تحقیق پژوهش، تحلیلی و توصیفی است که بر داده‌های دینی و روان‌شناختی مبتنی است. یافته‌های اصلی این تحقیق، ضرورت توجه به تفاوت‌ها و ویژگی‌های شخصیتی زن و مرد، توجه به سلیقه‌ها و برداشت‌های هر یک از زن و شوهر از رفتار یکدیگر و شناخت نمونه‌ها و مصادیق گوناگون احترام به همسر است.

کلید واژه‌ها: مدل احترام، خانواده، همسران، زندگی مشترک، مدیریت خانواده.

 

مقدمه

شناخت جایگاه هر یک از زن و شوهر در زندگی مشترک، حقوقی که هر یک بر دیگری دارند و فضایلی که برای آنان مطرح است، معنای احترام به همسر را مشخص می‌سازد. در این زمینه، کتاب‌های اخلاقی از جمله «محجةالبیضاء» نوشته مرحوم فیض کاشانی، «جامع السعادات» نوشته مرحوم ملامهدی نراقی و «معراج السعاده» اثر مرحوم ملا احمد نراقی و سایر کتاب‌های اخلاقی به نمونه‌هایی از احترام به همسر اشاره کرده‌اند.

یکی از عوامل مهم برای همزیستی مسالمت آمیز و آرامش در زندگی، حفظ حرمت یکدیگر است. احترام به مؤمن به طور عام، زمینه‏ای مناسب برای سازگاری در زندگی اجتماعی است. در روایتی، صادق(ع) می‏فرماید: «المؤمن اعظم حرمةً من الکعبة؛ احترام مؤمن از احترام کعبه بیشتر است».1 بر این اساس، بی‏احترامی به مؤمن از بی‏احترامی نسبت به کعبه ناپسندتر است. به قدری این مسئله از اهمّیّت برخورداراست که بدن فاقد روح مؤمن را نیز باید احترام کرد؛ چرا که روزگاری این بدن با روح یک مؤمن ارتباط داشته است. گرچه اکنون بی‏جان بر زمین افتاده است. رضا(ع) می‏فرماید: «کان یقول انّ حرمة بدن المؤمن میّتا کحرمته حیّا؛ پدرم کاظم(ع) می‏فرمود: احترام بدن مؤمن پس از مرگ همانند احترام آن در زمان حیات است».2

سؤالاتی که در این زمینه مطرح می‌شود، عبارت است از: چه شاخص‌هایی برای احترام وجود دارد؟ آیا مدل احترام مرد به زن، با مدل احترام زن به مرد تفاوت می‌کند؟ آیا در رفتارهای حاکی از احترام، باید به برداشت فرد از رفتار توجه کرد؟ یا اساساً احترام به انگیزة صاحب رفتار مربوط است و برداشت شخص مورد احترام نقش چندانی در انتخاب رفتار ندارد؟ و بالا ه، اینکه رفتارهای همراه با احترام چه تأثیری در زندگی دارد؟

اولین نکته‌ای که باید مورد توجه قرار گیرد؛ تفاوت‌هایی است که میان زن و مرد وجود دارد. این تفاوت‌ها می‌تواند در رفتارهای انتخ ، تاثیر آن و برداشت شخص مقابل اثر مستقیم داشته باشد. در این تحقیق، ابتدا به تفاوت‌های زن ومرد اشاره، سپس، به نوع احترام از زن و شوهر نسبت به یکدیگر و آثار آن می‌پردازیم.

تفاوت دنیای مرد و زن

برای آنکه به همسر خود احترام بگذاریم، ابتدا باید روحیّات و مطالبات او را در نظر بگیریم. دنیای او را درک کنیم و بفهمیم چه رفتاری از ما برای او نماد احترام محسوب می‏شود. ح ‏های متفاوتی که هر یک از زن و شوهر دارا هستند، نوع رفتار مورد انتظار را تعیین می‏کند. در این قسمت، به شیوه‏های متفاوت ابراز احترام همسران نسبت به یکدیگر اشاره می‏کنیم:

1. دنیای مردان استدلالی و دنیای ن احساسی و عاطفی است. زن بیشتر نیازهای احساسی خود را می‌بیند.3 راز صمیمیت میان آنان این است که همدیگر را درک کنند و این تفاوت در دیدگاه را بپذیرند. بنابراین، پذیرش دنیای متفاوت همسران روشی برای احترام به یکدیگر است.

2. مردان به هنگام سختی و فشار دوست دارند به درون خود بروند و مشکلات را در عالم ذهن خود حل کنند. امّا ن وقتی دچار مشکل و گرفتاری می‏شوند، دوست دارند حرف بزنند. پس، هرگاه مرد مشکلی دارد یا مسئله‌ای برایش پیش آمده است، به او فرصت دهیم زمانی را در تنهایی خودش باشد. اما زمانی که زن احساس ناراحتی می‌کند یا نگرانی دارد، مرد به او فرصت دهد حرف‌هایش را بزند. زن می‌خواهد درباره دغدغه‌های فکری خویش حرف بزند و مرد بنا به طبع مردانه خویش می‌خواهد راه‌حل ارائه کند. ن در حقیقت با حرف زدن صمیمی می‏شوند و بُعد نه خود را تقویت می‏کنند. بنابراین، احترام به آنان آنجا نمود می‏کند که فرصتی در اختیارشان قرار دهیم تا حرف بزنند. درخواست زن این است که مرد به حرف‌هایش گوش دهد.4

3. ن دوست دارند وقتی با گرفتاری و مشکل رو به رو می‏شوند، علاوه بر حرف زدن، ی را پیدا کنند که سنگ صبورشان باشد و به حرف‏هایشان به صورت فعّال گوش کند. مردان نیز دوست دارند وقتی به عالم درون ذهن خود پناه می‏برند، ی خلوت آنان را بر هم نزند. گوش فعّال به سخن ن، از سوی مردان و راحت گذاردن مردان در خلوتگاه ذهنیشان از سوی ن احترام متقابل به حساب می‏آید. گوش فعال در تکنیک‏های مشاوره به «هنر خوب شنیدن» موسوم است.5 خوب گوش دادن محبت همسر را به دنبال می‌آورد،.6

4. ن بر اساس برخورداری شدید از دنیای احساسی، به خود حق می‏دهند که در مواردی اظهار ناراحتی کنند. مردان باید این ح برخاسته از طبیعت آنان را تحمل کنند. این، یکی از رموز صمیمیّت است. احترام به آنان به این است که حق دهید آنان ناراحت شوند و گهگاهی به آنان بگویید: طبیعی است که شما از این موضوع ناراحت باشید. گاهی مردان به این مسئله توجّه نمی‌کنند که ن از نظر احساسی، انعطاف پذیری بیشتری دارند.7

5. زمانی که ن از مشکلات خویش می‏نالند و مشکلات خود را طرح می‏کنند، نه برای این است که ضرورتاً مشکلات و مسایل آنان حل شود، بلکه حداقل درصدد تخلیه مشکلات خود هستند. مردان در این گونه مواقع، نباید نقش حلّ المسایل را داشته باشند و مطابق دنیای خود به ارایه راه حل بپردازند. آنان حداقل باید ده دقیقه با سکوت به حرف‏ها و درد دل‏های همسر خود گوش کنند و با گفتن عبارت‏های کوتاهی همچون «که این طور»، «آخ»، «ناراحت شدم» و... او را به حرف زدن تشویق کنند تا روحیه و احساس خوبی به آنان دست دهد. ن نه می‏پذیرند که همسرشان حلّ المسایل باشند و نه می‏پذیرند به طور کامل ت و هیچ بازخوردی به او نشان ندهد. بنابراین، احترام در چنین مواردی به همراهی با عبارت‏های کوتاه معنا پیدا می‏کند. وقتی به سخنان او خوب گوش می‌کنید، او در ابتدا احساس امنیت می‌کند و در مرحله دوم، احساس پذیرش و احترام می‌کند.8

6. مردان وقتی از سر کار می‏آیند، دوست دارند سختی و سردی کار، با گرمی عاطفه و احساس همسران برطرف شود. پس ن باید آنان را مورد احترام قرار دهند. اگر دیدند همسرانشان به دنیای ذهنی خود وارد شده‏اند، مدّت کوتاهی به آنان کاری نداشته باشند. پس از آن، با زمینه‏سازی او را به صحبت وادار کنند تا بُعد نه در مرد تقویت شود. اینجا عواطف و احساسات فرصت بروز پیدا می‏کند. مردان اغلب وقتی نمی‌توانند احساسات خود را به صورت کلامی بیان کنند، به صورت فیزیکی نشان می‌دهند.9 بنابراین، زمینه‌سازی برای تغییر موقعیت یکی از نمادهای احترام به همسر تلقی می‏شود.

7. مردان نمی‏توانند در یک زمان هم حرف بزنند، هم احساس کنند و هم فکر کنند. ولی ن هر سه فعالیت را می‏توانند همزمان با هم داشته باشند. از این‌روعت، اگر زنی را به صحبت وادار کنید، علاوه بر حرف زدن، احساس صمیمیت می‏کند و همزمان فکر می‏کند. مغز زن برای کارهای متفاوت در آن واحد شکل می‌گیرد و می‌تواند چند کار متفاوت انجام دهد. 10احترام به ن، فرصت سخن دادن برای تحقق احساس و فکر است. ولی مردان به دلیل آنکه نیازمند اعتماد، پذیرش، قدردانی، تحسین، تأیید و تشویق هستند، چنانچه خانم‏ها به گونه‏ای رفتار کنند که آنان احساس کنند همسرانشان به آنان اعتماد دارند، آنان را می‏پذیرند، در کارهای کوچک نیز از آنان تشکر می‏کنند و آنان را مورد تشویق و ترغیب قرار می‏دهند و احساس می‏کنند که مورد احترام واقع شده‏اند.

8. مردان به دنبال و استقلال هستند. همسران آنان نباید با حربه‏هایی که در زندگی شویی در اختیار دارند، مردان را زیر سلطه خود در آورند، حسّ استقلال و آنان را از بین ببرند و آنان را به مهره‏ای بی‏خاصیت در مدیریت و تدبیر منزل تبدیل کنند. بنابراین، احترام به آنان در دادن حق تصمیم‏گیری و حق نظارت به آنان تحقق پیدا می‏کند.

9. مردان و ن گاهی با فاصله گرفتن موقّت و بازگشت در احساسات خود، فراز و نشیب‏هایی را ایجاد می‏کنند و از این طریق به روابط مرده خود شوکی وارد می‏کنند و آن را حیات تازه می‏بخشند. به جا است گاهی دوری‏های یکدیگر را تحمل کنید تا قدر را بدانید. این قدرشناسی حمایت و بیشتری را در آینده به دنبال خواهد داشت.

10. ن گاهی از بیان احساسات خود گریزان هستند. هنگامی که مَحرم رازی پیدا کنند، احساسات خود را بروز می‏دهند. پس شما همان محرم راز باشید و اجازه دهید همسر شما به هر گونه‏ای که می‏پسندد، ابراز احساسات کند. او ممکن است گاهی خندان و گاهی گریان باشد. درک احساسات او، احترام به او تلقی می‏شود. او باید احساس کند همان‏گونه که هست، پذیرفته شده است. شما او را همان‏طور که هست، انتخاب کرده‏اید؛ نه اینکه برای وج از وضعیت موجود و ورود به وضعیت مطلوب خواهان او شده‏اید. این بزرگ‏ترین نماد احترام به همسر است. کاری کنید که او احساس کند آن گونه که هست، مورد لطف و توجه شما است. شما نمی‏توانید بدون او زندگی کند. وقتی حس کند شما او را به همین وضعیت می‏خواهی تو را محرم راز می‏داند. پس نشان بده آن گونه که هست، مطلوب است تا حس کند مورد احترام است.

11. توجه و تمرکز بر خوبی‏ها و نکات ارزنده ن، آنان را مظهر ناز می‏سازد. چنان که مردانی به هر دلیل دست به خشونت بزنند، جایگاه واقعی خود را به عنوان یک مرد از دست می‏دهند و ن را دچار بی‏حرمتی می‏کنند. با ن درگیر نشوید که عاقبت بازنده‏اید و جز خود، نمی‏توانید ی را ملامت کنید. پس، نگاه به خوبی‏ها و گذشت از لغزش‏ها برای ن نوعی احترام به حساب می‏آید.

12. به جنبه‏های فیزیکی به ظاهر کوچک توجه کنید که تأثیر به سزایی در به حساب آوردن همسر دارد. آنگاه که همسرتان با شما حرف می‏زند، بسیار ملیح در چشمانش نگاه کنید و تا حرف او تمام نشده است، مژه بر هم نزنید،عبوس نباشید و همیشه کمی خنده بر لب داشته باشید. خنده، تلخی زندگی را شیرین می‏کند. به لباس، تیپ و قیافه‏ای که او دوست دارد، توجه کنید و رنگ دل‏خواه او را بر تن کنید.

13. گاهی اجازه دهید او احساس کند که برنده شده است. همه چیز نشان می‏دهد که او پیروز میدان است. این احساس، ذرّه‏ای از بزرگی شما نمی‏کاهد. امّا برای او حسّ داشتن جایگاه ایجاد می‏کند. مطمئن باشید در میان ما انسان‏های عادی، برنده ی است که گاهی هم بازنده باشد. ما با در نظر گرفتن ش ت‏ها به پیروزی‏های بزرگ می‏رسیم و با افتادن‏ها راه رفتن را می‏آموزیم.

14. ن بیش از آنکه با تحلیل و تشخیص روابط علّی، معلولی که یک کار فکری است، احترام را درک کنند، با حسّ شنوایی، بینایی و لامسه احترام را درک می‏کنند. از گفتن عبارت «دوستت دارم» غافل نشوید. سخنان عاشقانه بزنید، با او بخندید، با او راه بروید و او را در آغوش بگیرید. هرگز این گونه فکر نکنید که گفتن عبارت عاشقانه لازم نیست. او اگر کمی تأمّل کند، خود خواهد فهمید که من به او احترام می‏گذارم و او را دوست دارم. این گونه فکر نکنید و حتماً صمیمیت و دوستی را به زبان بیاورید و نمادهای آن را بروز دهید.

15. احساس مالکیت در روابط و ب لذّت یک سویه برای مرد تفکری جاهلانه است. شما باید همسرتان را برای لذّت آماده کنید و برای همسرتان آن گونه آماده شوید که دوست دارید او خودش را برای شما آماده کند. بعضی از ن تصور می‏کنند که مردان آنان را برای کام‏جویی خود می‏خواهند و این را کاملاً بی‌حرمتی به خود تلقی می‌کنند و خود را کالای بی اراده برای خوش گذرانی شوهر می‌بیند. شما وظیفه دارید این تلقی نادرست را عوض کنید. به فرموده علامه حسن‏زاده نکاح برای ایجاد صورت انسانی است، نه اطفای حیوانی. مقامات زن در عرفان بسیار متعالی است. او برای سلوک، به شهود نزدیک‏تر است و مظهر اسم خالق و مخلوق است.11 پس، توجه به روابط انسانی حتی در ، به حساب آوردن زن و احترام به او تلقی می‌شود.

16. به او اجازه فعالیت دهید و تا کاری مضرّ به حال او یا مخلّ به زندگی مشترک نیست، از آن منع نکنید. پای همسر را از خانه پدر و مادرش نبرید و گرنه او هرگز شما را نخواهد بخشید. او این برخورد را توهین بزرگی به خود تلقی می‌کند. به خصوص در زمان بارداری، ن به مادران خود نیاز فراوان دارند. اجازه فعالیت به او و توجه به خانواده او، به خصوص مادرش نمادی از احترام به او است.

17. ن باید مردان را بزرگ جلوه دهند. وقتی آنان کاری را انجام می‏دهند، اجازه دهید تصور کنند که بی‌نظیر هستند. از آنان ایراد نگیرید، به آنان سرکوفت نزنید و از کار و مه ان تعریف کنید تا در دل آنان نفوذ کنید. به آنان فرصت دهید پیش شما از خودشان تعریف کنند. بگذارید گاهی پز بدهند. عزّت نفس برای مرد بسیار لازم است. به گونه‏ای با او رفتار کنید که این حس از او گرفته نشود. او نباید خود را بی‏محل و دور از موقعیت بداند، بلکه باید حس کند جایگاه و یدار دارد و همسرش در کارها نظر او را جویا می‏شود. مردان این را احترام به خود تلقی می‏کنند. به آنان بگویید که شما بهترین شوهر دنیا هستید و خوشا به حال من که تو را دارم.

18. هرگز همسر خود را با دیگران مقایسه نکنیم. از برشمردن محاسن دیگران در برابر او خودداری کنیم. این رفتار به رابطه حسنه میان همسران آسیب وارد می‏کند. همسر ما انسانی منحصر به فرد است و دارای ویژگی‏های شخصیتی مثبت و منفی، که قابل مقایسه با هیچ فرد دیگری نیست. او مقایسه خود با دیگران از سوی شما را نتیجة بی‏حرمتی و فقدان جایگاه می‏داند. شما می‏توانید در مواقع ضروری او را با خودش و گذشته او مقایسه نمایید.12 این کار، بر حرمت او می‏افزاید و زمینه تفاهم را زیاد می‏کند.

اگر بتوانیم خود را جای او بگذاریم، به گونه‏ای که نحوه تفکر و بینش او را نسبت به مسایل موجود در زندگی عیناً درک کنیم و از دیدگاه او به مسایل و دنیا بنگریم، به تفاهم با همسر خود نزدیک می‌شویم. در چنین موقعیتی، رابطه نیکو به مفهوم عمیق آن بر زندگی ما سایه می‏افکند. نماد این تفکر احترام به یکدیگر است. این شاخص بیانگر احساس ارزشی است که شما برای همسرتان در خلوت و در حضور دیگران دارید. اگر از زاویه نگاه او مسایل را ببینید، در مواردی که همفکر و همدل هستید، آنان را با تصدیق و تأیید تقویت می‏کنید و در مواردی که نتیجه آن را مطالب بی‏جا و غیر ضروری می‏بینید، او را با سکوت و پیشنهاد خویش، به مسیر گفت و گوهای مفید و سازنده باز می‏گردانید. زمانی که همسرتان در میان جمع صحبت می‌کند، هیچ گاه تأثیر سخن او را از بین نبرید. از بدترین همسران، انی هستند که بلافاصله پس از سخن همسر، با این تصور که با او راحت هستند، موضع‌گیری کنند و اثر سخن او را در برابر دیگران خنثی ‏کنند. هر چه مرد بیشتر از همسرش حمایت کند اعتماد او را بیشتر جلب می‌کند.13

احترام زن و شوهر نسبت به یکدیگر در آیین مقدس به صورت ویژه مورد توجه است که در دو بخش بدان اشاره می‏کنیم. نمادهای احترام هر یک از زن و شوهر نسبت به یکدیگر را جداگانه بررسی می‌کنیم:

الف. احترام زن و شوهر نسبت به یکدیگر

نمونه‌هایی از احترام همسران نسبت به یکدیگر عبارت است از:

1.تقسیم کار

در بخشی از مناطق، سنّت رایج این است که همه کارهای زندگی را زن انجام می‏دهد. مردها در حلقه‏های مردانه خود مشغول تفریح و گشت و گذار هستند. این نوع زندگی در آیین مقدس مطلوب نیست. اساساً نباید چنین ذهنیّتی برای مردان وجود داشته باشد که در کارهای زندگی احساس مسئولیت نداشته باشند و تمام کارها را به دوش ن قرار دهند. بالا ه، زندگی از کارهای بیرون و درون منزل ترکیب شده است و زن و مرد باید بخشی از آن را متکفل شوند. بهترین شیوة تقسیم کار از دیدگاه این است که مرد کارهای خارج از منزل و زن کارهای درون آن را متکفل شوند. باقر(ع) می‏فرماید: «تَفاضی علی و فاطمة الی رسول‌الله(ص) فی الخدمة فَقَضی عَلی فاطمة بخدمتها مادون الباب و قَضَی علی علی(ع) بما خلفه؛14 علی(ع) و فاطمه(س) از رسول خدا(ص) دربارة خدمت در زندگی مشترک تقاضای تقسیم کار د. پس حضرت فرمودند: فاطمه(س) کارهای درون خانه و علی(ع) کارهای بیرون خانه را انجام دهند.

زن با تقسیم کار احساس می‏کند که در زندگی جایگاهی دارد و فقط تکلیف ندارد تا همه کارهای خانه به دوش او باشد. هم تکلیف دارد و هم حق دارد و باید حرمتش حفظ شود.

2. نادیده گرفتن خطاها

نی که در پی اثبات حقّانیت خود هستند و مسائل را از زاویه حقوقی پیگیری می‌کنند و به جنبه‌های اخلاقی توجه چندانی ندارند، در رفتارهای روزمرّه زندگی نیز آرامش لازم را ندارند. آنان لازم است آنجا که خودشان خطایی را مرتکب شده‏اند و یا جایی که شوهرشان رفتار اشتباهی از خود نشان داده است، برای همدلی پیش قدم شوند. احترامی که از زن نسبت به مرد انتظار می‏رود، یعنی ی که مظهر عطوفت الهی است، همین است که فداکاری کند و برای سازگاری قدم پیش نهد. صادق(ع) می‏فرماید: «خیر نسائکم ی ان غضبت او اُغضبت ق وجها یدی فی یدک لااَکتحل بغمض حتّی ترضی عنّی؛ بهترین ن شما زنی است که اگر غضب کرد یا از سوی شوهر مورد غضب قرار گرفت، به شوهرش بگوید: خواب به چشمان من نمی‏آید، مگر اینکه تو از من راضی شوی، حتی جایی که رفتار مرد باعث بحث و جدل میان زن و شوهر شده است.15 با این حال، فضیلت زن به این است که برای فرو کش دادن غضب پیش قدم شود.

3. دوری از خشونت

شخصیّت زن به قدری ظریف و لطیف است که حتّی در صورتی که نقصی در رفتارهایش باشد، عمدتاً نمی‏توان در برابر او خشونت روا داشت. برخورد کریمانه و برخاسته از پایگاه عطوفت برای تربیت و زندگی با او امری ضروری است. برای اینکه دچار برخوردی خشونت‏آمیز نشویم، به چند نکته باید توجه کرد:

الف. ی که در زندگی به رفع نواقص همسرش می‏پردازد و به گمان او در این زمینه می‏توان از خشونت استفاده کرد، کمی فکر کند. ببیند آیا خودش نقصی ندارد؟ اگر نقصی یا نواقصی دارد، آیا دوست دارد دیگران برای هدایت او به سوی کمال، از برخوردهای خشونت‏آمیز استفاده کنند؟ جای تعجب است که انی این برخوردها را از دیگران در باره خود نمی‏پسندند، ولی از خود در باره دیگران می‏پسندند. اکرم(ص) می‏فرماید: «انّی اَتعجب ممّن یضرب امرأته و هو بالضرب اولی؛ من از ی که همسرش را می‏زند، در حالی که خودش به کتک خوردن سزاوارتر است، تعجب می‏کنم».16

پس برای اینکه دچار رفتار خشونت‏آمیز نشویم، باید به نواقص خود فکر کنیم. به این نکته بین یم که ما از برخوردهای خشونت‏آمیز دیگران در برابر خودمان نا سندیم.

ب. به آینده خود بین یم. ببینیم پس از این رفتار خشونت‏آمیز، چه انتظاراتی از او داریم. مسایل عاطفی و قلبی با اکراه سازگار نیست. اگر انتظار داریم او به عنوان یک انسان با انس خود با ما مواجه شود، نه همچون یک مجسّمه بی روح، بدانیم به فرض اینکه او دچار اشتباهی شده باشد، برخورد خشونت‏آمیز اجازه نمی‏دهد، دل او نسبت به ما مرکز عطوفت و مهربانی باشد. ما پس از این رفتارها نیز باید با هم زندگی مشترک داشته باشیم. با چگونه می‌توان به صورت یکدیگر نگاه کرد. انتظار لبخند داشته باشیم، برای او نسبت به خودمان ذهنیّت مثبتی تصور کنیم و زندگی را کانون محبّت ببینیم؟! از سوی دیگر، بین یم که خودمان پس از این برخورد خشن، می‏خواهیم با او چه مواجهه‌ای داشته باشیم. آیا در یک سری خواسته‏ها و ذاذی که طالب آن هستیم، از او دوری خواهیم کرد، یا غیر انسانی به ی خود می‌ شیم؟ اکرم(ص) می‏فرماید: «اَیَضربُ احذکم المرأة ثمّ یَظِلَّ معانقها؛ آیا ی از شما همسر خود را می‏زند سپس با او همبستر می‏شود و بر گردن او سایه می‏افکند»؟!17

آیا خج نمی‏کشد با آن پیشینه رفتاری خود، چنین کاری را انجام دهد؟!

قرآن کریم حتی در باره نی که بیم سرکشی از آنان می‏رود، می‏فرماید: «آنان را موعظه کنید، در بسترها از آنان دوری گزینید و آنان را بزنید.(نساء: 34)

بحث تفصیلی در زمینه تربیتی و حقوق این آیه را باید در تفاسیر و کتاب‏های تربیتی جستجو کرد. امّا به اجمال می‏توان گفت: مسلّما منظور از «ضرب» در آیه، نوع متداول آن، که در تعزیرات و حدود مطرح شده است، نیست. در تعزیرات و حدود طبیعی است که بدن فرد آسیب می‌بیند، سیاه می‌شود، گاهی جراحت بر می‌دارد. این در بحث حدود و تعزیرات طبیعی است. امّا در زندگی مشترک، مرد حقّ ندارد این گونه رفتار کند. چنان که با زدن زن، بدن او را کبود یا سیاه شود، مرتکب خلاف شده ‌است. حتّی اگر کاری کند که بدن او سرخ شود، مسئول است و باید کفاره آن را بدهد و کار خود را جبران کند. پس معلوم می‌شود مراد از زدن، نوعی اظهار رنجش از سوی مرد نسبت به رفتار همسر است. زن از هر نوع برخوردی از سوی مرد، باید احساس کند رفتار او برای مرد غیر منتظره بوده است. مرد می‌خواهد زن را آگاه کند که نقش او طنّازی و دل‏ربایی است، باید دل مرد را به دست آورد و مرد را شیفته خود سازد. امّا او در این پُست ناموفق عمل کرده است. مرد درصدد نیست که با این رفتار جسم و پوست یا روح او را بیازارد، بلکه در صدد است او را به لحاظ روانی با زندگی سازگار کند. زن باید به جایی برسد که خود را نبخشد تا با تغییر رفتارش به خواسته مرد خود لباس عمل بپوشاند.

هدف از زدن اعمال قدرت و درهم کوبیدن جسم نحیف و اندام لطیف زن نیست،18 بلکه منظور آیه، زدن او در پایین‌ترین مراتب است. از باقر(ع) روایت شده‌است که «انه الضرب بالسواک»19 مقصود از این ضرب، زدن با مسواک است و این نمادی است که به روشنی نشان می‌دهد که مرد از رفتار زن ناراحت شده است و اصلاً آزردن جسم زن مطرح نیست.

مؤمنان علی(ع) می‏فرماید: «فداروهنّ علی کل حال؛ در همه حال، با ن مدارا کنید».20

در جایی دیگر حضرت می‏فرماید: «فدارِها علی کل حال و اَحسن الصحبة لها لیصفو عیشک؛ مرد در هر حال باید با زن مدارا کند و همدمی با او را نیکو قرار دهد تا زندگی او را صفا و صمیمیّت فراگیرد».21

قرار نیست ما با آنها بر اساس مقررات و قوانین حقوقی و خشک برخورد کنیم و در برابر رفتار ناپسند آنان از نیروی قهریّه خود بهره بگیریم.

ب. احترام همسر نسبت به زن

نمونه‏هایی از احترام همسر نسبت به زن عبارت است از :

1. گوش دادن فعّال

رفتارها به صورت کلیشه‏ای و ثابت در همه جا تکریم به محسوب نمی‌شود. گاهی سکوت در برابر یک نفر، تکریم است و گاهی با او هم زبان شدن و سکوت را ش تن تکریم به حساب می‏آید. احترام به یک دانشمند بزرگ، این است که مؤدّب در برابر او بنشینی، فراوان سؤال نکنی، منتظر بمانی تا از ناحیه او درسی و هدیه‏ای به تو برسد. در حالی که، وقتی در برابر یک فرد عادی قرار می‏گیری، تکرار بخشی از جملات او و تکمیل جملات ناقص او، می‏تواند بیانگر توجه شما به او و سخنانش باشد. پس نمی‏توان به طور مطلق گفت: سکوت یا سخن گفتن، کدام نشانه تکریم و احترام است. هر یک در جایگاه خودش می‏تواند نشانه احترام باشد.

دانشجویی هنگام سخن گفتن خود، تلاش می‏کرد با تکمیل جملات و همراهی با او، نشان دهد سخنان را خوب می‏فهمد. بزرگوارش این رفتار را پسندیده ندانست و به او فرمود: «شما بهتر است بیش از آنکه زبانتان را به کار گیرید، گوش خود را استخدام کنید.» این در حالی است که بسیاری از افراد عادی ممکن است چنین بازخوردی را از شنونده، نشانه توجه به خود تلقی ‏کنند.

در برخورد با زن نیز مرد باید تکریم متناسب با روحیات او را در نظر بگیرد و آن را به جا آورد. باقر(ع) می‏فرماید: «من اتّخذ امراةً فلیُکرمها فانّما امرأة احدکم لعبةٌ فمن اتّخذها فلایضّیعها؛ هر همسری برمی‏گزیند، باید او را تکریم کند. همانا ن شما طنّاز و دلربا هستند. هر با آنان ازدواج کرد، نباید آنان را ضایع کند».22

از رسول خدا(ص) نقل شده‌است که حضرت فرمودند: «از جوانمردی است که برادر به گفته برادر خویش گوش فرا دهد».23 وقتی در برابر یک برادر دینی گوش دادن جوانمردی است، قطعاً در زندگی مشترک با توجّه به دستوراتی که حضرت برای حسن خلق و رعایت آداب در میان زن و شوهر صادر فرموده است، گوش دادن یک فضیلت اخلاقی محسوب می‌شود.

روحیه زن را کدر ، طراوت و شاد را از او گرفتن، ح سکوت جبری بر او حاکم و او را در پُستی غیر از پُست حقیقی خود به کار گرفتن، تضییع حقوق او است. از او می‏توان انتظار طنّازی و دلربایی داشت. چنان که او را به کارهای سخت واداریم، انتظارات مردانه از او داشته باشیم، از او بخواهیم به کلّیّات فکر کند و جزیی‏نگر نباشد یا به ظواهر توجه نکند و عمق مسایل را ببیند. در حقیقت، او را تضییع کرده‏ایم. باید او را در همان ساختاری که هست، به سوی خوشبختی سوق داد. ما باید بگذاریم او به جزییات بین د. امّا به نمونه‏هایی از جزییات او را هدایت کنیم که به کمال او منتهی می‏شود.

2. توجه به خواسته زن

هر به طور طبیعی می‏تواند خواسته و سلیقه‏ای داشته باشد و در امور فردی مطابق آن تصمیم گیری نماید. امّا در زندگی مشترک، به دلیل اجتماعی بودن نهاد خانواده، ضرورت دارد که افراد به خواسته‏های یکدیگر توجه نموده و احترام بگذارند. این دقت‌ها احترام به علایق و سلایق دیگران را نشان می‏دهد. ممکن است مردی قبل از تشکیل زندگی مشترک، تنها به خواسته‏های خود در نوع غذا، لباس و... توجه داشته باشد، ولی اکنون پس از ازدواج، حتماً باید به خواسته‏های همسر و سایر افراد خانواده توجه کند. صادق(ع) از اکرم(ص) نقل می‏کند که حضرت فرمود: «المؤمن یأکل بشهوة اهله و المنافق یأکل اهله ب ه؛ مؤمن مطابق میل خانواده‌اش غذا می‏خورد و منافق خانواده‏اش مطابق با میل او غذا می‏خورند».24

در نظر گرفتن میل و خواسته انی که زیر مجموعه مدیریتی یک فرد به حساب می‏آیند، احترام به آنان تلقّی می‏شود و این نوع تکریم و احترام را مطلوب دانسته و از نشانه‏های مؤمن برشمرده است. المؤمنین(ع) در زمینه مراعات این مسئله می‏فرمایند: «انّ النساء عند الرّجال لایملکن لانفسهن ضَرّا و لا نفعا و انهنّ اَمانة الله عندکم فلاتُضْارَّوهنّ و لاتَعضُلوهُنَّ؛ سود و زیان ن در اختیار مردان است. به درستی که آنان امانت خدا نزد شما هستند. پس به آنان ضرر وارد نسازید و از روی ظلم، آنان را محبوس نکنید».25

صادق(ع) می‏فرماید: «رحم اللّه عبدا اَحسن فیما بینه و بین زوجته فان اللّه عزوجل قد ملَّکه ناصیتها و جعله القیم علیها؛ خدا رحمت کند بنده‏ای راکه رابطه میان خود و همسرش را نیکو قرار دهد. به درستی که خداوند امور همسر را در اختیار مرد و مرد را سیاستگذار امور همسر خود قرار داده است».26

ج. احترام زن نسبت به شوهر

برای احترام زن نسبت به شوهر نیز نمونه‏هایی است که به برخی از آنان اشاره می‏کنیم:

1. پذیرش مدیریت شوهر

یکی از عوامل سازگاری، تدبیر مرد برای ایجاد زمینه‏های مناسب سازگاری و از بین بردن زمینه‏های نامناسب آن است. چنان که زن مدیریت مرد را پذیرفته باشد، در حقیقت حق او را پاس داشته است. البته زمانی از این پذیرش سند خواهد بود که اولاً، با انگیزه الهی این کار را انجام دهد و ثانیاً، در زمان انتخاب همسر به شاخص‌های انتخاب همسر و تحقیق لازم در تحقق شاخص‌ها کوتاهی نکرده باشد. در چنین صورتی، با طیب خاطر به مدیریت مرد تن می‌دهد. معروف است که پیش‌گیری همواره بر درمان مقدّم است. البته چنان که این مهم مورد توجّه قرار نگرفته باشد، مرد با کار دشواری روبه‌رو است و باید همه حزم و عزم خود را برای مدیریت زندگی به کار بندد. آیین مرد را موظف ساخته است تا با مدیریت صحیح زمینه حرکت خانواده به سوی آرامش و سازگاری هر چه بیشتر را فراهم سازد. طبیعتاً مدیریت عمدتاً در زمان‌های بحران و در موارد مشتبه خود را نشان می‌دهد. در مسایل خانوادگی تولید زمینه‏های مناسب برای زندگی مطلوب و حذف زمینه‏های کدورت ضروری است. این مهم، با تدبیر و مدیریت مرد حاصل می‌شود. بخشی از زمینه‏های مولّد سازگاری، به حسن تدبیر و مدیریت مرد وابسته است.

به عنوان مثال، برای حفظ آرامش و امنیت در زندگی، مرد باید با مدیریت خود بسترهای شک و تردید را از زندگی حذف کند. یکی از ویروس‏های خانمان سوز در میان خانواده‏ها، پیدا شدن ذهنیّت‏های منفی در وجود اعضای خانواده است که در پی حرکات و فعالیت‏های مشکوک هر یک از افراد خانواده می‌تواند ایجاد ‏شود. برای مقابله با این ویروس و تثبیت آرامش در زندگی، لازم است شک ز کنیم. این امر محقق نمی‏شود مگر آنکه فضاهای جذب و کشش در محدوده خاصّی قرار گیرد و مرد با مدیریت خود از اختلاط‌های بی‏مورد جلوگیری کند. مؤمنان علی(ع) می‏فرماید: «خُلِقَ الرّجال من الارض و انّما همّهم فی الارض و خُلِقَتِ المرأة من الرجال و انّما هَمُّها فی الرجال فاحِبسوا نِساءکم یا معاشرَ الرّجال؛ مردان از زمین خلق شده‏اند و همانا اهتمام آنان در زمین است و ن از مردان آفریده شده و همانا اهتمام آنان در مردان است. پس ای مردان، نتان را حفظ کنید».27 این روایت نشان می‌دهد حرکت مردان به سوی جمع‌آوری املاک و توجه آنان به کار و تلاش، برای پیدا ثروت بیشتر، امری طبیعی است. البته نباید افراط کنند و سایر وظایف خود را نادیده انگارند. از سوی دیگر، زن همة همّ خود را صرف مرد می‌کند؛ چون از او آفریده شده‌است. این اهتمام عمدتاً در دلربایی و دلبری مرد است و روابط در اغلب موارد، پس از دلربایی شکل می‌گیرد. به همین دلیل، ن نسبت به مردان اهتمام ویژه دارند. در حالی که، باید اهتمامشان را محدود کرد تا فسادی به وجود نیاید. حضرت علی(ع) در نامه‏ای به فرزند گرامی خود مجتبی(ع) فرمودند: «و اکفف علیهن من ابصارهن بحجابک ایاهنَّ، فان شدّة الحجاب ابقی علیهن ولیس وجهن باشدّ من ادخالک من لایوثق به علیهن و ان استطعت الّا یعرفن غیرک فافعل؛ از طریق حجاب مشاهده ن را بپوشان! زیرا حجاب و پوشش، آنان را سالم‏تر و پاک‏تر نگاه خواهد داشت؛ خارج شدن و بیرون رفتن آنان بدتر از این نیست که افراد غیر مطمئن را در میان آنان راه دهی. اگر بتوانی کاری کنی که آنان غیر ار تو دیگری را نشناسند، این کار را ».28 حفظ حریم میان ن و مردان، زمینه‏های جذب و انجذاب را در محدوده مثبت نگه می‏دارد و از پیدایش روابط منفی جلوگیری می‏کند. به ناچار، به جهت اهتمامی که ن در دلربایی و محبوبیت طلبی ویژه دارند، برای حفظ سلامت زندگی باید این زمینه را ایجاد کرد. و نمی‏توان هر گونه اختلاطی میان افراد را اجازه داد و به سلامت زندگی شید. وظیفه مردان است که تدبیر کنند و چنین فضاهایی را بسازند.

نکته

بی‌شک احترام مرد نسبت به زن و احترام زن نسبت به مرد در زندگی لازم و ضروری است و صفای زندگی به احترام متقابل است. امّا از یک نکته نباید غافل ماند که احترام و اطاعت دو مقوله از هم جدا است. هر یک جداگانه باید مورد بحث قرار گیرد. دربارة پدر و مادر به هر دو مقوله توصیه شده است. ولی با این حال اطاعت و احترام دو مقوله هستند و از ویژگی‏های خاصّ خود برخوردارند. احترام به پدر و مادر هیچ قید و شرطی ندارد. در برابر پدر و مادر هر نوع اعتقادی که داشته باشند و هر نوع رفتاری که انجام دهند، باید احترام کرد. در حالی که اطاعت از آنان بی‏قید و شرط نیست. چنان که اعتقادات آنان صحیح نبود، یا رفتار آنان مطلوب دین نبود، نه تنها فرزند مأمور به تبعیت و اطاعت از آنان نیست، بلکه از آن اعتقاد و رفتار باید دوری کند.

اطاعت نقطه مرتبط با مدیریت است. ی که مدیریت مرد را می‌پذیرد، باید از او اطاعت کند. البته این اطاعت در محدوده‌ای است که خداوند به مرد حقّ مدیریت داده است. مرد که بالاصاله حقّ مدیریت ندارد، حقی که پیدا کرده، همچون سایر حقوق از سوی خداوند برای او قرار داده شده است. پس در محدوده جعل و قرارداد قابل اجرا است. چنانچه مرد به امور ناصحیح چه اعتقادی و چه رفتاری امر کند، امر او مُطاع نیست، و زن وظیفه دارد با برخوردی محترمانه با او مواجه شود و از فرمان او س یچی کند. همچنین مرد حق ندارد انتظار داشته باشد زن همه دستورات او را عمل کند. بعضی از دستورات ممکن است فی حدّ نفسه بدون اشکال باشد. امّا زن م م به اطاعت نیست. به عنوان مثال، مرد نمی‌تواند زن خود را مجبور کند که کار کند یا حتماً با او به خانه مادر شوهر یا اقوام مرد برود.

برای شوهر نسبت به زن نیز توصیه‏های دینی، به هر دو مقوله احترام و اطاعت تعلق نگرفته است. در متون دینی به مرد توصیه شده است که به زن احترام بگذارد. اما به اطاعت از زن و پیروی از او توصیه نشده است. می‏خواهد این انتظار و توقع در وجود زن شکل نگیرد که شوهرش از او پیروی کند. باقر(ع) می‏فرماید: «شکی رجلٌ من اصحاب المؤمنین(ع) فقام علیه‏السلام خطیبا فقال معاشر النّاس لاتطیعوا النساء علی حال؛ مردی از اصحاب المؤمنان از ن خود شکایت کرد. پس حضرت خطاب به مردم کرد و فرمود: ای مردم، در هیچ حالی از نتان پیروی نکنید».29

در دستورات دینی پیروی از ن توصیه نشده است. البته چنانچه زن به رفتاری اظهار تمایل کند و مرد منفعت و بهره دنیوی و اُ وی آن را درک کند یا زن سخن پسندیده‌ای بگوید و مرد از باب عمل نیک آن را انجام دهد، کار معقول و مطلوبی انجام داده است. این از مقوله اطاعت بیرون است. صحیح نیست که زن مسئله احترام به خود از سوی مرد را با عمل او به خواسته‌هایش گره بزند و انتظار داشته باشد، هر چه گفت و به نظرش صحیح آمد، حتماً مرد بدان پایبند باشد.

اساساً مدیریت و تدبیر امور مربوط به خانواده را به مرد واگذارده است. المؤمنین(ع) می‏فرماید: «کلّ امری‏ءِ تُدَبّره امرأة فهو ملعون؛ هر مردی که تدبیر کارش به دست زن باشد، ملعون است».30

بنابراین، میان احترام و اطاعت رابطه ضروری وجود ندارد. به احترام مردان نسبت به ن و در مقابل احترام ن به مردان فراوان توصیه کرده است. چنان که انتظارات نا به جا در حاشیه آن مطرح نگردد. این توصیه می‏تواند کارکرد خوبی در سازگاری میان همسران داشته باشد. نباید چنین تصور کنیم که مگر می‌شود انسان برای ی احترام قائل باشد و به حرف او عمل نکند. آری می‌توان چنین کرد، چون مقوله احترام از مقوله اطاعت جدا است و ارتباط ضروری میان آن دو وجود ندارد.

2. استقبال و همراهی

یکی از رفتارهایی که از ناحیه زن نسبت به شوهر تکریم به شمار می‏آید، این است که وقتی مرد وارد منزل می‏شود. زن به استقبال او برود و وقتی از خانه خارج می‏شود او را همراهی کند. باقر(ع) می‏فرماید: «مردی نزد رسول خدا(ص) آمد و عرض کرد: همسری دارم که وقتی وارد منزل می‏شوم، به پیشواز من می‏آید و وقتی از خانه خارج می‏شوم مرا مشایعت و همراهی می‏کند. حضرت رسول(ص) فرمودند: «اِنّ لِلِّه عُمّالاً و هذه من عمّاله، لها نصفُ اَجر الشهید؛ به درستی که خداوند را کارگزارنی است و این زن از کارگزاران خدا است که نیمی از اجر و پاداش شهید را با این کار به دست می‏آورد».31

همراهی ، به استقبال رفتن، در آغوش گرفتن و ... از ناحیه زن نسبت به شوهر، دارای چنین اثری است که برای او نیمی از اجر شهید داده می‌شود و از نظر این پاداش بسیار مطلوب است. خانم‏ها در ارایه چنین احترام‏هایی نباید به خود تردید راه دهند و در درستی کارشان شک کنند یا خج بکشند و حیا از خود نشان دهند، چرا که این حیا عاقلانه نیست و به ش تن چنین حیایی دستور داده است

پیامدهای برخورد احترام‏آمیز با همسر

اینک به بعضی از آثار و پیامدهای برخورد احترام‏آمیز با همسر اشاره می‏کنیم:

1. بهره مندی اُ وی

مؤمن به این دلیل که از زیرکی و حکمت برخوردار است، تلاش می‏کند رفتارهایی را انجام دهد که در عین سادگی و آسانی از پاداش وارزش بالایی برخوردار باشد. صادق(ع) می‏فرماید: «ما من امرأة تسقی زوجَها شربةً من ماء الّا کان خیراً لها من عبادة سَنةٍ صیام نهارِها و قیام لیلِها و یبنی اللّهُ لها بکلّ شَربَةٍ تَسقی زوجَها مدینةً فی الجنّة و غفر لها ستّین خطیئة؛ هیچ زنی نیست که شوهرش را یک بار آب دهد، مگر اینکه این رفتار برای او از عبادت یک سال که روزهایش روزه و شب‏هایش به شب زنده داری مشغول باشد، بهتر است و خداوند به عوض هر بار که شوهرش را آب می‏دهد، شهری در بهشت برای او بنا می‏کند و شصت گناه از او می‏آمرزد».32

با چه فعّالیّتی می‏توان این قدر بهره‏مندی اُ وی ب کرد؟! در برابر یک رفتار ساده و طبیعی، خداوند متعال این قدر بهره نصیب زن می‏سازد.

2. بهره‏مندی دنیوی

نه تنها با چنین احسانی انسان از نعمت‏های اُ وی بهره‏مند می‏شود، بلکه در همین دنیا نیز از برکاتی برخوردار می‏گردد. طول عمر خواسته نوع انسان‌ها است. به طور طبیعی، هر به زندگی و حیات میل فطری دارد. زندگی و حیات به خودی خود، به دور از عوارض و مسایل جانبی برای هر دل‏خواه است. اگر از همین زاویه نگاه کنیم، همه طالب حیات هستیم. حال باید رفتارهایی را جستجو کنیم که می‏تواند حیات انسان را طولانی کند. آگاهی از این نوع رفتارها با توجه به خواسته ای که در انسان وجود دارد، او را به انجام کار برمی‏انگیزد. صادق(ع) می‏فرماید: «من حسن برّه باهله زاد الله فی عمره؛ ی که خوب به اهل خود نیکی کند، خداوند عمر او را افزایش می‏دهد».33

زن و شوهر با تکیه بر این اطلاعات، که از ناحیه معصومان(ع) به ما رسیده است، در صدد برمی‏آیند به یکدیگر احترام بگذارند و نیکی کنند تا از این نتایج مثبت برخوردار گردند.

نتیجه‌گیری

توجه به حفظ حرمت زن و شوهر در برخورد با یکدیگر و نگه داشتن حریم هر یک توسط دیگری از مهم ترین عوامل زندگی مشترک سالم و با نشاط است. برای رسیدن به این مهم، اولین شرط لازم، شناخت صحیح زن و مرد از یکدیگر است. دنیای زن و مرد متفاوت است. روحیه‌ها، سلیقه‌ها، برداشت‌ها و خواسته‌های متفاوت آنان، اقتضا می‌کند برای احترام هر یک نسبت به دیگری همدیگر را خوب بشناسند تا بتوانند به خوبی همدیگر را درک کنند و پیام رفتار و گفتار او را درست دریافت نمایند. بر این اساس، الگوی احترام هر یک نسبت به دیگری، به خاطر همین تفاوت‌ها ی ان نخواهد بود. تفاوت وظایف و نقش زن و مرد در زندگی ناشی از همین تفاوت‌ها است. آگاهی از آثار و برکات احترام زن و شوهر نسبت به یکدیگر، انگیزه انجام رفتارهای حاکی از احترام را در میان آنان افزایش می‌دهد.

 

 

منابع

بهایى، (شیخ بهایى) محمدبن حسین، مفتاح الفلاح، بیروت، دار الاضواء، 1405 ق.

بهشتی، احمد، خانواده در قرآن، قم، بوستان کتاب، 1377، ص 114.

پیز، آلن و باربارا آن چه ن و مردان نمی‌دانند، ترجمه زهرا افتخاری، تهران، نو ش، 1384، ص87.

حرّ عاملى، محمد بن حسن، وسایل الشیعه، قم، مؤسسه آل البیت،1409 ق.

حسن‏زاده آملى، حسن، فصّ الحکیمیة فى کلمة الفاطمیه.

باربارا دو آنجلس، دفترچه راهنمای طرز استفاده از مردان، ترجمه مریم زرینی، تهران، نشر آسیم، 1384.

شرفى، محمدرضا، خانواده متعادل (آناتومى خانواده)، چ هفتم، تهران، انجمن اولیا و مربیان، 1381.

شعیرى، تاج الدین، جامع الاخبار، قم، رضى، 1363.

صدوق، محمد بن على، امالى، قم ، کتابخانه یه، 1364.

طبرسى، حسن، مکارم الاخلاق، قم، رضى، 1412 ق.

طوسى، محمد بن الحسن، تهذیب الاحکام، تهران، دار الکتب ال یه،1365 .

کلینى، محمد بن یعقوب، الکافى، تهران، دار الکتب ال یه، 1365 ق.

گری، جان نیاز زن‌ها، خواسته مردها، ترجمه ندا شاد نظر، تهران، عقیل، 1384،

گری، جان، خواسته زن‌ها و مردها، ترجمه رامین شهبازی،، تهران، نقش سیمرغ، 1388

مجلسى، محمد باقر، بحار الانوار، بیروت ،مؤسسه الوفا، 1404 ق.

نورى، حسین، مستدرک الوسایل، قم، مؤسسة آل البیت،1408 ق.


* یار کاشان.   دریافت: 22/6/89 ـ پذیرش: 9/11/89   [email protected]


1. محمد باقر مجلسى،
مشاهده متن کامل ...

احکام
درخواست حذف اطلاعات

احکام

 سوال: حکم بستن کراوات و پاپیون در مجالس عروسی از نظر مراجع چیست؟

: از آنچه شعار بیگانگان از است اجتناب کنید. (استفتائات) حضرت آیت الله : بستن کراوات و پاپیون چون تقلید و ترویج از فرهنگ مهاجم غیرمسلمین است، جایز نیست. (مجله نصیحت، شماره 154)

حضرت آیت الله گلپایگانی: کراوات شعار یّن است و بر مسلمین لازم است از آن اجتناب کنند. (مجمع المسایل)

حضرت آیت الله مکارم : با توجه به اینکه کراوات و پاپیون در محیط ما ترویج فرهنگ بیگانه محسوب می شود، استفاده از آن اشکال دارد. (استفتائات)

حضرت آیت الله بهجت: خلاف احتیاط است. (استفتائات)

حضرت آیت الله تبریزی: برای مؤمن سزاوار نیست لباسی بپوشد که او را از زیّ مؤمنین خارج کند. (استفتائات)

حضرت آیت الله فاضل لنکرانی: ظاهراً کراوات اصلاً زیّ و شعار نصاری بوده و بهتر است، مسلمانان از آن بپرهیزند. (جامع المسایل 1/638)

حضرت آیت الله صافی گلپایگانی: کراوات و پاپیون در محیط ما ترویج فرهنگ بیگانه محسوب می شود، استفاده از آن اشکال دارد. (استفتائات)

آیت الله سیستانی (حفظه الله تعالی):

فی نفسه مانعی ندارد مگر این که عنوان ثانوی منطبق شود که مقتضی تحریم باشد ..

آیت الله وحید اسانی (حفظه الله العالی): اگر کروات شعار غیر مسلمین حساب شود جایز نیست و اگر شعار آنان نباشد اشکال ندارد. و تشخیص موضوع به عهده خود مکلّف است.

tebyan



مشاهده متن کامل ...
احکام
درخواست حذف اطلاعات

احکام

 سوال: حکم بستن کراوات و پاپیون در مجالس عروسی از نظر مراجع چیست؟

: از آنچه شعار بیگانگان از است اجتناب کنید. (استفتائات) حضرت آیت الله : بستن کراوات و پاپیون چون تقلید و ترویج از فرهنگ مهاجم غیرمسلمین است، جایز نیست. (مجله نصیحت، شماره 154)

حضرت آیت الله گلپایگانی: کراوات شعار یّن است و بر مسلمین لازم است از آن اجتناب کنند. (مجمع المسایل)

حضرت آیت الله مکارم : با توجه به اینکه کراوات و پاپیون در محیط ما ترویج فرهنگ بیگانه محسوب می شود، استفاده از آن اشکال دارد. (استفتائات)

حضرت آیت الله بهجت: خلاف احتیاط است. (استفتائات)

حضرت آیت الله تبریزی: برای مؤمن سزاوار نیست لباسی بپوشد که او را از زیّ مؤمنین خارج کند. (استفتائات)

حضرت آیت الله فاضل لنکرانی: ظاهراً کراوات اصلاً زیّ و شعار نصاری بوده و بهتر است، مسلمانان از آن بپرهیزند. (جامع المسایل 1/638)

حضرت آیت الله صافی گلپایگانی: کراوات و پاپیون در محیط ما ترویج فرهنگ بیگانه محسوب می شود، استفاده از آن اشکال دارد. (استفتائات)

آیت الله سیستانی (حفظه الله تعالی):

فی نفسه مانعی ندارد مگر این که عنوان ثانوی منطبق شود که مقتضی تحریم باشد ..

آیت الله وحید اسانی (حفظه الله العالی): اگر کروات شعار غیر مسلمین حساب شود جایز نیست و اگر شعار آنان نباشد اشکال ندارد. و تشخیص موضوع به عهده خود مکلّف است.

tebyan



مشاهده متن کامل ...
آموزش ادغام در قرآن
درخواست حذف اطلاعات

تنوین و نون ن: (اظهار، ادغام، اخفاء و قلب به میم)

تنوین و نون ن

تنوین عبارتست از ـًـــٍـــٌ.

اظهار:

اگر تنوین ـًـــٍـــٌ و نون ن به حروف حلقی که عبارتند از : « ه ء ح ع ح غ » برسد نون کاملاً اظهار می شود.

مثلاً: مِنْ عِلْمٍ ، اَنْعَمْتَ، جُرفٍ هار.

ادغام:

وقتی که بحروف یَرملون که عبارتست از : « ی ، ر ، م ، ل ، و ، ن » برسد ادغام می شود. یعنی نون خوانده نمی شود و حرف مشدّد می گردد.

مثلاً : مَنْ وّاق ، مَنْ یّشاء ، یَکُنْ لّه

اخفاء:

و زمانی که به بقیه حروف برسد اخفاء می شود یعنی صوت در غنّه ( بینی ) می اندازد و پنهان اداء می شود.

مثلاً: اَنْتُمْ، مَنْ تابَ ، جَنّاتٍ تَجْری،

قلب به میم:

امّا وقتی که نون ن به حرف ب برسد قلب به میم می شود.

مثلاً: مِنْ بَیْن ، مِنْ بَعْدِ .

در اینجا به شعر زیر توجه فرمائید .
تنوین و نون نه حکمش بدان ای هوشیار
کز خواندنش زینت بود اندر کلام کردکار
در یرملون ادغام کن در حرف حلق اظهار کن
در نزد با قلب به میم در مابقی اخفا بیار


تبصره : در قرآن چهار کلمه استثنائی وجود دارد که نون ن بعوض اینکه ادغام شود اظهار می شود و عبارتند از : دُنیا ، بُنیان ، قِنْوان ، صِنْوان



مشاهده متن کامل ...
4 نمونه سؤال عربی دوم دبیرستان عمومی( درس 6 و7)
درخواست حذف اطلاعات

 نمونه 1

  1. للترجمة : (4)                                          

  الف)لاشک أنّ صاحب المزرعة و جیرانه سیهدّمون عشنا .

  ب) لیجعل الإنسان جُهدَ النملة نصب أعینه للوصول إلی الأه .

  ج) نهض عقیل و قال : سأرجع بالأکیاس المملوءة بالأموال .

  د) غزاة  لئن قتلوا وردنا        فلن یقتلوا الحلم فی الیاسمین  

 ادامه ی سؤالات را در ادامه ی مطلب بخوانید

اپلیکیشن های اندرویدی در زمینه های آموزشی، کاری از (گروه آموزشی قاصدک) را از کافه بازار کنید.

 2. املأ الفراغ : (2)

  الف)یأتی(بالفارسیة):...........؛ پایداری(بالعربیة):.............؛ العلانیة(المتضاد):.............؛ ا َّین(المرادف):...........

   ب) جلستُ علی المائدة لـ............... العَشاءَ . (أتناولْ ، تناوَلتُ ، أتناولَ)

   ج) ما ............ تلمیذ ٌ فی السرِّ ............ـهُ الله . ( یفعلْ – یعلمْ ، تفعلْ – یعلمْ ، یفعلْ – تعلمْ )

    د) هل تحبینَ أن ............... اللغة العربیة . ( تـَتـَعَلـَّمْنَ ، تـَتـَعَلـَّمی ، تـَعَلـَّمی )

  3. صحح الأخطاء فی الإعراب مع بیان السبب : (2)       هذا قلادة ٌ تـَحْفظـَکِ مِن کلِّ سوءً .

 

 

 

 

  4. صحح الأخطاء فی رجمة : (5/1)              

            مَن طلبَ العُلی سَهـِرَ اللـّیالی .             هرکه طلب کرد بزرگی را شب بیداری کشید .

  5. انتخب الجواب الصحیح : (5/0)

  "ثوری" و "سیری" :

1-    حرکت کن ، قیام کن     2- حرکت کن ، حرکت کنم        3- قیام کن ، حرکت کن      4- انقلاب من ، سیرِمن     

  6. للتشکیل :   (1)                    إن تعمل الخیر تنتفع به .

  7. للتعریب : (1)                    هرگز از رحمت خدا ناامید نخواهید شد .

  8. عین إعراب الأفعال المضارعة :  (2)

      الف) حاوِل الیومَ لِتهذیب نفسِکَ لِتـَتـَقـدّم غدا ً .

                     

      ب) هنّ یجتهدن فی أداء واجباتهنّ و لم یهملن فیها حتی الآنَ .

 

  9. اقرأ النص الی ثم أجب عن الأسئلة : (3)

       العالم قائم بالعمل و لم ت ج الحیوانات عن هذه السنة الإلهیة . واکتشف الإنسانُ القلیلَ من أسرارهذه السنن . فالنملة

   ة تصنع القلاع و الحصون تحت الأرض . 

   الف) ماهی السنة الإلهیة (حَسَبَ النص) ؟

    ب) هل جت الحیوانات عن هذه السنة ؟

   ج) من اکتشف بعض أسرار هذه السنن ؟

   د) ماذا تفعل النملة ؟

   ه) ماهو الإعراب للکلمات ی أشیر إلیها بخط : 

       قائم :                                                             السنة :

      القلیل :                                                            تصنع القلاع :

 

   10. الف ) للإعراب :   (2)

                                     هذا الحیوان ینتخب مسکنه فی باطن الأرض .

 

 

 

      ب) للتحلیل الصرفی : (1)

                                  

                هذا :

               ینتخب :

               أرض :  

 نمونه 2    

  1. للترجمة : (5)                                          

  الف)لایهدّدکم خطرلأنّ صاحب المزرعة طلب المساعدة من جیرانه لجمع المحاصیل .

  ب) لاتـقـنـط من رحمة الله و لاتحزن ، إن الله معنا .

  ج) من شروط الصدیق أن لا یغیّره عن صدیقه مالٌ و لامنصبٌ .

  د) إنـّهم أرسلونی إلیک لأرْجـِع بالأخبار السارّة ؛ کم راتبک ؟

  هـ)کأشجار زیتوننا فی الجلیل         نموت علی أرضنا واثقین   

  2. املأ الفراغ : (3)

  الف)لانَ(بالفارسیة):...........؛ پایدار(بالعربیة):.............؛ ا َّین(المتضاد):.............؛ العلانیة(المرادف):...........

   ب) المؤمنات لن ................ (تکذبنَ ، تکذبَ ، یکذبنَ)

   ج) لمّا ................. الکفار بما أنزل الله . (یؤمنوا ، یؤمنْ ، یؤمن ِ)

    د) نحن ............... لک . (مضارع مرفوع من "قدّسَ")

   هـ) حتی ............... (تتوَکــَّلان ، توَکــَّلا ، تتوَکــَّلا )

  3. صحح الأخطاء فی الإعراب مع بیان السبب : (2)       و ماتقدّمون لأنفسکن من خیرٍ تجدْه ُ عند الله ُ .

 

 

 

 

  4. صحح الأخطاء فی رجمة : (5/1)              

            مَن حفر بئرا ً لأخیه وقع فیها .             هر بکـَنَد چاهی برای برادرش افتاد .

  5. انتخب الجواب الصحیح : (5/0)

             عنق الطفل :  ( بداخلاقی ، گردن ، آویزان )

  6. للتشکیل :   (75/0)                    إن تصبر تظفر .

  7. للتعریب : (75/0)                    بنشین تا شام بخوری .

  8. عین إعراب الأفعال المضارعة :  (2)

      الف) إنّ دنیاکم عندة لأهوَن مِن ورقة فی فم جرادة تقضمها .

                     

      ب) لاتأمرنی أن أ ر الصنادیق .

 

  9. اقرأ النص الی ثم أجب عن الأسئلة : (3)

        جت العصفورة صباحا ً من عشها لطلب الرزق لصغارها و عندما رجعت قال لها الصغار : سیبدأ صاحب المزرعة

  الحصاد بنفسه . فق الأم : الآن علینا أن نرحل لأنـّه یعتمد علی نفسه .

   الف) متی جت العصفورة من العش ؟

    ب) لماذا جت ؟

   ج) هل کان صاحب المزرعة یرید أن یعمل الحصاد وحده ؟

   د) لماذا أرادوا أن یرحلوا من المزرعة ؟

   ه) عین إعراب الکلمات ی أشیر إلیها بخط : 

       العصفورة :                                                            لطلب :

       الحصاد :                                                              الآن :

 

   10. الف ) للإعراب مما تحته خط :   (1)

                                                لایسبقـکم بالعمل به غیر کم .

 

 

 

      ب) للتحلیل الصرفی : (5/0)

                                  

                یسبق :

               کم (در غیرکم) :

نمونه 3   

  1. للترجمة : (5)                                          

  الف) أتأمُرونی أنْ أ ِر صَنادیقَ قوم قد توَکلوا عَلی الله ؟

  ب) أیّتها الطالبة ! حاوِلی الیوم لِتهذیب نفسِکِ لِتتقدّمی غدا ً.

  ج) یَجبُ أن تکُون سَریرة صَدیقِک و عَلانیتهُ لکَ واحِدة ً.

  د) إنّ دُنیاکم عِندی لأهْوَنُ مِن وَرَقةٍ فی فم ِجَرادةٍ تقضَمُها .

  هـ) طغاة ٌو لوْ َروا عَظمَنا       مِنَ المَوت نُولـَدُ فی کلِّ حین

  2. املأ الفراغ : (3)

  الف)یَنحنی(بالفارسیة):...........؛ حقوق(بالعربیة):.............؛ ا ّین(المتضاد):.............؛ أتـَی(المرادف):...........

   ب) علینا أن ................ العزّة من عندالله . (نطلبِ ، نطلبْ ، نطلبَ )

   ج) الملائکة ........................بحمد ربهم . ( یُسَبِّحون ، تُسَبِّحون ، تُسَبِّحینَ)

    د) ال ْلان لمّا ................ فی الحیاة . ( یَنجحا ، یَنجحْ ، تنجحا )

   ه) مضارع مجزوم من "ساعَدَ" للمُخاطبَین : ...................

  3. صحح الأخطاء فی الإعراب مع بیان السبب : (2)        من تأمَّلْ قبل الکلامُ تسْلمْ من الخطأ َ .

 

 

 

 

  4. صحح الأخطاء فی رجمة : (1)              

                      فلیَعبُدوا ربَّ هذا البیت .             پس برای این که صاحب این خانه را بپرستید .

   5. انتخب الجواب الصحیح : (5/0)

      لن تحزن ، لأن الله معنا .     

1-    ناراحت نشدی ، همانا خداباماست .   2- هرگز ناراحت نخواهی شد ، زیرا خدا همراه ماست .   

  6. اقرأ النص الی ثم أجب عن الأسئلة : (3)

     إنّ النمْلة مُهندسة معماریة تصْنع القِلاع و الحُصون تحتَ الأرض . هَذا الحیوان یَنتخب مَسکنه فی باطن الأرض و یَجمَع

 فیه الحُبوب المختلفة . و ما ِ النملة فی الصَّیف تجِد ثمَرَتهُ فی الشتاء .

   الف) مَن هِیَ المُهندسة المعماریة ؟

    ب) ماذا تصنع النملة تحت الأرض ؟

    ج) أین تنتخب مسْکنها ؟

    د) لماذا الحبوب فی الصیف ؟

    ه) عین إعراب الکلمات ی أشیر إلیها بخط : 

       الحصون :                                                             الحیوان :

       الحبوب :                                                               تجـِد :

  7 . للتشکیل :   (1)

                    یقذف الطفل القلادة بعیدا .

  8. للتعریب :  (5/1)                  آن خانم ها سرسفره نشسته اند تا شام بخورند .

 

 

 

   9. عین إعراب الأفعال المضارعة :    (1)

        راقِبوا حَرکات صاحِب المزرعة حَتی تخبرونی عَنها حین أرْجع و لاتضْطربوا .            

 

 

  10. للإعراب :   (2)

                                     هذه قلادة علـّقتـُها فی عنقک .

 نمونه 4

  1. للترجمة : (4)   ** ترجم أربعة (4) جمل فقط من هذه العبارات حسب رأیک :

  الف) راقِبوا حَرَکاتِ صاحبِ المزرعة حَتی تـُخـْبـِرونی عَنها حینَ أرْجـِع .

 

  ب) لامیذ یُقـَصِّرون فی أداء واجـِبـِهم و لکنَّ الطالبات لن یُهْمِلـْن فیه .

  ج) أنا لا أعْصی اللهَ فی نملةٍ و لا أسْلبُها جُلبَ شعیرةٍ لِلذةٍ لا تـَبْقـَی .

  د) حانَ وقتُ العَشاء ، فما وَجَدَ عقیلٌ إلاالخبزَ و المِلحَ؛ أتـُطعِمُنا ذا ؟!

  هـ) طیورُ الأب ل مِن کلِّ صَوب          تـَصُبّ  الحِجارَعَلی الغاصِبین

  2. املأ الفراغ : (3)

  الف)ثارَ(بالفارسیة):...........؛ استخوان(بالعربیة):.............؛ نهَضَ(المتضاد):.............؛ ذوسَعَة(المرادف):...........

   ب) تأمَّـلْ قبل أنْ ............... بالعمل . (تـَبْدَأ َ، بَدَأتَ ، تـَبْدَأنَ )

   ج) لمّا ..................عَلی البـِرِّ و قوی . ( تتعاوَنَ ، یَتعاوَنْ ، نتعاو)

   د) تحْضُران ِ : (مضارع مرفوع بالألف ، مضارع مرفوع بثبوت نون الإعراب )

   ه) مضارع مجزوم مِن "غیَّرَ" للمُخاطبتین ِ : ...................

  3. صَحِّح الأخطاء فی الإعراب مع بیان السبب : (2)        إن یَنتخِب ِ النمْلة ُ مَسْکنـُهُ تجْمَعْ فیه الحُبوبَ المُختلفَ .

 

 

 

 

 4. صحح الأخطاء فی رجمة : (1)              

                      لاتحْزنْ ، إنّ الله معنا .             ناراحت نمی شوی ، همانا خدا با توست .

 5. انتخب الجواب الصحیح : (5/0)

        قلعة الصامدین :      ( پایداری ، پایداران ، پاسداران )

 6. للتشکیل :   (5/1)                     ما قدّم الإنسان من خیر یجده عند الله .

 7 . للتعریب :  (1)                  صبر کن تا قفل صندوق را بشکنم .

  8. عین إعراب الأفعال المضارعة :    (5/1)

                           نحن نتعلم اللغة َالعربیة َ لکی نفـْهم لغة ًحَیَّة ً فلـْنَجعَلها نُصْب أعْـیُننا .

 

 

 

  9. اقرأ النص الی ثم أجب عن الأسئلة : (3)

       أرادَ النبی(ص) - فی طفولتِه- أن یَذهب مَعَ الأطفال الأ ی إلی الصّحراء لِیشاهِد جَمالها . فأذنـَت له مُرضِعَته حَلیمة

  بـِشرط أنْ لایَبتعِد عَن ابْنتها شَیماءَ .   

   الف) إلی أینَ أرادَ أن یَذهب النبی(ص) ؟

   ب) لماذا کان یُحِبّ الذهاب إلی الصّحراء ؟

   ج) هل ذهَبَ وَحدَهُ ؟

   د) ما کانَ اسمُ مُرضِعَته ؟

   ه) ماهُوَ المُرادف لـ"أذِنـَتْ " ؟

   و) ماهو الإعراب لِکلمة "الأ ی" ؟

   ز) عیّن من النص ظرفا ً .

   ح) کـَم فعلا ً مضارعا ً فی النص ؟

   

  10. الف ) للإعراب :   (5/1)

                                     سیبدأ صاحب المزرعة الحصاد بنفسه .

 

 

 

 

      ب) للتحلیل الصرفی : (1)

                                   یبدأ :

                                  مزرعة :

                                   بـ :

 



مشاهده متن کامل ...
تحقیق درمورد طرح درس قرآن
درخواست حذف اطلاعات
اختصاصی از یارا فایل تحقیق درمورد طرح درس قرآن با و پر سرعت .

لینک و ید پایین توضیحات

فرمت فایل word  و قابل ویرایش و پرینت

تعداد صفحات: 5

 

باسمه تعالی

مشخصات

کلی

شماره طرح درس: 5 مجری: نام الگو: دریافت مفهوم

نام درس: قرآن پایه: سوم راهنمایی تاریخ اجرا: تعداد فراگیر: نفر

موضوع: آموزش قاعده تمرین 4 (بخش مفاهیم) مدت اجرا: 10 الی 12 دقیقه

موقعیت ی

از این الگو در چه شرایطی می توان استفاده کرد؟

هنگامی که بخواهیم نحوه ی تفکر دانش آموزان را بررسی کنیم و با دست یافتن به مفاهیم، آن مفاهیم را توصیف کنند و به کارآمدی بیشتری با تغییر در شیوه ها و آموختن با استفاده از شیوه های جدید و مقایسه دست یابند و با تغییر نحوه ی ارایه اطلاعات و با قدری تغییر در الگو می توانیم بر نحوه ی پردازش اطلاعات دانش آموزان اثر بگذاریم. استفاده از این الگو به فعالیت های یادگیری خاص شکل می دهد و به سرعت بخواهیم عمق فهم دانش آموزان را آشکار سازیم و دانش قبلی آنان را تقویت کنیم و با تفسیرهای متعددی از نمونه ها و مثال ها آنان را تشویق به مباحثه کرده تا انگیزه ای قوی برای کاوش گری بیشتر درباره ی هر موضوع درسی در آنان ایجاد شود.

گام اول: ارایه مثال های سازمان دهی شده توسط معلم و تنظیم آن در یکی از دو ستون آری یا خیر:

گام دوم: ارایه مثال ها توسط معلم و آوردن نشانه در ستون آری یا خیر توسط فراگیران:

گام سوم: ارایه مثال ها و نشانه ها توسط فراگیران: با توجه به درس 2 صفحه دوم و درس 7 صفحه اول

آری

خیر

آری

خیر

آری

خیر

وَ ما ارسلناک من قبلک

-

و ما کان لی علیکم من سلطان

و ما کان علیهم من سلطان

-

ما علی المحسنین من سبیل

-

-

وَ النَّبین من رَبِّهم

-

-

وَ منْهم مَن حقَّت علیه الضلالة

-

و هَو فی الا ةَ مِنَ الخاسِرین

و ما اسئلَکُم علیه من اجر

و ما ارسلنا من رسول

-

-

هل مِن خالق غیر الله

-

-

اَنّی اَخْلُقُ لکُم مِن الطین و منَ المُقرَّبیِن

-

و ما لهم من ناصرین

و ما کان من المشرکین

-

گام چهارم: ارایه حدسیات و شرح و بسط آنها و جمع بندی توسط معلم: چه نتیجه ای گرفتیم؟

فراگیران: من در جملاتی که منفی باشد هیچ معنی می شود و این در ترجمه عبارات و ترکیبات قرآنی به ما کمک می کند که به ترجمه ی صحیح برسیم.

معلم: پس از این به بعد با فراگیری این مطلب که در جملات منفی من (هیچ) معنی می شود، سعی بر این شود که در ترجمه ی عبارات و ترکیبات قرآنی به این روش و قاعده ی ترجمه توجه شود. اکنون تمرینات تمرین 4 صفحه ی 47 را با توجه به این قاعده ترجمه کنید. اول به صورت فردی و بعد به صورت گروهی

برای جلسه ی آینده علاوه بر حل انس با قرآن، اگر می توانید از قرآن یک نمونه از این قاعده ترجمه را پیدا کرده و بنویسید.

سیستم اجتماعی

میزان فعالیت معلم به دانش آموز (پرساخت، میان ساخت، کم ساخت)

این الگو با توجه به اینکه معلم کنترل کننده ی مراحل الگو است و با توجه به آزاد بود مکالمه در تمامی گام ها و تشویق فراگیران به ابتکار عمل بیشتر برای تفکر استقرایی (از جزء به کل) از سیستم میان ساخت برخوردار است.

اصول واکنش

کارهایی که معلم انجام می دهد تا دانش آموزان فعال شوند:

1- با تأکید بر ماهیت فرضیه 2- ای مباحثات باید فراگیران را حمایت کرد.

3- معلم باید به فراگیران کمک کند تا تیک فرضیه (حدس) را با فرضیه 4- ای دیگر موازنه کنند.

5- توجه به نمودهای خاص مثال 6- ها متمرکز شود.

7- فراگیران را در مباحثه و ارزشی راهبردهای تفکر یاری کند.

سیستم حامی

وسایل آموزشی: کتاب درسی، گچ رنگی یا وایت برد و ماژیک

سایر موارد: گزینش دقیق و سازمان دهی مطالب در شکل واحدهای جداگانه ی مثال ها و نمونه ها و اطلاعات قبلی فراگیران

آثار آموزشی

1- فراگیران؛

2- با الگوی ترجمه تمرین 4 آشنا می 3- شوند.

4- الگوی یادگرفته را در ترجمه عبارات و ترکیبات قرآنی به 5- کار می 6- برند.

7- با ماهیت مِن و چند جانبه بودن معنی آن در ترجمه آشنا می 8- شوند.

9- بین ترجمه 10- های عبارات قرآنی با وجود کلمه ینْ فرق می 11- گذارند.

هنگام ترجمه عبارات و ترکیبات قرآنی با توجه به چند


با


تحقیق درمورد طرح درس قرآن


مشاهده متن کامل ...
تحقیق درمورد طرح درس سالانه قرآن سوم راهنمایی
درخواست حذف اطلاعات
اختصاصی از سورنا فایل تحقیق درمورد طرح درس سالانه قرآن سوم راهنمایی با و پر سرعت .

لینک و ید پایین توضیحات

فرمت فایل word  و قابل ویرایش و پرینت

تعداد صفحات: 3

 

 

 

باسمه تعالی

مشخصات

کلی

شماره طرح درس: 5 مجری: نام الگو: دریافت مفهوم

نام درس: قرآن پایه: سوم راهنمایی تاریخ اجرا: تعداد فراگیر: نفر

موضوع: آموزش قاعده تمرین 4 (بخش مفاهیم) مدت اجرا: 10 الی 12 دقیقه

موقعیت ی

از این الگو در چه شرایطی می توان استفاده کرد؟

هنگامی که بخواهیم نحوه ی تفکر دانش آموزان را بررسی کنیم و با دست یافتن به مفاهیم، آن مفاهیم را توصیف کنند و به کارآمدی بیشتری با تغییر در شیوه ها و آموختن با استفاده از شیوه های جدید و مقایسه دست یابند و با تغییر نحوه ی ارایه اطلاعات و با قدری تغییر در الگو می توانیم بر نحوه ی پردازش اطلاعات دانش آموزان اثر بگذاریم. استفاده از این الگو به فعالیت های یادگیری خاص شکل می دهد و به سرعت بخواهیم عمق فهم دانش آموزان را آشکار سازیم و دانش قبلی آنان را تقویت کنیم و با تفسیرهای متعددی از نمونه ها و مثال ها آنان را تشویق به مباحثه کرده تا انگیزه ای قوی برای کاوش گری بیشتر درباره ی هر موضوع درسی در آنان ایجاد شود.

گام اول: ارایه مثال های سازمان دهی شده توسط معلم و تنظیم آن در یکی از دو ستون آری یا خیر:

گام دوم: ارایه مثال ها توسط معلم و آوردن نشانه در ستون آری یا خیر توسط فراگیران:

گام سوم: ارایه مثال ها و نشانه ها توسط فراگیران: با توجه به درس 2 صفحه دوم و درس 7 صفحه اول

آری

خیر

آری

خیر

آری

خیر

وَ ما ارسلناک من قبلک

-

و ما کان لی علیکم من سلطان

و ما کان علیهم من سلطان

-

ما علی المحسنین من سبیل

-

-

وَ النَّبیون من رَبِّهم

-

-

وَ منْهم مَن حقَّت علیه الضلالة

-

و هَو فی الا ةَ مِنَ الخاسِرین

و ما اسئلَکُم علیه من اجر

و ما ارسلنا من رسول

-

-

هل مِن خالق غیر الله

-

-

اَنّی اَخْلُقُ لکُم مِن الطین و منَ المُقرَّبیِن

-

و ما لهم من ناصرین

و ما کان من المشرکین

-

-

گام چهارم: ارایه حدسیات و شرح و بسط آنها و جمع بندی توسط معلم: چه نتیجه ای گرفتیم؟

فراگیران: من در جملاتی که منفی باشد هیچ معنی می شود و این در ترجمه عبارات و ترکیبات قرآنی به ما کمک می کند که به ترجمه ی صحیح برسیم.

معلم: پس از این به بعد با فراگیری این مطلب که در جملات منفی من (هیچ) معنی می شود، سعی بر این شود که در ترجمه ی عبارات و ترکیبات قرآنی به این روش و قاعده ی ترجمه توجه شود. اکنون تمرینات تمرین 4 صفحه ی 47 را با توجه به این قاعده ترجمه کنید. اول به صورت فردی و بعد به صورت گروهی

برای جلسه ی آینده علاوه بر حل انس با قرآن، اگر می توانید از قرآن یک نمونه از این قاعده ترجمه را پیدا کرده و بنویسید.

سیستم اجتماعی

میزان فعالیت معلم به دانش آموز (پرساخت، میان ساخت، کم ساخت)

این الگو با توجه به اینکه معلم کنترل کننده ی مراحل الگو است و با توجه به آزاد بود مکالمه در تمامی گام ها و تشویق فراگیران به ابتکار عمل بیشتر برای تفکر استقرایی (از جزء به کل) از سیستم میان ساخت برخوردار است.

اصول واکنش

کارهایی که معلم انجام می دهد تا دانش آموزان فعال شوند:

1- با تأکید بر ماهیت فرضیه 2- ای مباحثات باید فراگیران را حمایت کرد.

3- معلم باید به فراگیران کمک کند تا تیک فرضیه (حدس) را با فرضیه 4- ای دیگر موازنه کنند.

5- توجه به نمودهای خاص مثال 6- ها متمرکز شود.

7- فراگیران را در مباحثه و ارزشی راهبردهای تفکر یاری کند.

سیستم حامی

وسایل آموزشی: کتاب درسی، گچ رنگی یا وایت برد و ماژیک

سایر موارد: گزینش دقیق و سازمان دهی مطالب در شکل واحدهای جداگانه ی مثال ها و نمونه ها و اطلاعات قبلی فراگیران

آثار آموزشی

1- فراگیران؛

2- با الگوی ترجمه تمرین 4 آشنا می 3- شوند.

4- الگوی یادگرفته را در ترجمه عبارات و ترکیبات قرآنی به 5- کار می 6- برند.

7- با ماهیت مِن و چند جانبه بودن معنی آن در ترجمه آشنا می 8- شوند.

9- بین ترجمه 10- های عبارات قرآنی با وجود کلمه ینْ فرق می 11- گذارند.

هنگام ترجمه عبارات و ترکیبات قرآنی با توجه به چند جانبه بودن کمله من دقت بیشتری می کنند.

آثار پژوهشی

1- فراگیران؛

2- استدلال استقرایی (از جزء به کل رسیدن) را می 3- آموزند و به آن علاقه 4- مند می 5- شوند.

6- قدرت تفکر و حدس زدن در فراگیران بالا می 7- رود.

8- جرأت بیان نظر و ابراز وجود پیدا می 9- کنند.

10- به مباحثه علاقه 11- مند می 12- شوند.

13- از ترجمه 14- ی صحیح خود لذت می 15- برند.

سعی در یادگیری بیشتر اسلوب ترجمه می نمایند.

گروه آموزشی دینی و قرآن دوره راهنمایی تحصیلی استان

 

 


با


تحقیق درمورد طرح درس سالانه قرآن سوم راهنمایی


مشاهده متن کامل ...
صبح کدامین ...
درخواست حذف اطلاعات

ای چشم هایت جاری از آیات فروردین
سرشارتر از شاخه های روشنِ «و ّین»

لبخندهایت مهربان تر از نسیم صبح
پیشانی ات سرمشق سبز سورۀ یاسین

ای با تو صبح و عصر و شب «فی أحسَنِ قویم»
ای بی تو صبح و عصر و شب دل مرده و غمگین

ای وعدۀ حتمی! بگو کی می رسی از راه
کی می شکوفد شاخه های آبی آمین؟

رأس کدامین ساعت از خورشید می آیی
صبح کدامین ها با عطر فروردین؟

#مریم_سقلاطونی



مشاهده متن کامل ...
تحقیق درباره زرتشت (2)
درخواست حذف اطلاعات
اختصاصی از یاری فایل تحقیق درباره زرتشت (2) با و پر سرعت .

لینک و ید پایین توضیحات

فرمت فایل word  و قابل ویرایش و پرینت

تعداد صفحات: 39

 

موضوع:

زرتشت

تهیه کننده: علی رشید نصب

: آقای عسکری

(به بهترین سخنان گوش فرا دهید و آن را با شه ی روشن بسنجید، آن گاه، هر یک از شما راه خود را آزادانه برگزینید. اما پیش از آن زمان گزینش فرا رسد به درستی بیدار شوید و آیین راستی را دری د.)

جهان زرتشت

در واقع کتاب گاتها]سرودها[ی زرتشت دارای شامخ ترین فکر و شه آریای است که بر قله بلند آن همیشه خورشید زر‏‏‏‏ّین یکتاپرستی‎‎‎‎‏‏ اهورایی می درخشد وبه این تربیت بر زیبایی آن دو چندان می افزاید.

گلندر دربار‎‎‎‎‏ة «گاتها» سرودهای زرتشت می گوید:

«زرتشت]دراین کتاب[ به طرزی مخصوص و با خیالی عمیق صبحت می دارد. هر یک از قطعات آن دارای فکری ژرف است و اساسا یک مطلب را تعقیب می کند، ولی هر لحظه به گونه ای دیگر فکر خود را جلوه می دهد.

سخنانش عاری از پیرایش ساختگی است. ی و و یک آهنگ است و با عزمی راسخ مطالب خود را بیان می کند. هیچ چیز در آن درهم و پریشان نیست . حرف زیادی ندارد. همه سخنانش از روی اندازه و قاعده است. گفتارش پر از روح و توان است، ابدا به حشو و زواید نمی پردازد.

آنچه می گوید استوار و اساسی است . منازعه دو گوهر خوبی و بدی که عبارتست از خود این جهان و مُزد موقتی در این دنیا و پاداش جاودانی در آ ت و عد در روز جزا و امید به سوی بخشایش و نعمت فردوس، مطالب و جهان بینی اساسی زرتشت است. همیشه از همین ها صحبت می دارد و پس آنها، ایستادگی می کند و بلا ه سراسر این کتاب مجموعه ای است از اخلاق کامل .

زرتشت مردی است که پا از دایرة استعداد زمان خویش فراتر نهاد و در آن عهد کُهن برای ملت خود راه و رسم یکتاپرستی را مقرر داشت و از برای ذات پروردگار و جهان بینی خیر و برخاستن قوّة شرّ بیانات فلسفی مهمّی آورد.


با


تحقیق درباره زرتشت (2)


مشاهده متن کامل ...
ماه مبارک رمضان برای ما یک سبک زندگی تعریف می کند/افطاری و سحری خوردن برای ما تب
درخواست حذف اطلاعات


  • یکی از مفاهیمی که اخیراً بر سر زبان ها افتاده و جا هم دارد که به آن توجه شود مفهوم سبک زندگی است. سبک زندگی به بیان ساده یعنی اینکه شما چگونه رفتارهای شبانه روزی خودتان را در زندگی شخصی و اجتماعی تنظیم می کنید. عادات رفتاری، برنامه ها و علاقه هایی که انسان در رفتارهای خودش نشان می دهد، سرگرمی ها و آداب و رسوم اجتماعی همه در بحث سبک زندگی مطرح می شود.
  • ماه مبارک رمضان برای ما یک سبک زندگی تعریف می کند، مثلاً زمان سحری خوردن که بلند می شویم برنامۀ خواب و بیداری ما تغییر پیدا می کند و بعد، افطاری خوردن هم تبدیل به یک مراسم می شود و در همۀ خانه ها به نوعی این مراسم برگزار می شود.
  • قدیم ها در برخی از های ژاپنی می دیدیم که برای خودشان یک مراسمی داشتند به نام «مراسم چای خوردن» و برای خودشان یک آداب و رفتارهای خاصی را هنگام چای خوردن اجرا می د.
  • افطاری خوردن هم برای ما یک مراسم خاصی دارد، سفرۀ افطار برای ما یک مراسم و آد دارد؛ ذکر و دعا در آن هست، سبزی معمولاً در این سفرۀ افطار وجود دارد که البته مستحب هم هست. بعضی ها یک استکان آب جوش یا چای قبل از غذا صرف می کنند، و بالا ه اینکه مراسم افطاری آداب خاصی دارد. در سحری خوردن هم خانواده ها برنامه های متفاوتی دارند.

ماه رمضان در روابط خانوادگی و اجتماعی ما تغییراتی ایجاد کرده و تأثیر می گذارد/ سبک زندگی مردم در ماه مبارک تغییر و تعالی پیدا می کند


  • معمولاً خانواده ها برای افطار، خیلی حساب شده تر دور هم جمع می شوند و همین مسأله در روابط خانوادگی یک تغییری ایجاد می کند و این تغییر برای سی روز ادامه دارد. در این سی روز، باب مهمانی ها و افطاری دادن ها نیز باز می شود و در روابط اجتماعی ما هم تأثیراتی خواهد داشت.
  • مساجد هم در ماه رمضان یک رونق ویژه ای پیدا می کنند و گاهی اوقات اطعام می کنند. یعنی در این ماه، مردم فقط برای خواندن به مسجد نمی آیند بلکه گاهی برای افطاری خوردن می آیند. یعنی سبک زندگی در رفت و آمد به مساجد هم کمی تغییر می کند.
  • در ادارات دیگر چای ترک می شود و پذیرایی در جلسات حذف می شود و ی هم گله مند نیست چون طبیعتاً همه، روزه هستند. همین که زمان ناهار خوردن حذف می شود ظهرها کمی وقت افراد آزاد می شود و اگر بعضی ها در اثر ناهار خوردن نیاز به کمی استراحت داشتند، در ماه مبارک این تغییر پیدا می کند و اگر استراحتی لازم باشد در اثر روزه خواهد بود.
  • برنامه هایی مانند قرآن خواندن اضافه می شود و انی که اهل تلویزیون هستند سریال های هر شب ماه رمضان را تماشا می کنند. آنهایی که سطح شان بالاتر است و اهل معنویات و معرفت هستند سی شب پشت سر هم در مراسم روضۀ حسین(ع)، مناجات یا سخنرانی شرکت می کنند و همۀ اینها یعنی اینکه سبک زندگی مردم در ماه مبارک تغییر و تعالی پیدا می کند.


خود خواندن هم برای ما سبک زندگی درست می کند/برنامه روزانه ، زندگی انسان را از بی نظمی نجات می دهد


  • نه تنها ماه مبارک رمضان سبک زندگی ما را تغییر می دهد و تعالی می بخشد بلکه خود هم برای ما سبک زندگی می آورد. اولاً بخشی از زندگی انسان را منظم می کند، یعنی ما بر اساس این سه گانه مجبور هستیم یک برنامۀ ثابت در طول 24 ساعت داشته باشیم و خدا می داند همین که انسان یک برنامۀ ثابت روزمرّه داشته باشد چقدر زندگی او را از بی نظمی نجات می دهد و چقدر انسان و جامعۀ انسانی را از بی هویتی نجات می دهد. تصور کنید اگر این مساجد در گوشه و کنار شهر نبود، شهر ما چقدر بی هویت و بی روح می شد.
  • ثانیاً مسأله ای به نام وضو و طهارت را وارد زندگی فردی انسان می کند و موضوع طهارت اهمیت ویژه ای پیدا می کند، تغییراتی در رفتارهای ما ایجاد می کند و جزء سبک زندگی قرار می گیرد.


عبادت نشانه گیری کرده تا رفتارها و سبک زندگی ما را تغییر دهد/برنامۀ روزمرّۀ خود را با و برنامۀ سالیانه خود را با ماه رمضان تنظیم کنیم


  • گویا عبادت های دینی، به گونه ای نشانه گیری کرده است تا رفتارهای ما را تغییر دهد و سبک زندگی ما تحت تأثیر قرار دهد. مهم این است که ما به عبادت و به ماه رمضان بها دهیم و اجازه دهیم در ما تغییر ایجاد کند. اگر ما به عبادت پا بدهیم و با عبادت صفا کنیم، تأثیرش در زندگی ما خیلی بیشتر خواهد بود.
  • اگر ما برنامۀ روزمرّۀ خودمان را با تنظیم کنیم و برنامۀ سالیانۀ خودمان را با ماه رمضان تنظیم کنیم، برکات بسیاری برای ما خواهد داشت. به همین خاطر است که بعضی ها اولِ سال خمسی خودشان را شبِ قدر قرار می دهند و می گویند چون هر کاری در شب قدر ثواب مضاعف دارد، ما زمان خمس دادن خودمان را در شب قدر قرار می دهیم.
  • تأثیراتی که روزه بر سبک زندگی ما می گذارد به قدری اهمیت دارد که اگر ی نخواند به او کاری ندارند، و ی هم که روزه نگیرد به او کاری ندارند ولی اگر ی علنی روزه خواری کند باید شلاّق بخورد، چون دارد فضایی که ماه مبارک ایجاد کرده است را اب می کند و به آن لطمه می زند. چون ماه مبارک رمضان می خواهد رفتارها، سبک زندگی، فضا و محیط جامعه را تغییر دهد و ی که علنی روزه خواری می کند دارد نتیجۀ این ها را اب می کند.
  • حتی در روایت دارد که اگر با ی در ماه مبارک رمضان بحث می کردید و دیدید کار دارد به مشاجره و مجادله کشیده می شود بحث را ادامه ندهید. یعنی مردم در گفتگوی خودشان هم کوتاه بیایند و مجادله نکنند. ضمن اینکه ضعفِ ناشی از روزه دار بودن هم به این مجادله ن کمک می کند.



عبادات قابلیت تنعّم و لذت بردن دارند ولی ما عبادات را طوری به جا می آوریم که گویا شلاق بالای سرِ ماست!


  • صادق(ع) می فرماید خداوند خطاب به بنگانش می گوید: ای بندگان صدیق و راستگوی من! (صدیقین مقام بسیار بالایی است) از عبادت من در دنیا لذت ببرید، که شما از همین عبادت در آ ت هم لذت خواهید برد. (قَالَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى یَا عِبَادِیَ‏ الصِّدِّیقِینَ‏ تَنَعَّمُوا بِعِبَادَتِی فِی الدُّنْیَا فَإِنَّکُمْ تَتَنَعَّمُونَ بِهَا فِی الْآخِرَةِ؛ کافی/ج2/83)
  • آیت الله بهجت(ره) می فرماید: «از این حدیث بر می آید عبادات قابلیت تنعّم را دارد ولی ما عبادات را به گونه ای به جا می آوریم که گویا شلاق بالای سرِ ماست، گویا داروی تلخی را از روی ناچاری می خوریم.» پس معلوم می شود که عبادت یک تکلیف اجباری نیست که چوب بالای سرِ آدم بگیرند و او را وارد به عبادت کنند. بلکه می توان از عبادت لذت برد.
  • اگر ما به عبادت پا بدهیم، این عبادت می آید و رفتارهای ما را تنظیم می کند و تغییر می دهد.


تغییر جزئی در لباس به هنگام ، به حسّ معنوی بهتر سر کمک می کند / اثر عبا انداختن موقع


  • بعضی ها عادت دارند هنگام یک عبایی روی دوش خود می اندازند. این یعنی لباس شما برای تغییر پیدا کرده است، اگر یک مدتی این کار را انجام دهید حسّ خیلی بهتری پیدا می کنید و دیگر نمی توانید موقع از عبا جدا شوید. همین فُرم خاص لباس سرِ ، جزء سبک زندگی است. خیلی از مساجد هم همیشه تعدادی عبا برای این منظور دارند و این خوب است.
  • همین که انسان موقع در لباس خودش یک تغییر جزئی می دهد کمک می کند که انسان در سرِ توجه بیشتری پیدا کند و احساس معنوی بهتری پیدا کند.

چرا عبادت اصرار دارد رفتار ما را به صورت دائمی تغییر دهد؟/چون اساساً «عمل و رفتار» ما بر «علاقه ها»، «عقاید» و بر «علم» ما خیلی اثر دارد


  • چرا عبادت اصرار دارد رفتار ما را به صورت دائمی تغییر دهد؟ چرا عبادت اصرار دارد که به رفتار ما یک جهت الهی بدهد و آن را تحت تأثیر قرار دهد؟ مگر رفتار انسان و سبک زندگی او چقدر اهمیت دارد؟
  • چرا سبک زندگی این قدر اهمیت دارد که عبادات اصرار دارند روی سبک زندگی ما تأثیر بگذارند؟ برای اینکه اساساً عمل و رفتار ما بر علاقه ها، عقاید و بر علم و معرفت ما خیلی اثر دارد ولی متاسفانه به این مسألۀ مهم کمتر توجه می شود. خیلی ها فکر می کنند برای اینکه عقاید ما محکم شود فقط باید در کلاس های عقیدتی شرکت کنیم، البته این هم نقش دارد ولی همۀ نقش با این نیست، بلکه بیشترین نقش با عمل است.


با عمل و رفتار خودمان می توانیم علاقه ها و احوال خود را تغییر دهیم / کندن ریشۀ حب الدنیا با رفتار ممکن است


  • شما وقتی به اثر عمل دقت کنید، می بینید که عمل بر علاقه های شما تأثیر می گذارد. انسان مستقیماً نمی تواند علاقه های خود را تغییر دهد، مثلاً اگر ی بپرسد: «من که دنیا را دوست دارم، چگونه می توانم دنیا را دوست نداشته باشم؟ چگونه محبت دنیا را از دل خودم بیرون کنم؟» پاسخ این است: «عمل و رفتار خودت را باید اصلاح کنی. یک مقدار از این دنیا چشم پوشی کن، از مال خودت بیشتر صدقه بده، یک مقدار بذل و بخشش داشته باش، با رفتار خودت می توانی احوال خودت را تغییر دهی»
  • حبّ الدنیا فقط با صحبت و موعظه از دل انسان نمی رود، البته تذکر و موعظه هم مؤثر است ولی ریشه کن شدن حب الدنیا از دل با رفتار خود انسان ممکن خواهد بود.



چرا (ص) از هر جلسه گفتگوی دوستانه ای که بلند می شدند 25 بار استغفار می کرد؟


  • اثر عمل خیلی بالاست. چرا پیغمبر اکرم(ص) به استغفار این قدر اهمیت می دادند در حالی که ما به استغفار این قدر اهمیت نمی دهیم؟ گرامی (ص) از هر جلسۀ گفتگوی دوستانه ای که بلند می شدند هرچند آن جلسه کوتاه بود، بیست و پنج مرتبه استغفار می د تا آثار احتمالی سوء آن جلسه را از بین ببرند (عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع‏ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص کَانَ لَا یَقُومُ مِنْ مَجْلِسٍ وَ إِنْ خَفَّ حَتَّى یَسْتَغْفِرَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَمْساً وَ عِشْرِینَ مَرَّةً؛ کافی/ج2/ص504)
  • البته واضح است که در جلسۀ گفتگویی که خدا(ص) در آن بوده اند، غیبت نمی شده است، و همه اش ذکر خدا بوده است ولی بالا ه همین که انسان نشسته است و گفتگو کرده است، برای اینکه مبادا رفتاری داشته که مورد رضای خدا نبوده باشد، به همین خاطر استغفار می کند. این نشان می دهد که رفتار انسان این قدر مهم است که اگر انسان احیاناً یک رفتار خیلی کوچکِ بد هم داشته باشد، این قدر نیاز به استغفار دارد.


اگر به اجازه دهیم، حتی رنگ و فُرم لباس، خانه و شهر ما را هم تعیین می کند


  • ما اگر به ِ عزیز اجازه بدهیم، حتی رنگ و فُرم لباس ما را هم تعیین می کند. اگر به اجازه بدهید فُرم خانه های ما را هم برای ما تعیین می کند. فُرم شهر و کوچه های ما را هم تعیین می کند و روی همۀ این ها تأثیر می گذارد و یک برنامۀ رفتاری جامع و کامل به ما ارائه می دهد.


فقط رفتارهای مداوم (و نه مقطعی) تبدیل به سبک زندگی خواهند شد!


  • اساساً رفتار ما در زندگی خیلی تأثیر دارد. سبک زندگی صرفاً رفتار نیست، بلکه آن رفتاری که مداوم انجام می گیرد، تبدیل به سبک زندگی خواهد شد. وقتی در روایات نگاه می کنیم می بینیم که اثرِ رفتار و عمل مداوم بسیار بیشتر از عمل مقطعی است، حتی اگر این عمل مقطعی بهتر و بیشتر باشد. المؤمنین(ع) می فرماید: «اگر عملِ کم ولی مداوم انجام دهید، اثرش بیشتر از آن است که عمل زیاد اما موسمی و غیر مداوم انجام دهید (قَلِیلٌ مَدُومٌ عَلَیْهِ خَیْرٌ مِنْ کَثِیرٍ مَمْلُولٍ مِنْه‏؛ نهج البلاغه/حکمت 444)»



خوشا به حال انی که در سبک زندگی شان یک برنامۀ مداوم به نام «روضه حسین(ع)» دارند


  • خوشا به حال انی که در سبک زندگی خودشان یک برنامۀ مداوم به نام «روضۀ اباعبدالله الحسین(ع)» دارند، یعنی به صورت مداوم اهل روضه هستند. خدا می داند که روضۀ حسین(ع) چه تأثیرات عمیقی در روح انسان و در نورانیت و معنویت انسان به جای می گذارد. به حدّی که اگر ی یک ذرّه اهل باطن باشد، آدم اهل روضه را در همان نگاه اول تشخیص می دهد.
  • چقدر خوب است که انسان در زندگی خودش این سبک را قرار دهد که زیاد و به طور مداوم به خدمت اهل بیت(ع) و به ویژه اباعبدالله(ع) برسد.


«دعای کمیل» جایزۀ آقای کمیل به خاطر ه نی مداوم با المؤمنین(ع) بود/ تصمیم بگیریم در این ماه هر روز درِ خانۀ اباعبدالله(ع) برویم


  • ماه مبارک رمضان ماه المؤمنین(ع) است. یک بار کمیل از حضرت خواست که دعای خضر (که امروز به نام دعای کمیل در اختیار ما قرار دارد) را به او یاد بدهند. حضرت به او فرمودند: وقتی این دعا را آموختی، اگر توانستی هر هفته (هر شب ) آن را بخوان، اگر نتوانستی هر ماه یک بار بخوان، اگر نتوانستی سالی یک بار آن را بخوان و لااقل در تمام طول عمرت یک بار این دعا را بخوان. «...قُلْتُ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ دُعَاءُ الْخَضِرِ فَقَالَ اجْلِسْ یَا کُمَیْلُ إِذَا حَفِظْتَ هَذَا الدُّعَاءَ فَادْعُ بِهِ کُلَّ لَیْلَةِ جُمُعَةٍ أَوْ فِی الشَّهْرِ مَرَّةً أَوْ فِی السَّنَةِ مَرَّةً أَوْ فِی عُمُرِکَ مَرَّةً تُکْفَ وَ تُنْصَرَ وَ تُرْزَقَ وَ لَنْ تُعْدَمَ الْمَغْفِرَةَ»(اقبال الاعمال/2/706)
  • وقتی کمیل از المؤمنین(ع) خواست که این دعا را به او یاد بدهد، حضرت فرمود: بله، به تو یاد می دهم. اینکه تو زیاد درِ خانۀ ما می آیی و زیاد با ما ه نی داری، بر ما واجب می شود که هرچه خواستی به تو بدهیم.(یَا کُمَیْلُ‏ أَوْجَبَ‏ لَکَ‏ طُولُ‏ الصُّحْبَةِ لَنَا أَنْ نَجُودَ لَکَ بِمَا سَأَلْتَ ثُمَّ قَالَ اکْتُب‏...؛ اقبال الاعمال/2/706)
  • اگر زیاد درِ خانۀ اهل بیت(ع) بنشینم اهل بیت(ع) بر خودشان واجب می دانند که به ما عنایت داشته باشند.
  • چقدر خوب است که تصمیم بگیریم سی روز ماه رمضان هر روز برویم درِ خانۀ اباعبدالله(ع) و بگوییم «صلی الله علیک یا اباعبدالله(ع)». از حسین(ع) بخواهیم که ماه رمضان هم مانند ماه محرم سبک زندگی ما را تغییر بدهد. اگر محرم برای خیلی ها ده روز است، ماه رمضان سی روز این کار را انجام دهیم.


مشاهده متن کامل ...
حرفهای خودمونی 217
درخواست حذف اطلاعات

سیزدهم رمضان 1393

خدای من...

امشب اومدم کنارت که منو بغل بگیری

خداجون تو ماه رمضون خودتم روزه میگیری؟؟

خودتم سحر که میشه حسّ و حال گریه داری؟؟؟

چشاتو رو هم میبندی؟؟؟چای تازه دم میذاری؟؟؟

میدونم تنها که باشی یه روزم برات یه هفته

سر سفره تک و تنها، میدنم بدجوری سخته

مث اون قویِ سفیدی که نداره ه نی

خودتو همیشه جای، دل بی کَسِش میبینی

مث ماه و، مث خورشید، مث نور یک ستاره

که همیشه آرزوی نورِ دیگه ای رو داره

مث چشمای قشنگت مث دستای عزیزت

مث انتقام کُندِت، مث بخششای تیزت

مث آسمون قلبت که همیشه صاف و صوفه

خداجون چقد تو خوبی، چقده دلت رئوفه

توی این شبا که گاهی اسم تو وردِ زبونه

حسّ و حال دیگه داره رنگِ دیوارای خونه

با تو زندگی قشنگه با تو لحظه ها همیشه ست

تو که باشی دل سپردن واسه من یه جور دیگه ست

تو که باشی مهربونی، مث پروانه تو مشته

چرا میوه های رمضون، تازه و خوب و درشته؟؟

چرا وقتی که تو هستی بدیامون گم و گورن؟؟

همه تو مسیر عشقن، چشای بد همه کورن

چرا با تو میشه حتّی به پرنده ها غذا داد؟؟؟

میشه آسمونو بوسید میشه غصّه ها رو جا داد

چرا با تو لحظه ها هم، همه مثل بوسه داغن؟؟

این روزا کبوترا هم گوشه و کنار باغن

چرا وقتی که تو باشی، باغبونِ قلب مردم

پُرِ برکته دلاشون، پرِ عطر خوب گندم...

سهیل ساسان

پ.ن:

همیشه مینویسمت، تو هم کمی مرا ببین....



مشاهده متن کامل ...
شهادت رضا (ع)
درخواست حذف اطلاعات

هشتمین علیّ ِ زمان

(غزلی به مناسبت سالروز شهادت رضا (ع))

آهویی اوفتاده پای حرم ، کربلای تو را نظاره گر است


بازهم این کبوتری که منم،با دو بال ش ته پشت در است



گوئیا که قیامتی شده است،در اسان ِ چشمهای ترت


نینوائی دگر گشوده دهن،لیک قدری نهان و مختصر است



ردّ پای تو را که می شنوم،خویش را می کنم در آینه گم


آری آن روح ِ پر تلاطم تو، بر زمین و زمان بزرگتر است!



قلبم از اضطراب می تپد و چشمم ابر ِ سکوت می شکند


باز هم غرق در جنون شده ام،اتّفاقی به جانب ِ خطر است



نرم نرمک نگاه ِ خیس ِ مرا،طعم ِ زهری نموده پر ز محن


روزگار از مذاق ِ دل به در وکودک ِ حسّ ِ عشق بی پدر است



روح من قرنها نشست عقب ، باز برهم زدم حصار زمان


دیده شد آنچه دل سیاهتر است،بیگمان اهل دشمن سحر است



روح من قرنها نشست عقب،کوفه شد سبز پیش من چو کویر


گفته شد هشتمین علیّ ِ زمان،زیر تیغ ِ جه ِ بشر است...




پرنده ی حرم ( عرض ارادت بر رضا (ع) )

آقا ! دلم بـرای حـرم تنـگ گشتـه است

پایــم بدون حسّ شما لنـگ گشتـه است

چــونان کبـوترم که پـرش را ش تــــه اند

یا آهویی که زخمی یک سنگ گشته است

اشکم صــدای عطـر تـو را داد مـــی کشد

آهم به نای تشنه ،خوش آهنگ گشته است

دیگر زمان ، زمانــه ی مـاه و پلنـگ نیست

اظــهار عشـق بـر غــربا ننگ گشته است

دیـدی دران حـوالــی اگـر دست و پـا ن

قلبی ز نصف وا شده خـونرنگ گشته است

حتما ً منـم ، پرنده ی هجــران کشیــده ات

بـاری دلـم بـرای حــرم تنـگ گشتـــه است

نه یه لازیم؟! ( ترکی )

سن ایسته مه سن منده گزن قان نه یه لازیم؟!

سنسیز داها ای جان جهان ! جان نه یه لازیم؟!

عشقیندی وئــریر روحیمه قول جیسمیمه اینجار

یوخسا گؤزلیم! عشق سیز انسان نه یه لازیم؟!

کؤنلوم باشینا مست ا سا نـه ائـدسین؟!

گؤزلر سن اوچون اولماسا حیـران نه یه لازیم؟!

من شاعیــرم آنجاق اوره گیم اودلـو اوجـاقــدیر

سن اولماسان آخ شعریـله دیوان نه یه لازیم؟!

گـوندوز گونشین ساچلارین آیـدینجا هـؤره رکـن

بیــر بئیـله داهـا بحثیلـه بـرهان نه یه لازیم؟!

یالقیز دادانین دینی ده سن عشقی ده سن سن

سنسیز بو جهان آی سنه قوربان نه یه لازیم؟!

توجه:نظرخواهی در وبلاگ زلال های دادا فعال است

کلیک : www.dadazolal.




مشاهده متن کامل ...
خدای من...
درخواست حذف اطلاعات

خدای من...

امشب اومدم کنارت که منو بغل بگیری

خداجون تو ماه رمضون خودتم روزه میگیری؟؟

خودتم سحر که میشه حسّ و حال گریه داری؟؟؟

چشاتو رو هم میبندی؟؟؟چای تازه دم میذاری؟؟؟

میدونم تنها که باشی یه روزم برات یه هفته

سر سفره تک و تنها، میدنم بدجوری سخته

مث اون قویِ سفیدی که نداره ه نی

خودتو همیشه جای، دل بی کَسِش میبینی

مث ماه و، مث خورشید، مث نور یک ستاره

که همیشه آرزوی نورِ دیگه ای رو داره

مث چشمای قشنگت مث دستای عزیزت

مث انتقام کُندِت، مث بخششای تیزت

مث آسمون قلبت که همیشه صاف و صوفه

خداجون چقد تو خوبی، چقده دلت رئوفه

توی این شبا که گاهی اسم تو وردِ زبونه

حسّ و حال دیگه داره رنگِ دیوارای خونه

با تو زندگی قشنگه با تو لحظه ها همیشه ست

تو که باشی دل سپردن واسه من یه جور دیگه ست

تو که باشی مهربونی، مث پروانه تو مشته

چرا میوه های رمضون، تازه و خوب و درشته؟؟

چرا وقتی که تو هستی بدیامون گم و گورن؟؟

همه تو مسیر عشقن، چشای بد همه کورن

چرا با تو میشه حتّی به پرنده ها غذا داد؟؟؟

میشه آسمونو بوسید میشه غصّه ها رو جا داد

چرا با تو لحظه ها هم، همه مثل بوسه داغن؟؟

این روزا کبوترا هم گوشه و کنار باغن

چرا وقتی که تو باشی، باغبونِ قلب مردم

پُرِ برکته دلاشون، پرِ عطر خوب گندم...

سهیل ساسان



مشاهده متن کامل ...
مانند کودکی که به تشویق بشکفد گل میکنم به کف زدنِ گاه گاه تو...
درخواست حذف اطلاعات

سلام به همه!

بابا دوستان حالا من کار ندارم چهارسال پیش در این روزها کجا بودم(در واقع بودیم!) ولی خب، الان که وقت امتحانها نیست که! هــــــــــــــــــــــــــــــــــــی!

در این روزها، نمیتوانم بروم فوتبال(دلیلش را نپرسید فعلاً!)، کار خاصّی هم نمیتوانم م، خب باید بنشینم فوتبال ببینم یا درس بخوانم(البتّه دوستان استحضار دارند که کنور ارشد در راه است-به خاطر کنکور نیست!-)

فردا سالروز کنکور خودمان علوم انسانی ها در سال نود و سالرز حاج آقا صدوقی و فرزندشان است،(صدوقی شهید محراب + صدوقی فرزند). یزد بودن در این روزها حسّ خوبی دارد!

حالا کمی شکایت م این اوّل کاری؛ از دست ایرانسل و همراه اوّل، که انگاری سحرها دعوا دارند با هم، سه نصفه شب پیام فرستاده میشود، پیام تحویلش پنج صبح میاید! از دست این ی زبان نفهم، که ع که آپلود میکنی توش، مینویسد که:امکان درج چنین پستی به دلیل وجود لینک غیرمجاز وجود ندارد!

از دست آقا پسرهایی که ایمیلشان دست خودشان نیست و دم به دم برای آدم شرط میگذارند و تهدید میکنند آدم را!!! از دست خودم، که همیشه اوایل تابستان خسته و دلتنگ میشوم شدید، اصلاً حسّ بدی است!

این شعر را خیلی دوست داارم، شاعرش همان شاعر شعرِ «یک غنچه از لب تو چرا وا نمیشود...» است که قبلاً نوشته بودم؛ خیلی به دلم نشست، خواستم شریکتان کنم! به علاوه، یکی هست که بیت اوّل این شعر را دارد، گفتم بقیّه اش را هم داشته باشد!

«همه تان را» دلم تنگ شده!!!

خداحافظ همه، سیّدرضا هفتادر

همه از زیر سر فاصله برمیخیزد

گاهگاهی اگر از دل گله برمیخیزد

آه را خاصیتی هست که در آهن نیست

بیشتر وقت سحر ز له برمیخیزد

مطمئنّم که به سمت تو نظر دوخته است

وقتی از سمت خدا هلهله برمیخیزد

یک نفر هست که با یاد تو خون میگرید

چون غباری عقب قافله برمیخیزد

بنشین لحظه ای ای ماه و ببین پشت سرت

چه قدر عاشق کم حوصله برمیخیزد!

فرق بین من و ققنوس همین است، همین

که ز خا تر من چلچله برمیخیزد...



مشاهده متن کامل ...
فعل 92(آقای امین)
درخواست حذف اطلاعات
زمانی که انسان شروع می کند به آموزش دیدن ، ی ری چیزها را یاد می گیرد و این باعث می شود که شکل زندگیش تغییر کند و بهتر بشود و به نقطه ای میرسد که می تواند کاری را به عهده بگیردو به انجام برساند. زمان مصرف ، شخص در ناامیدی ، افسردگی و . . . به سر می برد امّا به مرور زمان به جایی می رسد که دارای توانایی انجام ی ری از کارها می شود.انسان اصولا دوست دارد که خودش را در رسیدن دیگران به موفقیت دخیل بداند و این یک خاصیت پنهان در انسان است.مثلا اگر بذری کاشته شود تا زمانی که آن بذر رشد نکرده است اصلا صحبتی از آن به میان نمی آیدامّا زمانی که تبدیل به درختی شد که دارای محصول بود انسانها سعی می کنند به طرق مختلف خودشان را در رشد آن درخت سهیم بدانند .اصولا روحیه انسانها با این قضیه عجین است.شاید در ابتدا با این کار انرژی بگیریم امّا در درونمان احساس رضایت بوجود نمی آید.حال زمانی پیش می آید که ما واقعاً در مجموعه ای کاری را انجام می دهیم ولی چون مطرح آن و اینکه خودمان را نشان دهیم کار جالبی نیست آن را به زبان نمی آوریم.امّا در همان لحظه شخصی پیدا می شود که انجام آن کار را به نام خودش ثبت می کند.در آن لحظه انسان بیشتر تحریک می شود و می خواهد بگوید که من آن کار را .این مرحله ای است که انسان باید از آن عبور کند.این مسأله به ظاهر ساده است امّا خودداری در آن لحظه بسیار سخت است.این مسأله از جهاتی نشان دهنده ،نیاز داشتن به تأیید دیگران است.اینکه انسان انرژی را که برای حرکت در طول زندگی نیاز دارد را،از چه راههایی بدست می آورد بسیار مهم است.زیرا انرژی در دنیای درون مانند پول است در دنیای بیرون . یعنی اینکه اگر ی از راههای نا مشروع پول در بیاورد ، آن پول روی نوع زندگیش و آرامشش و فرزندانش تأثیر منفی خواهد گذاشت و این در صور آشکار است .در صور پنهان یعنی همان انرژی درون، این مسأله بسیار مهمتر است مثلا اگر ت یب پول حرام 10 درصد است ،ت یب انرژی منفی چندین برابر است . پس راهی را که انسان ازآن طریق انرژی بدست می آورد بسیار مهم است .اگر ما کاری را انجام دادیم و اطرافیان از ما تعریف د و ما انرژی بدست آوردیم و در جای دیگر از کاری که کردیم صحبتی به میان نیامد و این باعث شد در درونمان حسادت،کینه،نفرت و دیگر حسهای منفی بوجود بیاید ، باعث می شود انرژیمان مسموم شود. ی می تواند از این مسمومیّت انرژی عبور کند که زمانی که در آن مرحله قرار گرفت خودداری کند و برایش مهم نباشد که اسمی ازش برده شود.مهم نیست که در درونمان چقدر حسادت،کینه،و دیگر حسهای منفی وجود دارد مهم اینست که با این حسّ بد ما چطور رفتار می کنیم؟در آن لحظه ما چکار می کنیم؟ایا از آن حسّ بد فرمان می گیریم؟یعنی در آن لحظه از کاری که کردیم صحبت به میان می آوریم؟ایا فکر می کنیم که حقّمان را خورده اندو به همین خاطر از کارمان دفاع می کنیم؟آنجایی که فرمان صادر می کنیم ،انجا است که اتّفاق بدی میافتد.پس همه انسانها دارای حسهای منفی هستند امّا اینکه از آن حسها فرمان میگیرند یا نه ،بسیار مهم است.در زندگی اگر کار مهمّی کردیم امّا دیگران از ما اسمی نبردند و ما را در موفقیّتشان سهیم و شریک ندانستند ، در ان لحظه اگر از آن شراکت صرفنظر کردیم آنجا جهش انجام می شود.زیرا باید بدانیم که اگر خوشحالی و خوشبختی ما به این بستگی داشت که از ما اسم برده شود ،آن خوشبختی به یک باد بند است.آنجایی که انسان انتخاب می کند که اعتراض نکند و تقلّا نمیکند که دلیل و مدرک بیاورد که آن کار را من انجام دادم ،آنجاییست که انسان آن جهش را انجام می دهد.در آن لحظه است که مقداری از آن حسهای منفی از انسان کنده می شود .انتخابهایی که ما چه در طول سفرمان وچه در طول زندگیمان انجام می دهیم ،در خارج شدن حسهای منفی از وجودمان بسیار مهم است.

نویسنده :حسن



مشاهده متن کامل ...
ای که ایجادگر حسّ نشاطانگیزی
درخواست حذف اطلاعات
ای که ایجادگر حسّ نشاطانگیزی
خنده ات گل، نگهت گل تو مگر گل بیزی؟
با همین طرز نگاهت که برازنده توست
بخدا حیثیت ایینه را میریزی!
خنده ات منبع الهام غزل های بلند
بسکه از عنصر تشبیه و هنر لبریزی
صبح، گل، مهر همه بر رخ تو میبالند
چونکه شادابتر از این همه برمیخیزی
حافظ و مولوی و شمس که همراز تو اند
اهل شیراز و یا بلخ و یا تبریزی؟
من به هر حال برای تو غزل میگویم
تا تو در ذهن من آهنگ غزل میریزی
ﻓﺮﺩﻭﺱ_ﺍﻋﻈﻢ



مشاهده متن کامل ...
جستجو شده ها
rick group hilltop them gregory الحاق ایران به کنوانسیون پالرمو باز گذاشتن راه نفوذ غربی ها چرا پیوستن به کنوانسیون پالرمو یعنی حر رامین آهنگ انگیزه جدید موزیک ویدیو جدید رامین موزیک ویدیو انگیزه رامین ویدیو جدید آهنگ جدید آهنگ انگیزه رامین نقشه گردو گردو برای کوهستانی گردو منطقه کوهستانی نقشه منطقه نقشه منطقه کوهستانی کیفیت pokerstars کیفیت pokerstars android casino rush یه ماه دوری تموم شد سریال برنامه کودکی خانواده تراپ نماشا پایه کان دوزی برای کاورموبلدوزی land ilchul ilchul land ایران چندمین کشور تولید کنند کالاهای غیر نفتی جهان هست این معجون چربی های شکم را به خاک و خون می کشد شهرستان ورامین تجاری شهرستان واحدهای تجاری تجاری شهرستان ورامین واحدهای تجاری شهرستان برنامهfaster charger خیبر بازی بعثت نمایش محمد نمایش گذاشت محمد فاضلی موسیقی آهنگ مردم پدرش فارسی الهام طریق موسیقی یاسر بختیاری پایان ترم فیزیک2 کبیر نیمسال دوم حضور تیم باشگاه پرسپولیس زیراب در لیگ برتر فوتسال مازندران coolcities save places تعمیرموتورخانه تعمیر و نگهداری موتورخانه
Facebook Twitter Google Plus Digg Share This

Copyright © Panjere All Rights Reserved.