سر گل جستجو
پنجره پنجره ای به اطلاعات و مقالات فارسی
 سر گل
این خلق حیران تا به کی؟؟؟؟
درخواست حذف اطلاعات

ای سرّ توحید ازل ----- در طالع تقدیرها

ای نور ذات جلوه گر ----- در جلوه ها، تصویرها

در ذات ذرّات جهان ----- هر دم ز تو تأثیرها

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

ای از افق های قِدَم ---- ت ده ای بر کائنات

اندر بیان تو بُوَد ----- آیات حق را بینات

ای بینات حق و عدل ----- ای رایت راه نجات

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

مقهور افکار قرون ----- آیات قرآن تا به کی؟

ای عالم ایجاد را ----- حکمت تویی، حشمت تویی

ای خلق را از سوی حق ----- نعمت تویی، رحمت توئی

ای «عقل» را «هادی» توئی ----- وی «نقل» را حجت توئی

ای آفتاب، ای آفتاب ------ از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

با اذن خلاقّ جهان ----- تو روح اشباحی همه

ارواح چو جسمند و تو ----- خود جان ارواحی همه

در آیه «نورٌ علی» ----- مِشکات و مصباحی همه

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

بی بهره، اینسان عقل ها ----- در روزگاران تا به کی؟

ای چشم بیدار وجود ----- ای مطلع نور وجود

ای ما نبود و ای تو بود ----- ای ذات اعلی را نمود

ای قائم دربار جود ----- ای سرّ آدم در سجود

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

ای روشنیّ سرّ جان ----- ای از تو ی ر نور دل

ای نور دل، ای شور دل ----- ای موسی دل، طور دل

ای کز فروغ نام تو ----- امضا شدی منشور دل

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

دور از جهانی پر گنه ----- آن ابر غفران تا به کی؟

ای غیب ظاهر در نهان ----- ای نور باطن در جهان

ای مطلع فیض روان ----- از بیکران تا بیکران

آفاق ها در مُلک جان ----- از تابش نورت عیان

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

ای راز حرف مختفی ----- دربطن اسماء و سُوَر

ای کزّ مؤثر می رسد ----- هر دم ز یُمن تو اثر

اندر کف تو بگذرد ----- گاهی قضا، گاهی قدر

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی

بر پهنه گیتی روان ----- فرمان تا به کی؟

از فیض تو، تسبیح خوان ----- ارواح ذرّات جهان

بی تو جهان، تاریک جان ----- خالی زنور جاودان

اینک زهر جای جهان ----- فریاد می خیزد که هان

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

یک شب، در این آفاق شب ----- بشکفت چنان روح فَلَق

افروز گیتی را بجان ----- با خون خونبار شفق

تا روح بیداد و ستم ----- گردد اسیر عدل و حق

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

در دست دیوان وددان ----- ملک سلیمان تا به کی؟

سیر تکاپوی زمان ----- در «دَور»ها تدبیر شد

راز تقادیر زمین ----- در «عصر»ها تقریر شد

اکنون ظهور آ ین ----- بر طالعت تقدیر شد

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

راه ستم را از جهان ----- آن سان که می دانی بزن

منشور داوودی بخوان ----- تخت سلیمانی بزن

ِعلوم احمدی ----- بر بام «فارانی» بزن

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

افکار «باطل باوران» ----- در تاب و جولان تا به کی؟

یکدم چنان سوز سحر ----- بفروز در سرّ نظر

وین جان خاکی را رسان ----- تا حضرت فیض قدر

شاید که یابد سِرّسَر ----- تا عرش رحمانی گذر

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

گیتی ز تو بالد به خود ----- عقل از تو، نورانی بود

افکار اقوام و ملل ----- در مَدَرست فانی بود

با علم تو، این علم ها ----- ی ر چو نادانی بود

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

خلق جهان بی بهره زآن ----- علم فراوان تا به کی؟

تو نور یزدانی بیا ----- تو سّر دورانی بیا

تو جان هر جانی بیا ----- تو پیک جانانی بیا

تو فجر قرآنی بیا ----- تو رمز ایمانی بیا

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

جدّت علی گوید همی ----- احیاگر قرآن توئی

تأویل عرفانی کجا ----- «تنزیل» را، تا جان توئی

ای ترجُمان وحی حق ----- این وحی را تِبیان توئی

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

وحی اُلوهی اینچنین ----- بی شرح و تِبیان تا به کی؟

«الله اکبر» را، ز تو ----- باید که عالم بشنود

این بانگ «انسان ساز» را ----- فرزند آدم بشنود

با صِدق ِصدیقان ِحق ----- گیتی، به یکدم، بشنود

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

حقِّ تلاوت زان ِ تو ----- آنسان که می خواهی، بگو

صد جلوه کرد آیات حق ----- در «حرف» و چون دانی،بگو

ای آیت کبرای یکی ----- زان حرف نورانی بگو

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

انسان همه، دور این همه ----- ز اسرار فرقان تا به کی؟

از خطبه های فاطمی ----- باید که خود تو دم زنی

از شور عاشورا همی ----- ظلم جهان برهم زنی

بربام بیت الله شوی ----- با دست خود پرچم زنی

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

از ظلم جباران نگر ----- گیتی سراسر شور و شر

اندر سقوط مستمر ----- در هر کجا نسل بشر

زین آتش گیتی گذر ----- عالم همه غرق شرر

ای آفتاب ، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

صهیون به خون مسلمین ----- آغشته دندان تا به کی؟

ای هرچه گل در گلسِتان ----- یک ذرّه از رویت نشان

ای ازسوی منظومه ها ----- سر در قدومت ک شان

از دوریت جان ها همه ----- آتشفشان، آتشفشان

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

ای نوح با کشتی بیا ----- بنگر که طغیان تا کجا

عالم سراسر غرقه در ----- امواج طوفان تا کجا

طوفان ظلم ظالمان ----- گسترده دامان تا کجا

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

نسل جوان سر خورده زین ----- وضع پریشان تا به کی؟

از سّر اسماء مبین ----- یاری رسان بر اهل دین

با قهر قهّار متین ----- نابود کن مستکبرین

ای در همه روی زمین ----- یاری گر مستضعفین

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

خون شهیدان بشر ----- اندر شقایق ها توئی

اسرار کُنه معرفت ----- عین حقایق ها توئی

احیاگر عدل و کرم ----- بهر خلایق ها توئی

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

قرآن و عدل و داد و دین ------ بر طاق نیسان تا به کی؟

ای شمس آفاق د ----- عقل بشر را زنده کن

ای «علم مصبوبِ» ابد ----- جان ها همه تابنده کن

از آن معارف سر به سر ----- آفاق را آکنده کن

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

تو حمد و اَعرافی، بیا ----- تو سوره قافی بیا

از جمله پیغمبران ----- مجموع اوصافی، بیا

نهج البلاغه تا ز تو ----- شرحی شود کافی، بیا

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

فریاد جدّت همچنان ----- در چاه پیچان تا به کی؟

ای اسم اعظم، هان بدم ----- سّر الهی! جلوه کن

از بهر نشر عدل و حق ----- تا ماه و ماهی، جلوه کن

آن دم که خواهی، رخ نما ----- آنسان که خواهی، جلوه کن

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ------ این خلق، حیران تا به کی؟

از سرّ یس آیه ای ----- با خون عاشورا، بخوان

زآن خطبه های آتشین ----- با مادرت زهرا بخوان

با عمّه ات زینب همی ----- رمز نجات ما، بخوان

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

گیتی ، اسِیرِ فتنه ----- قارون و هامان تا به کی؟

هر جا روان مستکبران ----- کاروان

انسان حقیر و ناتوان ----- جنگ صلیبی شد عیان

قدس و نجف را این خسان ----- بش ته حرمت همچنان

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

ای رایت خشم خدا ----- مستکبران را خوار کن

ای آیت نصر و هُدی ----- این خلق را بیدار کن

ای عزّت حق باوران ----- حق را به نصرت یار کن

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

رایات حق اندر جهان ----- اینسان نگونسان تا به کی؟

نسل جوان، نسل جوان ----- سرخورده گشت و بی توان

زیرا ندید اندر میان ----- از عدل و از قسطی نشان

قارونیان بس چیره تر ----- بر کیل و میزان همچنان

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

جز از کف فیّاض تو ----- انسان نیابد تربیت

جز با قیام تت ----- عالم نبیند معدلت

جز از علوم ناب تو ----- حاصل نیاید معرفت

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

جُستن خود از خشکاب ها ----- آب فراوان تا به کی؟

راز حروف سوره ها ----- در سّر الرّحمن تویی

در خَلق نَفس ُالاَمرها ----- ظرفیّت امکان، تویی

بر واقع توحید حق ----- برهان صدّ یقان، تویی

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

ای وارث پیغمبران ----- ای صاحب عصر و زمان

ای سوره قَدر "ت" نشان ----- در شام تقدیر جهان

یکره ز فتح آسمان ----- رمزی به گیتی کن عیان

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

اینگونه گیتی شعله ور ----- از ظلم دونان تا به کی؟

این ظالمان رو سیه ----- د عالم را تبه

روز بشر زین ظلم ها ----- گردید چونان شب سیه

هر جا رسیدندی، ستم ----- هر جا کشیدندی، سپه

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

مستکبران با کرّ و فر ----- مستضعفان محروم تر

هم خارجی، هم داخلی ----- بر ظلم بستندی کمر

ایمان فتاده زیر پا ----- انسان ش ته بال و پر

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

اهل تکاثر مالکِ ----- اموال ایران تا به کی؟

ای منجی خلق خدا ----- جولان را نگر

ای مُحیی ِ توحید حق ----- تأویل قرآن را نگر

توحید هندی را ببین ----- افکار یونان را نگر

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

آیا، وَلیِّ حق بود ----- راضی از این کردارها

آیا نتیجه این شدی ----- از آن همه ایثارها

آیا، شهیدان جانفشان ----- رفتند و این رفتارها

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

در انتظار مقدمت ----- خون شهیدان تا به کی؟

ای روح سبز آب ها ----- ای رونق مهتاب ها

ای گیتی از سر سبزیت ----- سر سبز چون فاراب ها

ای ّمی افزای دل ----- در گلشن محراب ها

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

ای شادی جان بشر ----- دور از محبّان تا به کی؟

ای آتش سوز شو ----- ای دل، جهان افروز شو

هر دم ظهورش را طلب ----- هر جا طلب آموز شو

فریاد زن، هر روز و شب ----- کای شام هجران، روز شو

ای آفتاب، ای آفتاب ----- از خلق پنهان تا به کی؟

عالم سیه، از بس ستم ----- این خلق، حیران تا به کی؟

عزیز محمد رضا حکیمی



مشاهده متن کامل ...
سر و راز در طریقت مبارکه علویه قادریه صادقیه
درخواست حذف اطلاعات
سرّ و مشتقات آن ۳۳ مرتبه در قرآن کریم بیان شده که از ریشه "سرر" بوده و معانی کمی متفاوتی همانند مخفی چیزی و یا انجام کاری بطور پنهانی، داشته است. ولی در بیشتر موارد به معنای سخن پنهانی در دل افراد یا راز درون است.
در طریقت سر و اسرار به معنی مطلبی است که بر همگان پوشیده بوده و جز ذات حق ی از آن مطلع نبوده و یا فقط تعداد بسیار کمی به آن وقوف دارند.
اسرار را می توان به دو بخش اسرار انسانی و اسرار الهی تقسیم نمود.
اسرار انسانی مربوط به دنیای مادی بوده و گاهی به آن راز هم گفته می شود و شامل مسایل و مطالب و اقوال و احوال و افعال بخصوصی از انسانی یا انی، در دنیای ناسوت می باشد. همانند اسرار زندگی شخصی دیگران، اسرار نظامی، اسرار اداری، اسرار تجاری و قِس علیهذا اسرار الهی که راز درون هم گفته می شود به تمامی مطالب و پدیده هایی که فاعل آن حق تعالی بوده و یا در ارتباط با ذات و صفات و عوالم الهی باشد إطلاق می گردد. بعبارت بهتر اسرار الهی همان بخش غیر قابل مکشوف برای عوام در علم الهی است. که به معنی شناخت و درک ذات و ماهیت و اسرار تمامی مخلوقات و روابط فی م ن در کل جهان هستی و کائنات می باشد که تا کنون کشف و افشا نگشته اند و دسترسی به علم الهی همان کشف اسرار الهی است. همانند اسرار خلقت انسان، اسرار گردش سیارات، اسرار پیدایش أتمها و مولوکولها از عدم، اسرار صفات الهی، اسرار عالم غیب، و قِس علیهذا لازم به توضیح است بخشی از اسرار الهی که در سایه علوم تجربی به إذن پروردگار کشف گردیده اند دیگر مشمول تعریف سرّ نمی باشند و در حقیقت بنا بر حکمت الهی در خلقت، دیگر جزو اسرار نیستند. یعنی آن بخش از علم الهی که توسط دانشمندان علوم تجربی کشف می گردند و علوم تجربی نامیده می شوند جزو اسرار نیستند.
بدیهی است حق تعالی بر کلیه اسرار حتی اسرار انسانی هم واقف است در واقع در رابطه با ایشان، سرّ معنی و مفهومی ندارد ولی همانطور که از تعاریف فوق استنباط می گردد در اسرار انسانی تعداد کمی انسان (حداقل یک نفر) انسان وجود دارند که به آن سرّ واقفند ولی در اسرار الهی انسان حد اقل در ظاهر، وقوفی به آن اسرار نداشته است. یعنی در حقیقت یا انسان در جایگاه عدم وقوف به اسرار الهی بوده و یا در مقام "سرّ پوشی" می باشد.
همه عرفا نسبت به اسرار الهی در حد اشاره ای که ناشی از خاموشی است، اظهاراتی کرده اند.
حضرت غوث الصادق :
"صاحب جام جهان بینیم و هستی در کفیم
مخزن سر الهیم و ب کی واکنیم".
ولی همانطور که از این کلام نور هم استنباط می گردد بخش زیادی از اسرار الهی در دل انسان و در طور سرّ به ودیعه گذاشته شده و در صورت سلوک صحیح و رسیدن به کمال، حجابهای این طور برداشته شده و به نسبت رفع حجاب دل، بخشهایی از اسرار الهی عیان می گردند که باز بر اساس اصل "سر پوشی" انسانی که صاحب دل بینا شده مجاز به افشای آن نمی باشد مگر از روی حکمت الهی و یا از روی رحیمیت.
دانشمندان علوم تجربی مجاز و مکلف به افشای اسراری هستند که ذات حق از ابتدای خلقت ابزاری همانند هوش به انسان هدیه فرموده تا حجابهای مربوطه را در دل رفع کرده و چنین اسراری را کشف و افشا نمایند. لذا افشای اسراری بعنوان مثال تشکیل باران، ماهیت نور، انتقال أصوات و امثالهم نه تنها ایرادی ندارد بلکه ناشی از ذات خلقت بوده و مجازاست. و حتی طبق تعریف ما اینها را دیگر اسرار نمی دانیم. اما بخشی از علوم الهی که فقط در حیطه ذات مبارک الهی بوده و به إذن ایشان مطابق با آیه مبارکه ٢٦-٢٧ سوره جن فقط به عده ای خاص (خاص الخاص) منتقل می گردد و حق افشا هم از ایشان سلب گردیده مگر در مواقع خاص بر اساس حکمت الهی.
هر که را سر حق آموختند
مهر د و دهانش دوختند
در واقع صاحبان عظیم الشان طریقت با وجود سر پوشی، بنا به مصلحت و حکمت الهی و ظرفیت سالکین ممکن است اسراری را هدیه کنند تا از آن فقط در طی طریق و قرب الی الله استفاده گردد. هر چند ممکن است گاهی سامری هایی هم پدید آیند که این خود باز هم حکمت الهیست.
حضرت غوث الصادق:
"فتح هر ب بدست ماست ای چله نشین
ما گشایش با کلید و دست ناپیدا کنیم".
این مکان یعنی دل انسان، هیچگاه خالی از اسرار نبوده و در خواص در صورت گشایش با کلید پیر، قابل وقوف بوده ولی برای اکثریت انسانها با حجابهایی پوشیده شده است که تا بعد از مرگ، باز نخواهد شد.
اسرار چه انسانی و چه الهی باید در دل حفظ گردد و به هیچ وجه ی مجاز به افشای آنها نیست مگر به إذن الهی. اسرار را باید امانتی شمرد که یا از شخصی و یا ازخداوند متعال دریافت گردیده است و افشای آن در حکم خیانت در این امانت می باشد که از سوی حق تعالی به شدت نهی گردیده است مگر در مواردی که بنا بر اشارات الهی مجاز گردد. لذا سالکین این طریقت مکلف به حفظ اسرار هستند و باید با کم حرفی و سکوت، تقویت اراده و آگاهی و شه نسبت به سرانجام وخیم افشای راز، و تقویت ایمان و ترس از پروردگار نسبت به حفظ اسرار همت ورزند در واقع رعایت دستور زیبای طریقتی "زهر نوشی" و "سر پوشی" بر تمام دراویش واجب است.
برای پرهیز از افشای اسرار چه انسانی و چه الهی می توان به عوامل افشای راز دقت نمود تا با رعایت آنها بتوان از این خطای مهلک سلوک، به همت پیران طریقت رست.
این عوامل عبارتند از: پرحرفی، اعتماد نا بجا به مغرضین و حسن ظن به ایشان، مصلحت طلبی و منفعت طلبی شخصی، سهل انگاری و ساده نگری نسبت به أهمیت اسرار، احساساتی شدن و عصبانیت، جه و نادانی نسبت به سرانجام بد افشای راز، دشمنی و یا کینه و یا حسد نسبت به صاحب راز، عدم درک لذت داشتن سر، و عدم سلوک صحیح و عارفانه.
حضرت معین الفقرا در بیان سرّ در یکی از غزلیات نورانی خود میفرمایند:

اگر جانی رســـــــــــد روزی به جانان

شـــــــود سرّی ز اسرارش نمایان
عشاق هر روز و شب نالند ز هجران

وصال بر درد عشاق گشته درمان

چه ســـــــــرّی اندرین سرّوصال است

که هم افشای جبر وهم جمال است
همان عارف که شد عاشق به معشوق

زعرفانش شود محبوب به مخلوق
به دنبال وصــــــــــــــــــال و دیدن یار
شوند پیرو دراویش هردو بیـــمار.



مشاهده متن کامل ...
صلواتی بر چهارده معصوم از جناب شیخ اکبر محیی الدین ابن عربی
درخواست حذف اطلاعات

صلواتی بر چهارده معصوم صلوات الله علیه اجمعین

 از زبان مبارک  جناب شیخ اکبر محیی المله و الدین و الحق ابن عربی

ع ‏‎masoud kolyaie‎‏

سندی محکم بر شیع دوازده ی بودن ایشان 


بسم الله الرّحمن الرّحیم


صلوات بر حضرت رسول اکرم (ص)


صَلَواتُ اللهِ و ملائِکتِه و حَمَلةِ عَرشِهِ و جَمیعِ خَلقِه مِنْ أرضِهِ و سَمائِهِ علی سیِّدِنا و نبیِّنا أصْلِ الوُجُودِ و عینِ الشّاهِدِ وَ المَشْهود، أوَّلِ الأوائلِ و أدَلِّ الدّلائل و مَبْدءِ الأنوارِ الأزَلیِّ و مُنتَهَی العُروج الکَمالی ، غایة الغایات ، المتعین بالنِّشآت ، أبِ الأکوان بفاعِلیّة و أمِّ الإمکان بقابلیّة ، المثل الأعلی الإلهی، هَیُولی العَوالِمِ الغَیْرِ المُتَناهِی ، روحُِ الأرواح و نور الأشْباحِ ، فالق إصباحِ الغَیب، ِع ظُلْمة الرَّیْبِ ، مُحتَدِ ِّسعة و ِّسعین ، رحمةً للعالمین ، سَیِّدِنا فی الوُجود، صاحبِ لواء الحَمدِ و المَقامِ المَحمُودِ ، المُبَرقَعِ بالِعماء ، حبیبِ الله ، محمَّدٍ المصطفی ، صَلَّی اللهُ علَیه وسلّم.

ترجمه :



«درود و تحیّات بى شائبه حضرت خداوند و فرشتگان او و حمل حمل‏ کنندگان عرش او و جمیع عالم آفرینش علوى و سفلى، بر سیّد و آقاى ما و پیغمبر ما باد؛ که اوست اصل حقیقت هستى و عین هر شاهد و نفْس هر مشهود؛ اوّل اوائل موجودات است، و استوارترین دلیل از دلائل بر هستى ذات، مبدأ انوار مجرّده ازلیّه است، و منتهاى سیر در معارج کمالیّه؛ پس او مبدأ المبادى و غایة الغایات است که در هر نشائه ای از نشآت، متعیّن به تعیّن خاصّى است؛ به جهت واجدیّت جنبه فاعلى، پدر معنوى همه موجودات است؛ و به جهت واجدیّت قابلیّت فیض که جنبه قابلى و نفسى است، مادر معنوى عالم امکان است؛ پس در فاعلیّت مَثَل اعلاى الهى است، و در مرتبه قابلیّت هیولاى عوالم نامتناهى؛ روح ارواح است، و نور اجساد و اشباح ظلمانى؛ شکافنده چراغ غیب است، و زداینده ظلمت شکّ و ریب؛ اصل و بنیاد اسامى نود و نه گانه خداست، و رحمت‏ رحمانیّت حضرت حقّ بر تمام عالمیان؛ سیّد و آقاى ما در حقیقت عالم هستى، صاحب لواء حمد است و دارنده مقام محمود، مستور و پوشیده است به حجاب عِماء؛ حبیب خدا مُحَمّد مُصطفى که درود و صلوات غیر متناهیه بر او (و آل او) باد».


ع ‏‎masoud kolyaie‎‏

صلوات بر حضرت المونین علی (ع)

و علىّ‏ سرّ الاسرار و مشرق الانوار ال فى الغیوب اللّاهوتیّة السّیّاح فى الفیافى الجبروتیّة المصوّر للهیولى الملکوتیّة الوالى للولایة النّاسوتیّة انموذج الواقع و شخص الاطلاق المنطبع فى مرایا الانفس و الآفاق سرّ الانبیاء و المرسلین سید الاوصیاء و الصدّیقین صورة الامانة الالهیّة مادّة العلوم الغیر المتناهیة الظاهر بالبرهان الباطن بالقدر و الشّأن بسملة کتاب الموجود فاتحة مصحف الوجود حقیقة النقطة البائیّة «المتحقّق» بالمراتب الانسانیّة حیدر آجام الابداع الکرّار فى معارک الاختراع السرّ الجلىّ و النّجم الثّاقب علىّ بن ابى طالب «علیه الصّلاة والسّلام‏
(صلوات و درود خداوند) بر آن حقیقت ولایت باد که سرّ اسرار عالم خلقت است و مشرق طلوع انوار (احدیت)؛ خود در غیوب عوالم لاهوت ى خبیر است و در صحارى فضائى جبروت سیاح بصیر؛ والى ولایت ناسوت است؛ و مصور هیولاى ملکوت، شخص مجسم عالم کلّى است مختصر نمونه بیان، واقع شعاع منع در مرایاى انفس و آفاق است (و ولایت ساریه در تمامى ظواهر و اعماق) سرّ جمیع انبیاء و مرسلین، و سید اوصیاء صدیقین، صورت امانت الهیه و ماده علوم غیر متناهیه، هویت آن حقیقت در نظرها هویدا و آشکار است و ادراک جل او بر عقول بشریه پوشیده و مستور، بسمله کتاب موجود است و آغاز مصحف وجود. خود حقیقت [نقطه‏] بائیه است که تحقق مراتب موجودات بدو است و متحقق با مراتب انسانیت او است؛ شیر نیستان ابداع صاحب حملات مکرره در معارک، اختراع سرّ آشکار الهى و نجم اللّه الثاقب [ستاره شکافنده الهى‏] علىّ بن ابى طالب علیه الصلاة و السّلام.‏

ع ‏‎masoud kolyaie‎‏


صلوات برحضرت زهرای اطهر علیه سلام

و على‏ الجوهرة القدسیّة فى‏ تعیّن الانسیّة صورة النّفس الکلیّة جواد العالم العقلیّة بضعة الحقیقة النّبویّة مطلع الانوار العلویّة عین عیون الاسرار الفاطمیّة النّاجیة المنجیة لمحبّیها عن النار ثمرة شجرة الیقین سیّدة نساء العالمین المعروفة بالقدر المجهولة بالقبر قرّة عین الرّسول ا ّهراء البتول علیها الصّلاة و السّلام‏.

ترجمه
و نیز درود خداوند بر آن جوهر قدسی باد که با تجرد قدسیه در هیئت انسانی عالم بشریت را زینت داده، آن حقیقت طاهره خود صورت نفس کلى و جواد عالم عقلى است که در صورت بشری، تن حقیقت احمدى و مشرق انوار علوم علوى و سرچشمه اسرار مکنونه فاطمى و آزادکننده دوستاران خویش از آتش جهنم است. آن جوهره قدسیه میوه درخت یقین، سرور ن عالمین که قدر مراتب فضائلش معروف و قبرش مجهول؛ نور دیده حضرت رسول بنام نامى و لقب گرامى زهراء بتول علیها الصلاة و السلام است.

 

صلوات بر حسن مجتبی علیه سلام 

و على الثّانى من شروط لا إله الّا اللّه ریحانة محمّد رسول اللّه رابع الخمسة العبائیّة عارف الاسرار العمائیّة موضع سرّ الرّسول حاوى کلّیات الاصول حافظ الدّین و عیبة العلم‏ و معدن الفضائل و باب السّلم و کهف‏ المعارف و عین الشّهود روح المراتب و قلب الوجود فهرس العلوم اللّدنّى لؤلؤ صدف انت منّى، النّور اللّامع من شجرة الایمن جامع الکمالین ابى محمّد الحسن علیه «الصّلاة و السّلام‏»

ترجمه :

و نیز درود خداوند بر ی که دومین شرط (اعتقاد بر ولایت) از شرایط قبول کلمه توحید، روح و ریحان حضرت رسول، چهارم شخص اصحاب عبا است و داننده اسرار عماء خود گنجینه و محل اسرار رسول است و داراى کلیات اصول.  نگهدار دین است و ظرف علم و دانش معدن فضائل و باب سلم، کهف معارف و علوم و عین شهود و نفس معلوم، روح مراتب موجود، قلب عوالم وجود، فهرست مجسم علوم لدنى، مروارید صدف انت منى نور، درخشنده شجره وادى ایمن جامع کمالات صورى و معنوى ابو محمد الحسن علیه الصلاة و السلام.

ع ‏‎masoud kolyaie‎‏

 

صلوات برحضرت حسین (ع)

و عَلی المُتَوَحِّدِ بِالهِمَّة العُلیا ، المُتَوَسِّدِ بِالشُّهُودِ و الرِّضا ، مَرکَزِ عالَمِ الوُجودِ ، سِرُّ الواجِدِ و المَوجودِ ، شَخصِ العرفانِ ، عَینِ العیانِ ، نور الله و سِرِّه الأتَمِّ ، المُتَحقِّق بالکَمالِ الأعظَمِ ، نُقطَةِ دائرةِ الأزلِ و الأبَدِ ، المُتَشَخِّصِ بألِفِ الأحَدِ ، فاتِحة کِتابِ الشهادة ، والی وِلایة السِیادة ، الاحدیة الجَمع الوُجودی ، الحَقیقِة الکُلیَّة الشُّهُودی ، کَهفِ الإمامةِ ، صاحِبِ العَلامةِ ، کَفیلِ الدّینِ ، الوارِثِ لِخُصُوصیّاتِ سَیِّدِ المُرسَلینَ ، الخارجِ عَن مُحیطِ الأیْنِ و الوُجُودِ ، إنسانِ العَینِ ، ُلغَزِ الإنشاء ، مَضْمونِ الإبداعِ ، مُذَوِّقِ الأذواقِ و مُشَوِّقِ الأشْواقِ ، مَطلَبِ المُحبّین و مَقصَدِ العُشّاق ، المُقدَّسِ عَن کُلِّ الشَّین ، أبی عبدالله الحسین صلواتُ الله و سلامُهُ علیه. 

ع ‏‎masoud kolyaie‎‏


صلوات برحضرت زین العابدین (ع)

و عَلی آدمِ أهْلِ البَیتِ ، المُنَزّهِ عن کَیْت و ما کَیت ، روحِ جَسَد الإمامةِ ، شَمسِ الشّهامة ، مَضمونِ کِتابِ الإبداعِ ، حَلٍّ تَعْمیَة الإختِراعِ ، سِرِّ اللهِ فی الوُجودِ ، إنسانِ عَیْنِ الشُّهودِ ، خازِنِ کُنُوزِ الغَیبِ ، مَطلَعِ نورِ الإیمانِ ، کاشِفِ مستورِ العِرفانِ ، الحُجَّةِ القاطِعَة ، و الدُّرَّةِ اللّامِعَة ، ثَمَرةِ شَجَرةِ طوبی القُدسیّة ، أزل الغَیبِ و أبدِ الشّهادةِ ، السِّر الکُّلِّ فی سِرِّ العبادة ، وتَدِ الأوتادِ و زَیْنِ العبادِ ، إمام العالمین و مَجمعِ البَحرَین ،زَیْن العابدینَ علیِّ بن الحسین علیهِ السلام.




صلوات برحضرت محمد باقر (ع)

و علی باقرِ العلومِ ، شخصِ العِلمِ و المعلومِ ، ناطقةِ الوجودِ ، ضرغامِ آجامِ المعارِفِ ، المُنکشِفِ لِکُلِّ کاشفِ ، الحیاةِ السّاریَةِ فی المجارِی ، النُّورِ المُنبَسِطِ علی الدُّراری ، حافظِ معارجِ الیقینِ ، وارثِ علومِ المُرسَلینِ ، حقیقةِ الحقائقِ الظُّهوریَّةِ ، دَقیقةِ الدّقائق النُّوریَّةِ ، الفُلکِ الجاریَّة فی اللُّجَجِ الغامرَةِ ، المُحیطِ عِلمُهُ بِا ُّبُرِ الغابِرَةِ ، النَّباء العَظیمِ و الصِّراطِ المُستَقیمِ ، المُستَنَدِ لِکُلِّ وَلیٍّ ، مُحَمَّد بنِ عَلیٍّ علیه السلام.


صلوات برحضرت جعفر صادق (ع)

و علی اُستادِ العالَمِ و سَنَدِ الوجودِ ، مُرتَقی المَعارِجِ و مُنتَهَی الصُّعُودِ ، البَحرِ المَوّاجِ الأزَلی ، و السِّراجِ الوَهّاجِ الأبَدی ، ناقِدِ خَزائِنِ المعارفِ و العلومِ ، مَحتدِ العقولِ و نهایة الفُهُومِ ، عالِمِ الأسماء ، دلیلِ طُرُق السَّماءِ ، الکَونِ الجامِعِ الحقیقی ، و العُروةِ الوُثقی الوَثیقی ، بَرزَخِ البرازخ و جامِعِ الأضداد ، نورِ اللهِ بِالهِدایة و الإرشاد ،المُستَمِعِ القرآنِ مِن قائِلِهِ ، الکاشِفِ لأسرارِهِ و مَسائِلِهِ ، مَطلَع شَمسِ الأبَدِ ، جَعفر بن محمَّد ، علیه صلوات الله المَلِکِ الأحَد.


ع ‏‎masoud kolyaie‎‏

صلوات برحضرت موسی کاظم (ع)

و علی شَجَرَةِ الطُّورِ ، و الکتابِ المَسطُورِ ، و البَیتِ المَعمورِ ، و السِّرِ المَستورِ ، و آیةِ النُّور ، کَلیم أیمَنِ الإمامة ، مَنشأِ الشَّرَفِ و الکَرامةِ ، نُور مِصباحِ الأرواح ، جَلاء زُجاجةِ الأشباحِ ، ماء َّخمیرِ الأربعینَ ، غایةِ مِعراجِ الیَقین ، إ یرِ فِلِزّاتِ العُرفاء ، مِعیارِ نُقُودِ الأصفِیاءِ ، مَرکَز الأئمَّة العَلَویَّة ، مَحوَرِ الفَلَکِ المُصطَفَویّة ، الآمِرِ للصُّوَرِ و الأشکال بِقَبول الإصطِبارِ و الإنتِقال ، النُّور الأنور،موسَی بن جعفرٍ ، علیه صلوات الله العَلیِّ الأکبر.



صلوات برحضرت رضا (ع)

و عَلَی سِرِّ الإلهی و الرّائی لِلحقائق کَما هی ، النُّورِ اللّاهُوتی ، و الإنسانِ الجَبَروتی ،و الأصلِ المَلَکوتی ، و العالِمِ النّاسوتی ، مِصداقِ العِلمِ المُطلَقِ ، و الشّاهدِ الغَیبی المَحَقَّق ، روحِ الأرواح ، حیوة الأشباحِ ، هِندِسَةِالمَوجودِ ، ّیّارِ فی نَشأت الوُجودِ ، کَهفِ النُّفوسِ القُدسیّةِ ، غَوثِ الأقطاب الإنسیَّةِ ، الحُجَّةِ القاطِعَة الرَّبانیَّة ، مُحَقِّقِ الحَقائِقِ الإمکانِیَّة ، أزَلِ الأبَدیّاتِ و أبَدِ الأزَلیّاتِ ، الکَنزِ الغَیبی و الکتابِ اللّارَیبی ، قُرآنِ المُجمَلاتِ الأحَدیّةِ ،فُرقانِ المفصَّلاتِ الواحدیّةِ ، أمِّ الوَری ،بدرِ الدُّجی ، علیِّ بن موسَی الرِّضا ، علیه و علی آبائهِ الصَّلواةُ و السَّلام.



صلوات برحضرت جواد تقی (ع)

و عَلی بابِ اللهِ المَفتوحِ و کتابِهِ المَشروحِ ، ماهیَّةِ الماهِیّاتِ ،مُطلَقِ المُقَیَّداتِ ، سِرِّ السِّریّات المَوجودِ فی ظِلِّ اللهِ المَمدود ،المُنطَبِعِ فی مِرآتِ العِرفانِ ، المُنقَطِعِ مِن نَیلِهِ حَبلِ الوُجدانِ ، غَوّاصِ بَحرِ القِدَم ، مَهبِط الفَضلِ و الکَرَمِ ، حامِلِ سِرِّ الرَّسولِ ، مُهَندِس الأرواحِ و العُقولِ ، أدیبِ مَعلَمَةِ الأسماء و الشُّئون ، قَهرَمانِ الکافِ و النّونِ ، غایةِ الظُهورِ و الإیجاد ، مُحَمَّدِ بنِ علیٍّ الجواد ، علیهِ الصَّلوةُ و السَّلام.



صلوات برحضرت علی نقی (ع)

و علی الدّاعی إلی الحَقِّ ،أمینِ الله علی الخَلق ، لِسانِ الصِّدق ، بابِ السِّلمِ ، أصلِ المعارفِ و عَینِ مَنبَتِ العِلمِ ، مُنجی أربابِ المُعاداتِ ، مُنقِذِ أصحابِ الضَّلالاتِ و البِدَعاتِ ، عَینِ الإبداعِ ، اُنموذَجِ أصلِ الإختِراع ، مُهجَةِ الکَونَینِ و مَحجَةِ الثِّقلَین ، مِفتاحِ خزائِنِ الوُجوب ، حافِظِ مَکامِنِ الغُیوبِ ، طَیّارِ جَوِّ الأزَل و الأبَد ، علیِّ بن محمَّدٍ، صلوات الله علیه.



صلوات برحضرت حسن عسکری (ع)

و علی البَحرِ ا ّاخِرِ، زَینِ المَفاخِرِ، الشّاهِدِ لأربابِ الشُّهودِ ، الحُجَّةِ علی ذَوی الجُحُودِ ، مُعَرِّفِ حُدُودِ حقائِقِ الرَّبانیَّةِ ، مُنَوِّعِ أجناسِ العالَمِ السُّبحانیّة ، عَنقاء قاف القِدَم ، العالی عَن مَرقاة الهِمَمِ ، وِعاءِ الأمانةِ ،مُحیط الإمامةِ ، مَطلَع الأنوارِ المُصطَفَوی ، الحَسَن بن علیِّ العَسکری ، علیه صلوات الله المَلِکِ الأکبر.



صلوات برحضرت عصر ابا صالح المهدی (ع)

و عَلَی سِرِ الأسرارِ العَلیَّة و خَفیَّ الأرواحِ القُدسِیَّةِ ، مِعراجِ العُقُولِ ، مَوصِلِ الأصولِ ، قُطبِ رِحَی الوُجودِ ، مَرکَزِ دایِرَةِ الشُّهودِ ، کَمالِ النَّشأةِ و مَنشَأِ الکَمالِ ، جَمالِ الجَمیع و مَجمَع الجَمال، الوُجودِ المَعلومِ و العِلمِ الوجودِ، المائِلِ نَحوَهُ الثّابِتِ فی الوُلُودِ ، المُحاذی لِلمرآتِ المُصطَفَویّةِ ، المُتَحَقِّقِ بِالأسرارِ المُرتَضَویّةِ ، المُتَرَشِّحِ بالأنوارِ الإلهیّةِ ، المُربّی بالأستارِ الرُّبوبیَّةِ ، فَیّاضِ الحَقائِقِ بِوُجُودِه ِ، قَسّامِ الدّقایقِ بِشُهودِهِ ، الإسمِ الأعظَم الإلهی ، الحاوی للنَّشآتِ الغَیرِ المُتناهی ، غَوّاص الیَمِّ الرَّحمانیَّةِ ، مُسلِکِ الآلاءِ الرَّحیمیَّةِ ، طُورِ تَجلّی اللّاهوتیَّةِ ، نارِ شَجَرَةِ النّاسوتیَّةِ ، نامُوسِ اللهِ الأکبَرِ، غایةِ البَشَرِ، أبی الوَقتِ ، مَولَی ا َّمانِ ،الّذی هُوَ لِلحَقِّ أمانٌ ، ناظِمِ مَناظِمِ السِّرِ و العَلَنِ ، أبی القاسِمِ مُحَمَّدِ بن الحَسَن ، علیه الصَّلوة و السّلام.

 

 

خاتمه صلوات بر چهارده معصوم علیه سلام

اللهم إنّی اُشهِدُکَ أنَّ هؤُلاءِ أهلَ بیتِ الرِّسالةِ ، و مُختَلفِ المَلائِکَةِ و مَهبِطَ الوَحیِ و خُزّانَ العِلمِ و مُنتَهَی الحِکمَةِ و مَعادِنَ الرَّحمَةِ و اُصولَ الکَرَمِ و قادَةَ الاُمَمِ و عَناصِرَ الأبرارِ و دَعائِمَ الأخیارِ و أبوابَ الإیمانِ و أصفیاءَالرَّحمن، و سُلالةَ خِیَرَةِ النَّبیّینَ و خُلاصَةَ عِترَةَ صِفوَةِ المُرسَلینَ ، صلوات اللهِ و سلامُهُ علیه و علیهم أجمعین.

جناب محی الدین عربی قدس سره




مشاهده متن کامل ...
وضو
درخواست حذف اطلاعات

صادق علیه السلام در کتاب شریف مصباح الشریعه می فرماید: چون قصد تطهیر و وضوء کنى به آب نزدیک باش مانند آن شخصى که مىخواهد خود را به رحمت پروردگار متعال نزدیک کند، زیرا خداوند آب را وسیله مناجات و قرب خود قرار داده، و او را مقدمه و دلیل بر بساط بندگى و عبادت خود معین فرموده است. و چنان که رحمت پروردگار متعال معاصى و ذنوب بندگان را محو مىکند، آب نیز نجاسات و کثافات ظاهرى را تطهیر و پاک مىکند. خداوند مىفرماید: خدائى که مىفرستد بادها را بشارت دهنده در پیشروى رحمت خود و سپس نازل مىکند از آسمان آب پاکى را. (فرقان،48 )و باز مىفرماید: و قرار دادیم از آب هر چیز  زنده اى را پس آیا به خدا ایمان نمى آورید؟ (انبیاء،30) پس چنان که خداوند متعال هر چیزى را از نعمتهاى دنیا به وسیله آب زندگى و حیوة بخشیده است، همچنین به فضل و رحمت خود، زندگى و حیوة قلوب را به وسیله عبادات و طاعات قرار داده است.

  در کتاب سر الصلوه در باره وضو و تیمم گوید:اصل آبْ رحمت اطلاقى وجود است؛ قال تعالى: وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ کُلَّ شَى‏ءٍ حَیّ.

وَ عَنِ الصّادِقِ عَلَیْهِ السَّلام: تَقَدَّمْ الَى الْماءِ تَقَدُّمَکَ الى‏ رَحْمَةِ اللَّه ؛ و آن اصل تجلى ذاتى است‏ بى ‏تعلق به مرآت و تعین در مجالى آیات.

پس، سالک إلى اللَّه اگر یافت طریقى به تجلى فیض اطلاقى و مشاهده جمال بى ‏تحدید به مثال، به آن تجلىْ تطهیر مقادم وجود خود کند براى وصول به بساط قرب؛ چنانچه رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله در وضوء معراج فرمود؛ و اشاره‏اى به آن مى‏آید، ان شاء اللَّه؛ و توجه نکند به صعید که اصل تقیید و تحدید است؛ و اگر فاقد شد ماءِ سرِّ وجود را، پس در مرآت تعیّن صعیدى و تجلى تقییدى، بعض از آن محالّ را تطهیر کند و در وه تقیید، سرّ وجود را مشاهده کند، فَانَّ ُّرابَ احَدُ الطَّهُورَیْن و رَبُّ الْماءِ هُوَ رَبُّ الصَّعید. قالَ تَعالى: هُوَ الَّذی فی السَّماءِ إِلهٌ وَ فِی الأَرْضِ اله. پس، سرّ وضوء اضمحلال کثرات است در عین جمع؛ و تیممْ رؤیت وحدت است در وه کثرت؛ و سرّ این سرّ وضوء رؤیت حقّ است و نفى غیر: هُوَ الْاوَّلُ وَ الآخِرُ وَ الظّاهِرُ وَ الْباطِن ؛ و تیمّمْ رؤیت ذات مقدس است در وه غیر: لَوْ دُلّیتُمْ بِحَبْلٍ الَى الْارْضِ السُّفلى‏، لَهَبَطْتُمْ عَلَى اللَّه‏.

و بالجمله، وضوء دست و رو شستن از ما سوى است: الّا مَنْ اتَى اللَّه بِقَلْبٍ سَلیمْ‏؛ و تیمّم رؤیت اوست در آینه اشیاء ما رَأَیتُ شَیْئاً الّا وَ رَأَیْتُ اللَّه مَعَهُ اوْ فیهِ داخِلٌ فِى الْاشْیاءِ لا کَدُخُولِ شَی‏ءٍ فی شَی‏ء.

و ایضاً وضوء، تطهیر به آب است قبل نزّل؛ و تیمّم، تطهیر به آن است پس از تنزّل؛ و از این جهت احد الطّهورین است به مقتضاى سرایت حکم باطن به ظاهر و غیب به شهادت؛ و ایضاً وضوء، تطهیر از نقایص و حدود است، فما اصابَکَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّه وَ ما اصابَکَ مِنْ سَیِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِک.  و تیممْ رجوع نقایص است به حقّ، بالعرض: قُلْ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللَّه. پایان کلام

توضیح اینکه از منظر عرفان، آب سرّ وجود است و همه اشیاء اعم از مادی و غیر مادی دارای آب هستند و معنای جعلنا من الماء کل شیئ حی این است که اولاً همه اشیاء زنده هستند حتی جماد؛ ثانیاً حیاتشان به آبی است که همان تجلی وجودی الهی است. لذا حضرت علیه السلام فرمود ما رایت شیئاً الا و رایت الله فیه. تجلی خدا در همه اشیاء وجود دارد.  همانطور که مقام و درجه است، وضو و تیمم نیز درجه می باشد.  و اما در وضو سالک تمامی کثرات را در توحید فانی و مستهلک می بیند. وضو توجه به سرّ وجود قبل از تنزیل است و آن آب خالصی است که به تعینات خلقی و کدورات مادی و مثالی آلوده نشده است. اگر کدورتها و آلودگی ها زیاد شود آب از اطلاق خارج می شود لذا با آب مضاف و غیر خالص نمی توان وضو ساخت.     



مشاهده متن کامل ...
وحدت وجود در زوهر
درخواست حذف اطلاعات

دسته: یهود

نویسنده: شیما فتورچیان، دانشجوی ی ادیان و عرفان

منبع: وبسایت شخصی مسعود احمدی افزادی http://www.afzadi.com

در سراسر کتاب زوهر منظر اندرز و موعظه انعکاس یافته که دقیقا مقید به متون کتب مقدسه باقی می ماند. کتاب زوهر حکمت یهود یا فکر تئوسوفیانه[1] یهودی را عرضه می دارد مکتب قبالا در قرن سیزدهم با حفظ مفهوم تئوسوفیانه خود از خداوند ، بالذات ، مجاهده ای بود برای حفظ جوهر ایمان عام ساده که به سبب کلام عقلانی و الهیات عقلانی فیلسوفان مورد تهاجم قرار داشت . خداوند بدیع آیین قبالا که بر طبق گفته قبالایی ها همان خدای بسیطِ قدیمِ خلقت و وحی و انسان است که به حضرتش نسبت دارد ، دو قطب مهم تعالیم قبالایی اند که منظومه تفکری زوهر در اطراف آنها می چرخد. پیرو آئین تئوسوفی ، نوعی از فیض همیشه حاضر خداوند ، ترک لذات سالک ، انتباه در حیات سرّی را مسلم می انگارد؛ و بعدها به آن می رسد که اسرار خلقت نبّاض این حیات الهی را در خویش متجلی می سازد. از جمله پیروان تئوسوفی یاکوب بومه و ویلیام بلیک که دو عارف ی هستند را می توان نام برد.در این فصل با اصطلاح معروف قبالایی یعنی سفیروت sefiroth آشنا می شویم که اصطلاحی است که ترجمه تقریبی آن قلمرو یا فلک یا حیّز است و در کتاب آفرینش که اصل کلمه از آن گرفته شده است سفیروت به معنی اعداد است ولی با بسط فقه و لغت عرفانی معنایش تغییر کرد و به معنای ظهور و تجلی قوای الهی و فیض ربانی در آمد.

 

از حیث تاریخی ، عرفان یهود گرایش به این داشت تا به نحو موفقیت آمیزی لایه های نوین را در اسرار الوهیت کشف نماید. این عوامل مربوط به سفیروت نیز در رجعت خویش نقطه آغازی بودند از بذل اهتمام های درخشان و نوین در این امر که عوالم مکنون و مهجور را پیش رو قرار دهند ؛ عوالمی که نور الهی به نحوی اسرارآمیز در آن متجلی شده و نورانی می شود. به هر حال از نظر زوهر ، سفیروت هنوز واقعیت تجزّی ناپذیر و ش ت نیافتنی تجربه عرفانی بود.

·         ان – سوف en-sof

خداوند مکنون ، یا باطنی ترین وجود الوهیت نه کیفیت دارد و نه اوصاف . این وجود ابطن الهی را هم زوهر و هم آیین قبالا ان-سوف en-sof یعنی نامحدود می نامند.از آنجا که این وجود مکنون الهی در کل جهان فعال است ، اوصاف و اسماء معینی نیز وجود دارد که به جنبه های معینی از این ماهیت الهی معطوف می گردد؛ اینها مراتب کثیر وجود الهی ، و در عین حال ظهور الهی حیات مکنون حضرتش می باشند . اسحاق بن لطیف (عارف قرن سیزدهم) می گوید : همه اسماء و اوصاف نسبت به ما استعاره اند نه نسبت به حضرت وی. بر طبق گفته او، این امر، کلید حقیقی برای فهم عرفانی تورات است . به عبارت دیگر عارف در حدود حیّز امر واقع الهی به چیزی در میان سایر امور باور دارد که واقعا قابل حصول و قابل وصول و قابل اجراست. هر حیّزی از این حیطه الهی شامل یک سفیروت می باشد

.کتاب زوهر به تفصیل میان دو عالم زیر تمایز می نهد که هر دو مظهر خداوند می باشند

1-     جهان زیرین و ابت که ژرف ترین باطن است که برای همگان مگر خداوند درک ناشدنی و نامرئی باقی می ماند که عالم ان-سوف است.

2-     این جهان به اولی متصل است ولی معرفت به خداوند را ممکن می سازد و عالم اسماء و صفات الهی است. اوصاف عرفانی خداوند نظیر چنین عالم انواری است که در آن ظلمت طبیعتِ ان-سوف خود را متجلی و ظاهر می نماید.

·         سفیروت sefiroth

بر طبق آراء طرفداران آیین قبالا ، ده صفت بنیادین و اساسی به خداوند می توان نسبت داد که در عین حال ، ده مرحله یا ده شأن به شمار می آیند که با طی آنها حیات و الهی در پس و پیش مرتعش می گردد. سفیروت امری ثانوی یا حیّزهای بغتی نیستند که میان خداوند و عالم مزبور دخ کنند .زوهر همیشه اشاره به تشکیک در مراتب سفیروت دارد و به عنوان مراحل گوناگون تجلی و ظهور امر الهی می داند که در ادامه هم قرار دارند و یکدیگر را تکمیل می کنند. فیض سفیروت به عنوان مرحله ای به ذهن خطور می کند که در خدا حادث می گردد و اینکه در همان حین ، آدمی را در درک شهود خداوند ناتوان می سازد. در فیوضات آنها چیزی که تعلق به امر الهی دارد تسریع می گردد و پوسته مسدودِ نفسِ مکنونِ حضرتش را می شکند. این چیز قوه خلاقه ی خداوند است که تنها در عالم محدود خلقت منزل نمی گزیند اگرچه در آنجا هم هست اما امری فطری و حتی شهودی است . خدای مکنون ان-سوف خود را تحت ده شأن متفاوت به سالک قبالایی نشان می دهد که در رجعت خود شامل مراتب و سایه های متفاوت بی پایان است. هر شأن در تطابق مستقیم و بی واسطه با خود، اسم سمبولیک خاص خود را دارد.

همه سفیروت ها وجود را از خود دارند آنها تلفیقات و ترکیباتی صورت می دهند تا یکدیگر را منور و مرئی سازند آنها قابل صعود و نزول می باشند آنها فراتر از وجودات ثابتند اگرچه هر یک موقف و مکان خاص خویش را در میان طبقات موجودات حایز است ولی هر مرتبه پایینی می تواند تحت جنبه ای خاص به عنوان مرتبه بالاتر ظاهر شود.

مفهوم عرفانی تورات برای فهم این سمبولیسم خاصِ کتاب زوهر حقیقتی اساسی و بنیادین است . تورات به مثابه ی corpus synbolicum مجمع الرموزِ وسیعِ ظهوری از آن حیات مکنون در حضرت خدا مرکوز ذهن می گردد که نظریه سفیروت می کوشد آن را توصیف و تبیین نماید.

زوهر نخستین کت است که به وسیله یک یهودی نوشته شده که در آن نظریه چهار روش تفسیر متون مقدسه بیان شده است که اساسا توسط یان در اوج خود بسط و تفصیل یافته است . اما از این چهار لایه ی معنی ، لغوی و اَگا یا مبتنی بر وعظ ، غیاثی و عاقبت عرفانی،  فقط چهارمین بخش آن حاوی راز یا سرّ است .

اسامی این سفیروت ها از این قرار است (هر یک از موارد زیر یک سفیرا نام دارد) :

1-     کِتِر عِلیون kether elyon یعنی « تاج اعلای » خداوند

2-     حُخما hokhmah یعنی « حکمت » یا ایده ی ازلی خداوند

3-     بینا binah یعنی « عقل » خداوند

4-     حِسِد hesed یعنی « عشق » یا رحمت خداوند

5-     گِوُورا gevurah یا دین din یعنی « قدرت » خداوند ، که اساسا به عنوان اقتدار داوری و تنبیه سخت روز داوری جلوه می کند

6-     رَحَمیم rahamim یعنی « شفقت» خداوند که از مراقبه میان دو سفیرا نازل می گردد؛ اسم تیفئِرِت tifereth یا « جمال» به تنهایی به کار می رود

7-     نِصَح  netsah یعنی « آ ین صبر » خداوند

8-     هود  hod یعنی « عظمت » خداوند

9-     یِسود  yesod یعنی «اسّ» جمیع قوای خلّاقه خداوند

10- ملخوت malkhuth یعنی « ملکوت» خداوند معمولا در زوهر به عنوان کِنِست  keneseth israel توصیف می شود که نمونه سرّی اجتماع یا شخینا می باشد.

اینها ده فلک از افلاک ظهور الهی به شمار می آیند که خداوند از موطن مکنون خویش ظاهر می گردد. اینها جملگی با هم « جهان وحدت یافته » حیات خداوند ، جهان واحد یا عالما دیحوداalma de-yihuda  را تشکیل می دهند .به سفیروتها تاج های عرفانی پادشاه مقدس هم می گوید که خداوند ذات آنهاست و آنها ذات اویند. آنها ده اسم اند که برای خداوند رایج ترند و در تمامیت آنها اعظم اسماء الهی را شکل می دهند آنها وجوه پادشاه می باشند . و باطنی ترین وجه یا احسن وجه یا وجه عرفانی خداوند نامیده می شوند اینها ده مرتبه از جهان باطن می باشند که در خلال آنها خداوند از نهان ترین موطن مخفی خویش به ظهور خویش در شخینا نزول اجلال می فرماید اینها همان جامه های الوهیت می باشند ولی در عین حجاب ، پرتو نوری بر مفاهیم دیگر می افکنند . جهان سفیروت سمبولی است که قبالایی ها برای توجیه ح آنتروپومورفیسم یا انسان انگاری مشروح کتب مقدسه به کار بردند.

گاهی هم سفیروتها به شکل درخت تصویر می شوند همه قوای الهی از توالی لایه های الوهی نظیر یک درخت می باشند . ده سفیروت ، درخت عرفانی خداوند را مبتنی بر قوای الهی بنا می نهند که هر کدام ، شاخه ای از ریشه مرسوم آن را نشان می دهد که البته ناشناخته و غیر قابل شناخت نیز هست اما ان – سوف شیره ی این درخت به شمار می رود ؛ هر شاخه نوعی صفت را نشان می دهد و در خود و از خود وجودی ندارد بلکه به فضیلت خدای مکنون یا ان-سوف هستی می پذیرد. این درخت خداوند ، اسکلت عالم خلقت نیز می باشد ؛ این درخت در طیّ تمامی خلقت رشد می کند و شاخه های خویش را بر همه شبکه ها و شاخه ها و عواقب آن می گستراند . همه اشیاء موجود و دنیوی تنها به لطف امری مربوط به قدرت سفیروت وجود دارند که در تمامی آنها زنده است و عمل می کند.

تشبیه انسان بیشتر از تشبیه درخت به کار می رود کلمه ای مأخوذ از کتاب مقدس وجود دارد که می گوید خداوند آدم را به صورت و مثال خویش آفرید و این از نظر پیروان مکتب قبالا دو معنا دارد :

1-    قدرت سفیروت یعنی پارادایم حیات الهی در نوع انسان هم وجود دارد و هم صاحب اثر است.

2-    عالم سفیروت که به آن عالم حقّ یا خداوند خالق نیز می گویند لایق وجود مرئی تحت صورتِ انسانِ مخلوق است.

جوارح بدن انسان چیزی نیست مگر تصویر ح عالم خلق از وجود چیزی که خود را به طور سمبولیک در سیمای آدم ازلی یا adam kadmon ظاهر می سازد. وجود حق را بنفسه توصیف نتوان کرد فقط اموری به وصف می آیند که سمبول ها و نشانه های حضرت او می باشند ارتباط میان ان-سوف و اسماء و صفات او ، یا عالم سفیروت را می توان با ارتباط میان نفس و جسم قیاس کرد اما با این تفاوت که جسم انسانی و نفس ماهیتا با هم تفاوت دارند زیرا یکی وجود مادی است و دیگری وجود ، حال آنکه در کلّ حیات زنده ی خداوند کلّ امور و جوهر سفیروت مثل هم می باشند.

کلمه سفیروت عالم مکتوم زبان ، عالم اسماء الهی است. سفیروت اسماء خلاّقی هستند که خداوند آنها را بر مخلوقات خویش تکلّم فرموده است ، یعنی اسمایی است که حضرتش آنها را به خود می دهد. رفتار و گسترش آن قوّت سرّی که کلّ مخلوقات در پی آن می باشند ، بر طبق تعبیر و تفسیر کتاب زوهر از شواهد مندرج در کتاب مقدس ، چیزی بیش از کلام نیست « خداوند سخن گفت ، این سخن قوتی است که در آغاز تفکر مربوط به خلقت از سرّ ان-سوف جدا گشت » جهان فیوضات الهی امری است که در آن قوّت کلام در خداوند توقع می رود . بر طبق کتاب زوهر ، مراحل گوناگون سفیروت – جهان ، مفاهیمی نظیر اراده و تفکر بی حدّ و حصر ، کلمه نامسموع ، حروف مسموع ، و سخن ، یعنی گفتار بلیغ و بسیار متفاوتی ظاهر می سازد.

خداوند در عمق کمون ظهورات خویش ، از آن حیث که اوست ، یکباره عزم کرد کار خلقت خویش را آغاز کند در اینجا او (هو) نام دارد. خداوند در ظهور کاملِ وجود در رحمت و محبّت خویش ، مستعدّ وجودی می شود که به لطف « دلیل قلبی » ملحوظ نظر می گردد و به سبب همین وجود است که به وصف در می آید و از حیث این وجود است که او را «تو» می نامند. ولی خداوند در اعلی ظهور و اَبهی بروزِ حضرتش یعنی آنجا که کمال وجود او ، آ الا و اقصی وصف خویش را می یابد ، به « من » نامیده می شود این مرحله تفرّد حقیقی است که خداوند به عنوان یک شخص به حضرت خویش « من » خطاب می کند . این خویش الهی ، یعنی این من بر طبق الهیات قبالایی همان شخینا ، یا حضور و ظهور خداوند در تمامی خلقت خویش است این همان جایی است که آدمی در حصول عمیق ترین ادراکات شخصی خویش از حضور و محضر الهی با خبر می شود . و فقط از اینجا که در مدخل ابواب ملکوت ایستاده است به حیّز عمیق تر الوهیت خداوند از « توِ» حضرتش و از« اوِ» جنابش می گذرد و به اعماق عدم بحت می رسد. عموم عارفان در آنجا که از کمون خداوند و سریان حضرتش در خلقت خویش سخن می گویند ، مایلند از حضرت وی ، عالم تفرید و تجرید بگذرند: ظهور و فیوضات خداوند ، الوهیتِ بسیطِ غیرشخصی و غیر متعیّن است.

·        کتر علیون kether elyon

در میان توصیفات سمبولیک درباره ظهور خداوند در فیض و تجلّی حضرتش ، می بایست اعتناء خاصی به آن حقایقی نمود که بر مفهوم «عدم» عرفانی ابتناء یافته است. بر طبق آراء مکتب قبالا عامل اساسی و بنیادین خلقت ، در نفس خداوند رخ می دهد.خلقت جهان که می گویند خلق از عدم است، چیزی نیست مگر جنبه ی ظاهری و بیرونی امری که در خداوند فی نفسه رخ می دهد. این نیز یک بحران یا موقع حسّاس از ان-سوفِ مکنون است که فارغ از خلقت رجعت می کند و این بحران است که خلقت و تجلی خویش را در هر ی تشکیل می دهد ، سرّ اعظم تئوسوفیانه و نقطه بحرانی برای درک مقصد تأمل صوفیانه را می سازد بحران مزبور می تواند به عنوان نقطه ش ت اراده ازلی مصوّر گردد ولی آیین قبالای تئوسوفیانه ، استعاره جسورانه عدم را به کار می برد که نقطه شروع یا ابتداء ویا منشأ وج خداوند ناظر بر خویشتن است که به صورت ظاهری در می آید که می توان آن را نوری باطنی در حال درخشش دانست که این تجلی و ظهور را مرئی می سازد و این تجلی است که ان-سوف به آن ، تغییر هیأت و صورت می دهد و کمال وصف ناپذیر را به عدم وصف می کند . این عدم عرفانی است که از آن، سایر مراحلِ ظهورِ ملایم خداوند صادر می شود و ظهور می یابد و چیزی است که قبالایی آن را سفیروت اعلی یا « تاج اعلی ِ» ( کتر علیون ) خداوند می نامد.

کلمه ی عدم برای عدم یعنی ain همان واکه های صوتی را دارد که کلمه ani  دارد و به « من » دل می کند ؛ و من خداوند به عنوان آ ین مرحله ظهورِ خداوند است که در ظهور سفیروت ، درک می شود و مرحله ای است که در آن ، شخصیت خداوند در یک وحدت مجموع با همه ی مراحل وفیرش ، خود را در خلقت خویش نازل می فرماید . به عبارت دیگر ، گذر از ain  یعنی گذر از « عدم» به ani «من » ، نوعی نماد گذر و تغییر هویت و هیأت است که از طریق آن عدم از ظهور مثبت ذات خویش در سفیروت می گذرد و به «من» می رسد – یک مرحله دیالکتیکی که تز و آنتی تز آن ، در خداوند ، شروع و در خداوند پایان می پذیرد.

رشیث re h

در ابتدا هنگامی که اراده پادشاه عزم جزم کرد تا کار خویش را شروع کند ، وی نشانه هایی بر رائحه الهی نگاشت. پرتویی تاریک از باطنی ترین بخش اعماق سرّ بی پایانِ ان-سوف منتشر گشت ، نظیر یک عماء که به بی صورت، صورت می بخشد ، در حلقه ی این رائحه خواه سفیدیا سیاه، خواه قرمز یا سبز ، و خواه بی رنگی محض مسدود گشت. ولی هنگامی که این پرتو شروع به پذیرش حدّ و امتداد کرد، رنگهای سراسر درخشان پدید آورد. زیرا در باطنی ترین مرکز این پرتو، قدرتی وسیع از همان پرتو وجود داشت که می توانست بر هر چیز ماتحتِ خویش ، مکنون در اسرار نهانِ ان-سوف بتابد. ظهور خوب ولی نه هنوز اکمل ظهور، از این رائحه ی اثیری وزید که اطراف آن را احاطه کرده بود. آن رائحه همچنان لایُدرک بود تا تحت ظهورش نقطه ازلیِ مکنون فوق العاده ای بدرخشید. در پشت حجاب این نقطه بود که می شد عدم را شناخت و لذا آن را رشیث نام نهادند یعنی « ابتداء» یا نخستین کلمه خلقت.

·        حوخما hokhmah

نقطه ازلی عدم ، مرکز عرفانی است که در اطرافش مراحل طبقات انساب خدایان متبلور می گردد . این نقطه بدون بُعد، همانطور که میان عدم و وجود قرار دارد ، برای دیدن امری فراهم آمده است که پیروان قبالا در قرن سیزدهم آن را منشأوجود یا اصل الوجود می نامند. این نقطه ازلی با حکمت خداوند ( حوخما) hokhmah هویت می یابد. حکمت خداوند تفکر ایده آل خلقت را به عنوان نقطه ایده آلی نشان می دهد که مرکوز ذهن می گردد و بنفسه از سائقه ی اراده ی بی حدّ و اندازه الهی منتشر می گردد. به رغم آنکه خداوند در طیّ ظهور حکمت ظاهر می شود، وی را به عنوان حکیمی می شناسد که در حکمت وی وجود ایده آل کل شی محفوظ و مصون می ماند؛ ذات اشیایی که وجود دارند ، اگر هنوز بسط نیافته و نامتفاوت مانده باشد، هرگز از حوخما یا حکمت الهی اشتقاق نمی یابد.

 

·        بینا binah

در این سفیروت نقطه ازلی به کاخ یا قصر یا ابنیه تعبیر و تفسیر می شود.از این سفیروت اگر به ظاهر آن اعتنا شود ابنیه یا ساختمان کیهانی خلع می گردد. آنچه مکنون بود و بعد ، بساطش برچیده شد ، در این نقطه اینک پدیدار  گشت و ظاهر آمد . اسم این سفیروت بینا است که نه فقط می توان آن را به عنوان عقلانیت گرفت بلکه افزون بر این می توان امری دانست که در میان اشیا تقسیم گشته و سبب تمایز می شود. یعنی آنچه که به طور کامل در حکمت الهی نامتمایز و غیر متفاوت می نمود ، در رحم بینا وجود دارد، یعنی او « مادر سماوی » است که تحت عنوان « تمامیت محض همه تفردها » ملحوظ است و در آن همه صورتها ، پیش از این صورت یافتند ولی هنوز در وحدت عقل الهی محفوظ و مصون مانده اند که ایشان در آن به تأمل می نشینند.در هر جایی که نقطه ازلی بی واسطه هویت می یابد همان جا منشأ امری می شود که کل بهجت ها و شعف ها و تبرک ها در پی آن می آید. اینست همان عدن عرفانی یا eden که از لحاظ لغوی نیز به معنای بهجت و سرور است و از اینجا جریان و سیلان حیات عرفانی خود را اخذ می کند و به کل سفیروت و کل وقایع مکنون ، جاری و ساری می شود تا در آ به بحر کبیرِ شخینا فرو می ریزد که در آن خداوند تمامیت حضرت خویش را ظاهر می فرماید. هفت سفیروت که از رحم مادی بینا جاری می گردد همان هفت روز آغازین خلقت می باشند. آنچه در زمان به عنوان دوره خلقت عملی و ظاهری عنوان می شود چیزی نیست مگر انعکاس نمونه ازلی سفیروت های مادون که در وجودِ بی زمان ، در خزینه حفظ الهی محفوظ و مصون می باشد.

نویسنده کتاب زوهر در الهیات ، بی میل به وحدت وجود افراطی نیست و این حقیقتی است که در نوشته های عبری موسی دی لئون از وضوح بیشتری برخوردار است.معضل جهان خلقت در دقیق ترین معنای آن و نسبتش با خداوند در تاریخ آیین قبالا با دو گرایش وحدت وجودی و توحیدی بیان می شود. مرتبه خلقت در دو مرحله رخ می دهد .

یکی رو به بالا و دیگری رو به پایین ، و به این دلیل است که تورات با حرف باء beth شروع می شود که از لحاظ عددی ارزش 2 دارد.حدوث عالم پایین مطابق با عالم بالاست یعنی صورتی در زیر دارد. آنچه در بالاستی سبب پیدایش جهان بالائی ( سفیروت ) یا عالم غیب و نیز عالم پایینی ( خلقت مشهود ) یا عالم شهود است . کتاب زوهر برای این ملکوت پایینی اصطلاح جهان افتراق را به کار می برد.

 ·        شخینا shekhina

ادبیات عرفانی یهودی سرشار از صور خیال و است حتی نسبت عرفانی به خداوند را دائما به عنوان عشق میان نفس و خدا شرح می دهند. از نظر قبالایی ها و حسیدی ها عشق به خداوند از اهمّ مواضیع به شمار می رود زوهر در توصیف خود از سرنوشت نفس بعد از مرگ ، از عروج و صعود نفس سخن می گوید که عاقبت داخل « حجله عشق » می شود در آنجا آ ین حجاب فرو می افتد و نفس طاهر و پاک در محضر صانع خویش قیام می کند. نفس « مانند دوشیزه ای » است که به نقل زوهر بوسه های پدر را در می یابد مانند نشانه و مُهری که دالّ بر عالی ترین مقامات تقرّب و تبرّک است. فقط یک مورد وجود دارد که زوهر به ارتباط هویت فانی با امر الوهی یعنی دقیقا شخینا ، ارجاع می دهد که در قالب سمبولیسم نهفته است این استثناء به وسیله موسی یعنی خدا و مرد الهی فراهم آمده است.که به عنوان ازدواج عرفانی میان موسی و شخینا بیان می کند.

بجز این مورد قبالایی ها از استفاده صور خیال و در توصیف ارتباط میان انسان و خدا اجتناب د ولی هیچ اکراهی نداشتند که آن را در شرح نسبت خدا با خودش به کار می برند . سرّ عمل ، چنانکه بر قبالایی ها ظاهر می شود ، یک مفهوم شدیدا عمیق دارد. این سرّ وجود انسانی از نظر او چیزی نیست مگر سمبل عشق میان «من» الهی و «توِ» الهی مقدس که برای حضرت وی و شخینای وی مبارک است. اصطلاح «وحدت مقدس» شاه و ملکه یعنی داماد سماوی و عروس سماوی ، برای نامیدن معدودی از سمبول ها عامل اساسی در کل زنجیره ی ظهورات الهی در عوالم مکنون است . در خداوند وحدتی میان فاعل و منفعل ، تولید مثل و معنا ، در همه ی حیات ناسوتی و مبارک نشأت می گیرد.این صور خیال مربوط به امور بسیار به کار رفته است یکی از این صور خیالی که برای شرح سفیروت به کار رفته است و در آن ظهور سفیروت به تصویر در آمده است قضیه زاد و ولد است که نخستین اشعه نور الهی نیز منشأ نخستین تخمه ی اولیه ی خلقت بدان تمثیل شده است ؛ زیرا اشعه نور که از عدم ظاهر می گردد ، از آن حیث که بود ، به درون «رحم مادر سماوی» یعنی « عقل» الهی ریخته شده است که از بیرونِ رَحِمش سفیروت آن را بار دارد. در پشت این تصاویر عرفانی به نوعی از خدایان مذکر و مونث عهد باستان می رسیم یعنی همانی که از نظر قبالایی ها مطرود بود.

سفیرای نُهم یعنی یسودyesod که برون از همه سفیروتهای بالاتر به شخینا فرو می ریزد ،که به عنوان قوای تولید مثل زندگی تفسیر می شود که به طور پویا در کل جهان اثر می کنند.بیرون از اعماق مکنون این سفیروت ، حیات الهی در عمل تولید مثل عرفانی جریان می یابد.کتاب زوهر کاربرد ویژه ای از سمبول فالوسی ( مرد) در خصوص تأملات مربوط به سفیروت یسود تدارک می بیند که زام نویسنده  به مفاهیم حیات و اعتقاد یهود می باشد.

مفهوم شخینا چنان عنصر نه در خداوند ، یکی از حجرا اویه های اصلی در تقرب به خداوند در منظومه فکری قبالایی بود.شخینا به عنوان آ ین سفیروت «دختر» یا دوشیزه ای می شود که اگر چه منزل او«از نور» است ولی می بایست به موطنی بسیار دور تبعید گردد. آن دختر فقط ملکه ، دختر و عروس خداوند نیست بلکه مادر هر فردی در قوم هست .آن دختر «راحلrachel حقیقی است که برای فرزندان خود مویه می کند» او مانند زنی است که اینک بر اهل شهود و مکاشفه در میان قبالایی ها ظاهر می شود ، نفوسی نظیر ابراهیم هَلِوی ، شاگرد لوریا که در سال 1571 آن زن را در دیوار اورشلیم مشاهده کرد ، در هیأت زنی که لباس سیاه بر تن دارد و برای شوی جوان خود شیون و زاری می کند .در جهان سمبولیک کتاب زوهر ، این مفهوم نوین از شخینا مانند سمبول نگی جاودان جایی وسیع از اهمیت بی پایان را کرده است.

ی انی خداوند با شخینا وحدت حقیقی خداوند را بنا می نهد که به ورای اشتقاق جنبه های گوناگون وی منجر می شود. همانطور که قبالایی ها آن را ییهود yihud می نامند.بر طبق کتاب زوهر این ی انی و توحید ، وحدتی مدام و همیشگی بوده است.انسان در نظم زنده خویش همان نظم مکنون حیات خداوند را به نفسه منع می سازد. آدمی اساسا موجودی محضاً است . شکل و صورت اثیری که بر وجود وی پوشیده شده است در تقابل بیّن و آشکار با طبیعتی قرار می گیرد که بدن او اینک انجام می دهد . گناه است که سبب شد تا او به وجود مادی تن در دهد یعنی به سبب سمّ گناه در لوث عالم مادی به دنیا آمد.

یوسف گیکاتیلا اظهار می دارد : در ابتدای خلقت باطن شخینا و لبّ وی در قلمرو دون تری قرار داشت . و چون شخینا زیرین بود آسمان و زمین یکی بودند و به طور کامل با هم هماهنگی داشتند. نسایم بهاری و طرقی که در خلال آن هر چیزی از قلمرو برین به قلمروهای زیرین می ریخت ، هنوز کامل و فعال و بلامانع بودند و در نتیجه خداوند هر چیزی را از فوق به تحت مملو ساخت ولی زمانی که آدم آمد و عصیان ورزید نظم اشیا به بی نظمی گرایید و این طرق نابود شد.

در میدراش هنعلام و نیز سایر بخش های زوهر ، شمعون بن یوحای به کنایه توضیحاتی متفاوت از سرّی می گوید و اینطور تفسیر می کند که سفیروت بر آدم نازل شد در هیئت شجر حیات و شجر معرفت ، یعنی اولین و آ ین سفیروت ، آدم به جای آنکه به حفظ وحدت اساسی و اصیل آنها بکوشد و در نتیجه وحدت قلمرو حیات و معرفت را پاس دارد و از این طریق رستگاری را به جهان به ارمغان آورد آنها را از هم جدا کرد و در ذهن خود عبادت شخینا را جای داد بدون آنکه وحدت آنها را با سایر سفیروت درک کند. لذا وی مانع جریان حیاتی شد که از قلمرویی به قلمروی دیگر جاری است و در عوض تمایز و افتراق و انفراد را به جهان آورد.

اعمال و رفتار قوم

از این زمان به بعد شکافی عمیق در واقع نه در ذات الوهیت بلکه در حیات و اعمال وی وجود داشته است این تعلیم به طور کامل با شروطی گرداگرد همه چیز را گرفت ولی معنای اصلی آن به طور کامل و به حدّ کافی برای همگان روشن است طلب آن به مفهومی می انجامد که تابعان قبالا آن را «تبعید شخینا» می نامند فقط بعد از استرداد هارمونی و هماهنگی اصلی در خلال عمل توبه است که آنگاه هر شی بار دیگر به مقرّ اصلی خویش باز می گردد ، مقرّی که در اصل در هیأت الهی کل اشیا حایز بوده است در این مقام ش ته و گسسته و گمراهی حاضر در جهان ، این ج و شکاف عمیق که مانع تداوم وحدت خداوند و شخینا می شود به لطف برخی از اعمال دینی ترمیم و بهبودی می یابد ، از جمله : تورات ، میصووت mitswoth ( تفاسیر شرعی و فقهی) و و ادعیه. نابودی ننگ و عار ، احیای هماهنگی – که معنای عبری کلمه تیقون tikkum است ، اصطلاحی که به وسیله قبالایی های بعد تر از دوره زوهر به کار می رفت – وظیفه آدمی در این جهان است و در مقام رستگاری تمامی جهان در یک رشته واحد وحدت خواهند یافت. در قوم بنی که حیات مادی نغمه مکنون قانون عالم را که در تورات نازل گشته است منع می کند، شخینا ناگهان حاضر می شود یعنی قوم زمینی بعد از نمونه ازلی طایفه عرفانی که شخینا است ، تشکیل می گردد.هر کاری که فرد یا جمع در این قلمرو عالم مادی انجام می دهد به نحوی سحرانگیز در قلمرو عالم بالاتر انعکاس می یابد یعنی واقعیت برتری که در خلال اعمال و رفتار انسان جلوه می کند.درکتاب زوهر آمده است سائقه فرودین ، itharuta dil-tata قوّت خویش را از بالا اخذ می کند . واقعیت زمینی به نحوی اسرار آمیز ع العمل آسمانی است زیرا هر چیزی که شامل اعمال انسانی می گردد ریشه های بالاتر از خود را دارد. در ملکوت سفیروت سائقه ای که از اعمال خوب نشأت می گیرد جریان تبرک و تقدس را هدایت می کند که به وفور حیات سرشار را از سفیروت به درون طرق سرّی می ریزد که دال بر جهان نازل تر و ظاهرتر است.

دِوِقوت  devekuth

دوقوت یعنی تقرب مدام یا وصول به خداوند که ارتباط مستقیم و بی واسطه ای است که جای تمامی تجارب سرّی و زهدآمیز را می گیرد.موسی بن نحمان اظهار می دارد که دوقوت حقیقی را می توان در حیات مرسوم و عادی شخص بدون جمع درک کرد. بنابراین این معنا در آیین قبالا به اخلاق عمومی اطلاق می شود. تمامی ارزش های اخلاقی آیین قبالا مانند خشیه الله ، محبه الله ، تشحیذ ذهن ، طهارت فکر، تقوا و عفت ، شفقت ، تلاوت تورات ، ندامت و توبه ، و ادعیه ، در نسبت خویش به این عالی ترین ارزش ایده آل جای دارند و اعتبار و معنای غایی خویش را از آن می گیرند.

سمبولیسم کتاب زوهر دو گرایش متفاوت را منع می نماید تا جایی که یک شیوه مثبت را در قبال عامل حیات نشان می دهد آن هم در بطن حدود قانون الهی که بر آن فرمان رانده است می توان گفت نمادی از نظرگاه ظاهری یهودی ناب است.تقوا و عصمت یکی از عالی ترین ارزش های اخلاقی یهودی است . یوسف که به سبب عفت و عصمت خویش میثاق خویش را حفظ نمود در میدراش و قبالا به عنوان نمونه عالی از یک انسان صادق حقیقی لحاظ می شود ولی هیج موقع زهد منطبق با یک ارزش دینی نمی شود و در این خصوص عارفان استثنایی برنمی سازند.مکتب قبالا کوشید تا اسرار را در ذات خود خدا کشف کند، به راحتی زهد را رد کرد و به حفظ تزویج و شویی نه به این عنوان که موافق با ضعف جسمانی است بلکه به عنوان یکی از مقدس ترین اسرار ادامه داد. در واقع هر ازدواج حقیقی یک درک سمبولیک از خداوند و شخیناست.

·        منشأ شرّ و سرچشمه شرارت

نویسنده کتاب زوهر غالبا به جنبه های گوناگون شرّ می پردازد.شرّ مابعدالطبیعی در مقام کامل همه موجودات ، شرّ مادی ، در تحمل عذاب در دنیا ، شرّ اخلاقی در ماهیت انسانی .در مکتب تئوسوفی آیین قبالا چندین نظریه مطرح می شود.

گاهی وجود شرّ با چیزی هویت می یابد که از سنخ قلمرو ظلمت مابعدالطبیعی است و وسوسه ای که بالاستقلال از عصیان انسانی وجود دارد .عصیان انسان در واقع شرّ بالقوه است که وی را به نفسه از امر الهی جدا می سازد. در حقیقت شرّ اخلاقی بر طبق کتاب زوهر یا چیزی است که جدا و منفرد است و یا چیزی است که به نسبتی از چیزی که در عدم است به وجود داخل می شود. گناه غالبا م ب یک وحدت است و نوعی ج و افتراق را مطرح می کند که این نوع در گناه نخستین ظاهر شد و شجره حیات از شجره معرفت جدا شد.

امور بنیادین شر بر طبق آموزه کتاب زوهر با یکی از مظاهر خداوند یا سفیروت خداوند گره می خورند.تمامیت صورت های بالقوه الهی نسبت به یکدیگر خوب و مقدس است به علاوه این حقیقت دارد درباره کیفیت عدل خشن و انضباط و قضاوت در خداوند فی نفسه و به نفسه که امر بنیادین شرّ است .تمثیل غضب خداوند به لطف سمبول دست چپ صورت می یابد ، حال آنکه رحمت و عشق با چیزی که به طور عمیق پیوند دارد دست راست وی نامیده می شود لذا کیفیت سریان قضاوت و داوری قاطع خداوند را آتش بزرگ حرارت و غضب نمایان می سازد که در خداوند شراره می کشد ولی همیشه با لطف و رحمت او تعدیل می گردد. زمانی عدل خداوند متوقف می گردد زمانی که در طغیان بی اندازه بزرگ شدن عضوی از اعضای بدن می شکند، از فقدان رحمت الهی می گرید ، سپس از خداوند جدا شده و بعد به شرّ مفرط ، گهنّا gehenna و جهان ظلمانی تغییر صورت می دهد. تعالیم بومه که در واقع حامل همه خصایص تفکرات قبالایی بود شرّ را به عنوان قانون تاریکی و ظلمت و منفی غضب خداوند تعریف می کند با آنکه دائما تا ابد تغییر سیما داده به هیئت نور در ارگانیزم تئوسوفی حیات الهی درمی آید.

کتاب زوهر هیچ پاسخ کاملا صریحی به تغییر صورتی که حادث می گردد نمی دهد .آیا این ریشه در ذات مراحل حکمی دارد یا ریشه آن را باید در گناه انسان یافت ؟ در کل نویسنده کتاب ظاهرا به اولی اشاره می کند : شرّ در جهان نزول می کند نه به سبب هبوط آدم که حضور بالقوه آن را تحمل می کند بلکه به سبب آنکه فرمان ازلی چنین صادر شده است زیرا شر واقعیتی از آن خود دارد . این تعلیم مکتب گنوسی نیز هست : شر بذاته طبیعت مستقل از انسان است و شر را می توان در سرشت باطن این جهان و در باطن خود خداوند یافت.

بر طبق نویسنده کتاب زوهر ، شرّ در واقع چیزی است که مکانی مقدّر برای خود دارد ولی فی نفسه مُرده است و تنها به سبب پرتو نور به حیات می آید ، به هر حال به طور ملایم از تقدّس خداوند به باطن آن نازل می گردد یا به سبب گناهِ انسان تسریع می یابد لذا به نفسه همان متوفی است که باقیمانده حیات است جرقه حیات خداوند حتی در سِمُول(چپ) تجسم واقعی شرّ ، جنبه دیگر یا جنبه ی چپ را نیز می گدازد . این جهان عاصیِ پلیدِ شرّ که جنبه تاریک هر چیز زنده را تشکیل می دهد و او را از درون تهدید می کند. خداوند شرّ را مقرر فرمود تا قوای اخلاقی انسان با غلبه بر آن بهبودی گیرد.

·        نظریه نفس ومعادشناسی آن و ذات گناه

روانشناسی کتاب زوهر ، ترکیب خاصی از دو آموزه نظریه نفس و ماهیت انسان و ذات گناه را نشان می دهد که در بطن دو مکتب ارسطویی و افلاطونی ملحوظ بودند:

1.       نظریه اول به تمایز میان نفس نباتی و نفس حیوانی و نفس ناطقه قائل می شود که سه مرحله ای است که تعالیم ارسطویی قرون وسطایی ، آنها را به عنوان قابلیت های نفس لحاظ می کند و حال آنکه پیروان قرون وسطایی افلاطون بر این مدعا بودند که آنها سه عنوان متفاوت از سه جوهر یا ذات گوناگون می باشند .

2.      نظریه دوم عموما توسط فیلسوفان عرب و نیز یهودیان متأثر از مکتب موسی بن میمون مطرح شده است که براساس مفهوم «عقل مکتسب» است .از این منظر قابلیت عقل که در ذهن جای دارد ، در مراحل شناخت عمل می کند و این درک عقلانی هدایت وافر به امر جاودان دارد.

بر طبق این رأی ، کتاب زوهر یک چرخش قبالایی را عرضه می دارد. او تمایز میان سه واسطه را معلوم می کند :

1.      نفس nefesh یا حیات

2.      روح ruah

3.      نفس مناسب نشاما neshamah : نشاما عمیق ترین قوای باطنی است که منجر به فهم اسرار خداوند و جهان می شود . نشاما به مثابه ی شراره ی بینا یا خود عقل الهی ملحوظ می گردد. و با حصول آن پیرو آیین قبالا چیزی از امر الهی را در ذات خود در می یابد.

ولی در قید و بند نظریه ای که سه قابلیت متفاوت نفس را بهتر از همه این سه مورد که پیش از این در نظریه اول آمد نشان می دهد که درجه ی بالاتر منوط به قوای جدید و عمیقی است که نفس شخص متدین در خلال تلاوت تورات و اعمال زهد به دست می آورد که با قبالایی بودن هویت می یابد و این فقط به سبب تعمّق در اسرار تورات به دست می آید که می گویند در خلال فهم عرفانی قوای معرفتی وی ، که او آن را به چنگ می آورد حاصل می شود .

نفس طبیعی که به هر انسان عطا شده است ، قابلیت گناه و عصیان دارد : نشاما یا بخش الهی نفس ، یعنی جرقه باطنی نفس ، در ورای گناه قرار دارد. برای نفس چگونه میسر است که در دوزخ ، رنج و عذاب را تحمل کند از آنجا که نشاما بالذات شبیه و همانند خداوند است و چگونه می شود که خداوند خود را مجازات نماید؟ در عمل گناه ، نشاما ، عنصر الهی ، مرد را وا می نهد و مکانی را می گیرد که به وسیله روحِ ناپاک از جانب چپ بر نفس قرار دارد و اوست که متحمل عذاب مکافات می شود . نشاما بنفسه دچار این بلیه نمی شود و اگر وی به دوزخ هبوط نماید فقط به هدایت برخی از نفس های رنجدیده است که به نور دل می یابد.

معاد شناسی نفس آ ین معضلی است که نویسنده کتاب زوهر به آن می پردازد. از روزی که خداوند عالم را آفرید و حتی پیش از آن که واقعا هستی خلق گردد ، همه نفس های صادق در ایده الهی ، هر یک در صورت خاص خویش مکنون بودند. زمانی که حضرتش عالم را صورت بخشید آنها نیز به فعل در آمدند و در قبال حضرتش به صور گوناگون خویش در ثقل اعظم (هنوز در جهان سفیروت) قیام د و فقط از این پس بود که آنها را در خزائن مکنون خویش در فردوس اعلی جای داد. جایی که نفس ها در جامه ی آسمانی مطهر زندگی می کنند و به بهجت شهودِ فرخنده ی الهی مشعوفند. مراحل کمال آنها از قلمرو سفیروت تا ملکوت فردوس که بعدها خارج از خداوند نیز وجود دارد، به عنوان «وحدت عرفانی شاه و شخینا» تعبیر می گردد ولی قبلا در این مقامِ از پیش موجود ، تفاوت ها و درجاتی از مواقع نفوس وجود داشت.

به طور کلی ، منظر کتاب زوهر را می توان به خوبی به عنوان معجونی از الهیات تئوسوفی ، کیهان شناسی عرفانی و روانشناسی عرفانی و نظریه انسان انگاری خداوند تعریف کرد. خداوند ، جهان و نفس سه موجود زنده و جدا از هم نیستند بلکه هر یک مکانت خاصّ خویش را دارد.


[1] تئوسوفی : theosophyاز واژه یونانی θεοσοφία تئوسوفیا، با ترکیب θεός (تئوس به معنی خدا) + σοφία (سوفیا به معنی د) در مجموع به معنی د یا فرزانگی خداوند است که به سیستم‌های فلسفه علوم خفیه یا دانش جستجوی مستقیم اسرار وجود و طبیعت اشاره دارد که به طور ویژه طبیعت وجود یزدانی، خ یا الوهیت ‏را مورد توجه قرار می‌دهد.

 



مشاهده متن کامل ...
مجنس المحمره من ابداع ابن الفلاحیة"توفیق النصاری"
درخواست حذف اطلاعات
'' مجنس المحمّره ''
هو قالب رباعی مجنس وزنه " مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ " و من بحر الرَّجز . کتبه توفیق النصّاری تأثرا بالموال " الّی حظى ابوصلک حظى " الذی غناه الفنان ریاض احمد . یتألف هذا القالب من أربعة أشطر ، الثلاث الأولى ذات قواف مجنسة والشطر الرابع لا بدّ أن یختم بکلمة تنتهی بالراء و الألف أو الراء و الهاء المهملة . و هذه نماذج منه :

شِعرچ غدا لْگلبی یسر

صبری بعد عسرچ یسر

لأهل العشگ إنتِ یسر

یَا أم الأدب یَا مْحمَّرَه

***

یَا أغنج نشگ عطرک وجب

گلبی بلمس چفّک وجب

هذا الغنج یَا أدعج وجب

چبدی یمر گلبک درا ؟!

تقطیع البیت الأول :

مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ

> /* / */ /* /* /* / /*

شِعْ رچْ غِدلْ گَلْ بیْ یسرْ

صبْ ریْ بعدْ عِسْ رچْ یسرْ

لهْ لِلْ عشگْ انْ تی یسرْ

یمْ ملْ ادبْ یمْ حمْ مره

تقطیع البیت الثانی :

مُسْتَفْعِلُنْ مُسْتَفْعِلُنْ

> /* / */ /* /* /* / /*

یغْ نجْ نشگْ عطْ رکْ وجبْ

گلْ ببْ لمسْ چفْ فَکْ وجبْ

هاْ ذلْ غنجْ یدْ عجْ وجبْ

چبْ دیْ یمرْ گلْ بکْ درا ؟

توفیق النصاری

‏ ‏
‏ ‏(مجنّس المحمره)

دهری ر ظلعی وصل.

اوعسری حرگ روحی وصل.

أنحب گمت وادعی وصل.

عبدک یلاهی سَتّره...

کلمات الشاعر موسىٰ الحزباوی..

حبچ نهر یجری ومل.

صدری او فلاعوفچ ومل.

وصلچ فرح روحی ومل.

شوگچ وسط گلبی جرىٰ...

کلمات الشاعر موسىٰ الحزباوی)



مشاهده متن کامل ...
رمان اسطوره ای-عاشقانه ادهم و ریگا بازنویسی و گردآوری: شهرام سورتجی
درخواست حذف اطلاعات


این داستان را من حدود بیست و پنج سال پیش یعنی موقعی که تقریبا چهارده سال داشتم از یک کتاب برگزیده آثار ادبی خوانده ام که متأسفانه نام نویسنده این داستان را هم به خاطر ندارم !این داستان با بیانی بسیار شیرین نگاشته شده است و هرگز قلم من با فرصت کوتاهی که دارم نمیتواند حق مطلب را ادا کند، این داستان صرفاً یک افسانه عاشقانه نیست و نبوده ! داستانی است که شاید بخشی از آن در روزگاران قدیم اتفاق افتاده و نشانه هایی از آن را در تاریخ نیز شاهدیم! با احترام به نویسنده گرانقدر این داستان :

ادهم جوانی نوخاسته ای بود که در روزگار قدیم در شهر بلخ می زیست ، او در بازار بلخ در دکّه و یا دکان محقرش به پینه دوزی اشتغال داشت و از آن راه امرار معاش می کرد.جوانی با قلبی پاک و چهره ای رنگ باخته که هنوز فقل دروازه قلبش را ی باز نکرده بود
.
 از آن طرف از ریگا بگویم دختری زیبا و فرشته آسا با نگاهی بسیار شکننده و سوزاننده ! بسان یک غنچه گّل سرخ که تازه شکفته شده باشد، پدرش پادشاه شهر بلخ و منطقه وسیعی از اسان بزرگ آن روزگاران بوده و ری قصّه ما در کاخ پدر بی دغدغه ایّام نشو و نما میکرد ، گهگاهی از ندیمه هایش حکایت هایی گنگ از عشق شنیده بود !تمام زندگی اش محدود به محدوده آن کاخ بود و دیگر هیچ. 
از آندو جوان که بگذریم خ هم بود در آن ها و  بغایت زیبا، با نگاهی همیشه چشم براه ! که خوش هم عشق را آفریده بود و هم عاشق بود ، اما انگار اینبار می خواست یک جفت نام تازه را به مجموعه عاشقانه اش بیافزاید
 : 
ادهم و ریگا

صبح یک روز دل انگیز بهاری بود ، هنوز زندگی آنقدر ماشینی نشده بود که نتوان صدای بلبلان عاشق را از آن ها شنید،همه جا پر از طراوت و تازگی بود، شاید شبیه آنوقتها که قبل از هبوطمان داشته ایم، در بازار بلخ همهمه ای برقرار بود و رهگذران در حال آمد و شد، هر ی به کاری مشغول بود، ادهم جوان هم داخل حجره اش نشسته بود و گیوه های مشتریانش را به آرامی زندگی آرمش ، آرام آرام پینه میزد ،ریگا هم از خواب ناز بر خاسته و صبحانه مفصلش را با بی اشتهأیی تمام نوش جان کرده بود و کم کم ندیمه هایش او را برای بردن به تنها گرمخانه ( ) شهر آماده می د . ی چه میدانست تا ساعتی دیگر چه خواهد شد؟! بازار بلخ همچنان شلوغ و پر ازدحام بود ، بیشتر از همه صدای یک میوه فروش دوره گرد که میخواست سیب های سرخش را به فروش برساند جلب توجه میکرد ، و ادهم همچنان آرام نشسته بود ،شاید دلش یکدانه سیب سرخ میخواست !. و فکر می کرد که چه عطری میتواند داشته باشد آن سیب که ناگهان ص فریاد گونه او را به خود آورد ، دور باشید و کور باشید ، دور باشید و کور باشید که شاهزاده ریگا از کنارتان عبور می کند ! همهمه تبدیل به سکوت شد و همه به احترام شاهزاده خانم شهرشان راه را باز کرده بودند و محمل ریگا با محافظان سلطنتی به آرمی می گذشت ! حس کنجکاوی ادهم هم تحریک شده بود ، شاید دلش می خواست بداند پشت آن چه می گذرد!؟!یا شاهزاده خانمشان چه شکلی است، با نگاهی نافذ تمام آن محمل را می کاوید شاید درزی یا پارگی را در قسمتی از آن پیدا کند و حس کنجکاوی اش را کند که ناگهان در مقابل دیدگان حیرت زده ادهم دستی قسمتی از محمل را بالا برد و نگاه ادهم نگاهی را دریافت که همان لحظه از تداخل آن دو نگاه آذرخشی پدید آمد که تمامی دل و روحش را سوزانید ، گاهی وقت ها فقط یک نگاه کافیست! و ادهم هم که از تبار آنهائی نبود که قلبشان را نشکن ، ضدّ آب و ضدّ آتش و سنگ گونه سفارش داده اند ، یک نگاه و دوباره به پائین آمد و بعد محمل ریگا و همراهانش به آرامی دور می شد 


ادهم برای مدتی گیج بود ، انگار برق یک نگاه او را گرفته بود و او شیبه برق گرفته ها شده بود ،در آن لحظه خودش را گم کرده بود و دنبال خودش میگشت ، شاید هم دلش را گم کرده بود ! نمیدانست فریاد کند ، بدود ، بخندد یا گریه کند! فقط اینرا می دانست با هر قدمی که آن محمل افسانه ای از او دور میشود به همان اندازه او هم از خود جدا میشود
به دنبال محمل چنان زار و گریم 
که از گریه ام ناقه در گّل نشیند
 آری ادهم دل از دست داده بود و دلش داشت به همراه آن محمل از او دور میشد . ادهم دیگر ادهم نبود
 هوا داشت کم کم رو به تاریکی می رفت ، خورشید سرخ عصر آنروز انگار سرخی قلب خونین ادهم را انعکاس میداد! ادهم با سرگشتگی و پریشانی در حجره اش را بسته بود و داشت میرفت ، خودش هم نمیدانست به کجا !؟ گاهی با خود نجوا میکرد و گاهی با خدایش ! آ چرا دست بی رحم تقدیر باید ی را در سر راهش قرار میداد که دست ی بدان ناممکن می نمود! آ خدایا چگونه می توان بار این حسرت را به دوش کشید؟!خدایا تو که تنها دوستم بودی چرا مرا به حال خودم وا گذاشتی !؟...... همچنان با خودش میگفت و میرفت که یکدفعه خود را های قصر یافت ، زانوانش سست شد گوشه ای نشست، شاید نیروی عشق او را بدانجا کشانده بود!! اما هنوز بسیار فاصله بود و امکان نزدیکتر شدن هم وجود نداشت، ادهم با خود شید که تا سیپده صبح همانجا بماند شاید نسیم سحری بوی ری را برایش به ارمغان آورد....ادهم سرگشته را به حال خود می گذاریم و سری به داخل قصر می زنیم و ری زیبای قصّه ما.
 سر شب بود و قصر در همه چیز مثل همیشه به آرامی پیش میرفت ،هر ی به کار خودش مشغول بود بجز ریگا که انگار در تبی ناشناخته و موهوم می سوخت، شما را نمیدانم ولی خودم اینگونه تب ها را خوب می شناسم! آری ریگا تب عشق داشت ، از جنس آن تب هایی که در ورای حر قلب و روح انسان را می سوزاند و آنها را از آلودگیها پاکیزه می کند!آ با چه ی میتوانست درد دلش را باز گوید؟! چه ی باور میکرد که او به یک پینه دوز فقیر دل باخته است ، گاهی با خودش میگفت خدایا حتی نمیدانم آیا یکبار دیگر او را خواهم دید؟ خدایا من حتی نامش را هم نمیدانم ! همه داشتند غذا می خوردند اما ریگا میلی به خوردن نداشت ، احساس رخوت و سستی میکرد!درد بی همزبانی بدترین دردهاست. دلش میخواست زودتر برود بخوابد تا شاید یکبار دیگر صاحب آن نگاه زیبا را در خوابش ببیند! توضیح مختصری به مادرش داد و به اتاق خوابش پناه برد! در اتاق خوابش را محکم بست ، احساس امنیت بیشتری میکرد و این تنهائی را بیشتر می پسندید ، روی لبه تختش نشست . یکدفعه بغضش ترکید و با تمام دل گریست 
 .....
نمیدانم چگونه آنشب گذشت ، فقط اینرا میدانم خواب ، خود را از چشمان شهلای ریگا دریغ کرده بود تا مبادا ریگا ،صاحب آن نگاه آسمانی را در خواب ببیند و نسیم سحری هم از آنجا عبور نکرد تا ادهم همچنان ،حتی حسرتزده بوی دلدار باشد! راستی ،شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشدخورشید در حال طلوع بود و ادهم و ریگا بی آنکه خوشان بدانند هر کدام در گوشه ای با خون دل وضو گرفتند و عشق گزاردند، طلوع خورشید همیشه با بارقه ای از شور و امید همراه است و آندو دلباخته نیز دل قوی داشتند و همزمان از درگاه معشوق ماندگارشان خواستند آن عشق جاوانه بماند !به خدایشان گفتند : تو که خود عاشقی و حال ما خوب میدانی یاریمان کن که در حسرت دلدار نمیریم.....حالا دیگر صبح شده بود ، اما با صبح روز قبل چقدر برایشان متفاوت بود ، انگار امروز در دنیای دیگری میزیستند ، زندگی آهنگ دیگری برایشان می نواخت ، آهنگ عشق ! سوختن در عشق هم زیباست. ادهم کم کم داشت به حجره اش می رسید ، انگار دیگر مردم آن گذر دیگر برایش غریبه بودند. چه می گویم انگار دیگر حتّی با خود هم غریبه بود. به هر جا می نگریسیت ریگا را می دیدید!از پسرک دستفروش اندکی سیب سرخ ید، گاز کوچکی به سیب زاد، عجیب بود که سیب هم بوی ریگا را میداد!!نیم نگاهی به مکانی انداخت که دیروز آنجا ریگا را دیده بود.....در سفره خانه سلطنتی قصر میز ناهار آماده بود، اما باز هم ریگا رغبتی به خوردن نداشت و دوست داشت در همان چهار دیواری امن اتاقش تنها باشد، چند بار آنچنان به خلصه عشق فرو رفته بود که انگار مدتی آنجا نبود و با سر و صداهای داخل قصر به حال خود بر میگشت ، ریگا در رویای ادهم و محو خیال او بود که یکدفعه با صدای مادرش به خود آمد، ریگا اصلا متوجه حضور مادرش نشده بود، با دستپاچگی سر جایش نشست و کمی جا خورد،مادرش از زردی چهره و رنگ پریدگی ریگا می پرسید و ریگا مانده بود که چه بگوید، آ چه می توانست که بگوید؟! مادرش دست بر پیشانی ریگا نهاد ، انگار واقعا تب داشت و تب عشق به جسم او هم سرایت کرده بود. ریگا به اتفاق ملکه دست در دست هم به سوی سفره خانه قصر میرفتند. غذاهای رنگین با ذوق و سلیقه خاصی چیده شده بود، ریگا در جای همیشگی اش نشست و با بی اشتهایی تمام چند لقمه برداشت،باز هم فکرش به معشوقش بود ، آیا او هم مشغول خوردن است؟ داشت فکر میکرد آن پینه دوز جوان چه دارد می خورد!؟ شاید دور از رسم وفاداری است که او به تنهایی غذاهای رنگین بخورد و معشوقش از آن محروم باشد ،بغض گلویش را می گرفت ، احساسش را فرو خورد. شاید دسر خوبی باشد فرو خوردن احساس !!دیگر نمی توانست آنجا را تحمل کند، مقداری آب نوشید و به اتاق خوابش پناه برد.مادرش انگار پی به ح ش برده بود ، آ حس مادرانه هم از جنس عشق است....مادرش عصر آنروز با ندیمه ریگا ، میترا بانو صحبت کرد تا سر از چند و چون ری نازنینش در آورد،... میترا بانو زنی بسیار زیرک و با سیاست بود که پدرش هم سالیان سال مهتر اسب های قصر بود و از اینرو در نظر ملکه و حتّی خود ریگا کاملا قابل عتماد می نمود ، در مدت کوتاهی میترا بانو پی به تمام ماجرا برده بود، حالا دیگر های غروب بود و میترا بانو با ژستی روانشناس مابانه داشت ریگا را مورد پند و اندرز و نصیحت قرار میداد ، اما عاشق را با پند و اندرز چه کار؟! ...ریگا با ح ی ملتمسانه از میترا بانو می خواست تا در مورد پینه دوزی که دلش را برده تحقیقاتی بعمل آورد ! با اشک و زاری و ماس از میترا بانو کمک میخواست، غافل از اینکه ندیمه اش واسطه ای بیش نیست از طرف ملکه مادر و نه آن یار همزبان و همدرد! هنوز هم فروغ فرخزاد نیامده بود که بگوید : چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند! ریگا حق داشت نداند و نفهمد....غروب عاشقان چقدر دلگیر است !؟ ادهم تمام روز را بی آنکه چیزی خورده باشد و یا کاسبی کرده باشد در یک حیرانی و سرگشتگی بسر برده بود، با بی تفاوتی در حجر اش را بست و براه افتاد. باز هم بسوی قصر میرفت، تا خود را در گوشه ای توی آن تاریکی ها گم کند، احساس تنهائی می کرد و بغضی غریب ، کمی با دوست همراهی که همیشه آماده شنیدن است راز و نیاز کرد، ادهم حسرت هایش را با خدایش میگفت و خداوند زیبأیها با نوازشی بی نظیر دلداریش میداد.... چند روزی بدین منوال گذشت ، حالا دیگر ریگا نام معشوقش را میدانست و شاید همه اهالی قصر ماجرای ریگا را میدانستند، یادم رفته بود که بگویم عشق گاهی رسوایی بهمراه دارد و در روزگار ما هم میترا بانو ها کم نیستند!..بگذریم .ریگا روز به روز ضعیف تر و نحیف تر می شد شاید روح و جسم گل آسای ریگا ضعیف تر از آن بود که بتواند چنین سوزش عشقی را در خود بکشد و تحمل کند، درد عشق ریگا از قلبش به روح لطیف او جاری شد و از آنجا به جسمش هم سرایت کرد...ری ناز قصّه ما تب دار عشق شده بود و بیمار جسم! گاهی ساعت ها آنچنان در خود فرو می رفت که همگان فکر می د او دیوانه شده است، و گاهی آنقدر نام ادهمش را زیر لب و آهسته برای دلش تکرار میکرد که فکر می د هذیان میگوید.... پدرش چندین پزشک حاذق را برای معالجه گل زیبای باغ زندگی اش ، ری زیبا احضار کردو همه آنها از معالجه قطعی ریگا اظهار عجز و ناتوانی می د، آ پدرش چگونه می توانست او را به عقد ازدواج یک پینه دوز در آورد که اصل و نسبش پیدا نبود، ماس های مادرش نیز کارگر نیفتاد و ریگا داشت مثل یک غنچه نو شکفته گل سرخ پر پر می شد، راستی که علت عاشق ز علت ها جداست! ... همچنان ریگا در تب عشق می سوخت و به تحلیل میرفت ، ادهم هم مجنون وار چله نشین گوشه ای در اطراف قصر شده بود، چه درد عظیمی با او همراه بود که حتی نمی دانست معشوقش هم به او مختصر علاقه ای دارد؟! یا در آرامش خیال و رفاه و تنعم بسر می بردو اصلا ادهمی را نمی شناسد؟!... اما انگار یک صدای ضعیف در عمق وجود ادهم او را دلداری میداد و عشق متقابل ریگا را برایش باز می نمود ، ادهم می نشست و ساعت ها در خلصه وجودی خودش زیبأیهای ریگا را نظاره می کرد بی آنکه با ی حرفی بزند یا کاری داشته باشد، آری ادهم مجنون شده بود.... چند روز دیگر گذشت ، حالا دیگر ریگا آنقدر بد حال بود که به سختی میتوانست از رختخوابش بیرون بیاید، مادرش لحظه ای اطاقش را ترک نمیکرد، ریگا چندین بار به یک بیهوشی کوتاه رفته بود و طبیبان بهوش می آوردندش ، موقعی هم که به هوش می آمد اصلا نای حرف زدن نداشت ، فقط با نگاهی پر از تمنا انگار ادهمش را می طلبید ، 

شـب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین 
 اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینـم

اما انگار این خود ریگا بود که داشت ماند شمع آب می شد و به انتها می رسید و ادهم بی آنکه بداند چه بر سر ریگا می آید در نقطه ای دور از قصر می نشست و چشم از قصر بر نمی داشت، زمان به کندی می گذشت ، انگار حادثه ای در راه بود....چند روز بعد همانطور که ادهم در جای همیشگی اش نشسته بود یکدفعه متوجه حرکات غیر عادی در قصر شده بود ، اطراف قصر را با پارچه های سیاه رنگ پوشانیده بودند ، رفت و آمدها خیلی زیاد شده بود و ادهم حدس میزد شاید یکی از عالی مقامان قصر دار فانی را وداع گفته باشد،شاید هم...نه اصلا فکر دیگری نمیتوانست د ! با کنجکاوی بلند شد تا سر از ماجرا در آورد ،اندکی جلوتر رفت ، ازدحام مردم در اطراف کاخ بیشتر و بیشتر شده بود،ادهم با ح ی مضطربانه از اوّلین نگهبان جلوی کاخ توضیح خواست که چرا اطراف قصر را با پارچه های سیاه پوشانیده اید؟نگهبان نگاهی به سر و وضع ژولیده ادهم انداخت و با بی حوصلگی جواب داد شاهزاده ریگا در اثر یک بیماری ناشناخته دار فانی را وداع گفته است ، ادهم فقط دو کلمه اول جمله آن نگهبان را شنیده بود و مابقی آن را اصلا.........توضیح حالات و روحیات ادهم در آن موقعیت در قلم من نمیگنجد و قلمم شکننده تره از آنست که چنین باری را بر دوش گیرد و سالم به مقصد رساند!!..........عصر آنروز بود و ادهم ! ادهم انگار داشت خود را آماده میکرد تا با ریگا به خاکش بسپارند ، از صبح آنروز بارها از خدا خواسته بود تا مرگش دهد شاید وصال ریگا آنجا میسر باشدحال خونین دلان که گوید باز وز فلک خون خم که جوید بازادهم از فاصله ای دور صحنه بخاک سپاری ری را می نگریست ، آرام آرام در درون اشک میریخت و می سوخت ، شاید سوزش درونش اشکهاش را قبل از رسیدن به چشم تبخیر و محو میکرد ، اما هنوز هم ندأیی در درون به او امید میداد ، هر چند حالا دیگر خیلی به آن اطمینان نداشت اما صدایش را خوب می شناخت و به وضوح آنرا می شنید.... هوا داشت تاریک میشد و کم کم همه داشتند آنجا را ترک می د صدای شیون ها و مویه ها آرام آرام فرو می نشست!ساعتی دیگر گذشت حالا دیگر هیچ آنجا نبود ، اما ادهم کجا میتوانست برود ، همه عشق و امید و آرزویش همین زیر خاک نهفته شده بود کشان کشان خود را به روی گور رسانید ! خاک سرد آنجا را آغوش کشید ، آنرا بویید و تمام قلب خود را زار زار گریست!! دلش میخواست آنقدر گریه کند تا همانجا کنار ری جان به جان آفرین باز پس دهد ، اما نمیدانست جان آفرین برایش طرح دیگری انداخته، ادهم گاهی سکوت میکرد گاهی میگریست ، گاهی از خود میرفت و گاهی هم به خود باز می گشت، ساعاتی بدین منوال گذشت اما هر چه می گذشت ادهم بیتابتر و بیتابتر می شد ، هیچوقت اینقدر ریگا را اینقدر نزدیک به خود نیافته بود، وسوسه عجیبی در درونش شکل میگرفت، انگار نیرویی او را وامیداشت این تنها فرصت باقیمانده را از دست ندهد ، شاید او میخواست در آغوش ری جان بسپارد و برای یک عاشق حقیقی چه چیز زیبا تر از فنای در معشوق!؟ ناگهان تمام نیروی عشق در دستانش جریان یافت ، با سرعتی سرسام آور و باور ن ی خاک را به کنار میزد ! هر لحظه خودش را به ریگا نزدیکتر میدید و انرژی اش صد چندان می شد ! حالا دیگر دست هایش بدن بی جان ریگا را لمس می کرد ، حالا دیگر نمی گریست! تمام وجودش یکپارچه خواستن و تمنا بود ، خاک را کاملا به کناری زد ، بغضش در کلو گیر کرده بود اما اصلا نمی گریست ! قبل هر از چیز ری بویید ، بوی یاس میداد ؟! نمیدانم، ولی هر چه بود از جنس بوی آشنایی و یگانگی بود، چه لحظه با شکوهی باید باشد این لحظه وصال!! انگار خود حضرت عشق آنجا بود و ادهم حضورش را عمیقا به طور عجیبی احساس می کرد،صورتش را به صورت ری چسبانید و او را آرام در آغوش کشید،دقأیقی را که در آغوش ریگا بود او را به اندازه قرن ها از آنجا دور کرده بود ،...به قول حضرت مولانا:
نسیم نفس دوست، به من خورد و چه خوشبوست 
همین جاست همین جاست در این خانه بگردید
تن او به تنم خورد ، مرا برد مرا بردگرم باز نیاورد 
 ، به شکرانه بگردید.
بعد از گذشت آن قرنهای کوتاه ادهم به خود بازگشت، شاید حضرت عشق او را به خود باز گردانده بود، دوباره خود را در آغوش ریگا یافت ، اما عجیب آنکه انگار اینبار بدن ریگا گرم بود ، با تعجبی فراوان آنگونه که نمی توانست نفس بکشد سرش را روی ریگا گذاشت ، آه ای خدای من قلب ریگا با ضربانهای ضعیفی می تپید ، انگار شوک الکتریکی عشق کار خودش را کرده بود ، شاید هم حضرت عشق !! گیج و گنگ و مبهوت، خیلی آرام لبش را روی لبان پریده رنگ ریگا گزارد، ری نفس میکشید و نفسش بوی زندگی میداد !!!هیجان و اضطراب در وجود ادهم بیداد میکرد و تمام بدنش می لرزید ، اما حضرت عشق آنجا بود دلداری اش میداد و آرامش می کرد، ادهم تمام قوای خود را جمع کرد ، مطمئن شد ری هنوز نمرده و زنده است ، همانجا سجده شکری زیر پاهای حضرت عشق گزارد !! با تمام نیرویش خاک گور را به ح اولش بر گرداند و تاریکی شب در حالیکه ری را در آغوش داشت،همپای حضرت عشق راه منزلش را در پیش گرفت، انگار قدم در آسمانها می گذاشت...در کلبه فقیرانه اش به آرامی باز کرد ، ری را با خود به آرامی داخل جای خوابش خوابانید ، هوا رو به سپیدی میرفت ، اما دیگر خورشید را چکار که خورشیدش در منزلش سکنی گزیده بود ، با خلوص تمام دوگانه ای به درگاه معشوق ماندگار گزارد ، هر چند که برای عاشقان وقت معینی نیست، اما با تمام وجود خدایش را سپاس گفتریگا همچنان نفس می کشید و جریان های زندگی در رگ های جاری بود اما هنوز در ح ی شبیه بیهوشی بود ، ادهم سمت چپ ریگا کنارش نشسته بود و آرام آرام دستانش را نوازش میداد، دستان ریگا گرمتر و گرمتر میشد، گاهی چشمان کم فروغش را باز میکرد ،و به سختی نیم نگاهی به اطرافش می انداخت و آنرا می بست، شاید هنوز نمیدانست که در کجاست و چه اتّفاقی افتاده است ، کاشکی ما هم بعد از مرگ وقتی چشمانمان مان باز میشود ، تنها زیباترین چشمان عالم را در مقابل نگاهمان داشته باشیم ، نگاه منتظر زیبا ترین چشمان اکنون هم براه ماست !

......
زمانی گذشت ،خورشید در وسط های آسمان جای گرفته بود ، حالا دیگر ریگا میتوانست خیره خیره های نگاهش را بر چشمان ادهم بدوزد ! انگار فهمیده بود در کنار ادهم با وفایش هست ، با آنکه نمیتوانست حرف بزند اما مروارید های روی گونه اش گویای همه چیز بود، ادهم جرعه ای آب به او نوشانید و دائم با او راز و نیاز میکرد و عاشقانه هایش را می سرود! با دست های آسمانی ریگا که شاید برای مدتی با دست های حضرت عشق تماس داشته اشک های شوقش را پاک میکرد ، گاهی ری را آرام در آغوش می گرفت و محو جذبه های وصال میشد ، برایش به آرامی توضیح میداد که چه حوادثی بر سرشان رفته و چگونه خود حضرت عشق به یاریشان شتافته ، ریگا همچنان بسته زبان بود، گاهی لبخند میزد ، گاهی اشک میریخت ، اما اوضاع رو به بهبودی میرفت... آن شب برای شام ریگا کمی شیر و عسل خورد ، ح جسمانی اش هم بهتر و بهتر میشد ، تا آنکه نیمه های شب در حالیکه تمام انرژی اش را جمع کرده بود به آرامی سر جایش نشست با تمام وجود سعی کرد کلمه ای به زبان بیاورد اما آ آیا کلمه ای بجز نام حضرت عشق میتوانست بر زبانش جاری شود ، ریگا خدای را سپاس گفت و نگاهی به چشمان زیبای ادهمش انداخت و همان نگاه کوتاه ، ترجمان تمام ناگفته های دلش بودبنازم به بزم محبت که آنجا / گدائی به شاهی مقابل نشیندآن شب در حضور حضرت عشق با هم پیمان بستند و عجیب آنکه هم اورا شاهد پیمانشان گرفتند و عشق !اما عشق ...! شعشعهٔ تابانی داشت آنشب ...... چند سالی گذشت ، آنها زندگی صمیمانه و ساده و پر از عشق خود را دوست داشتند ، حضرت عشق هم دورادور بر کارهایشان نظارت داشت ، حالا دیگر پسر قشنگی داشتند و قسمتی از قلب شان را به او اختصاص داده بودند .... اما هنوز طرح خداوند زیبایشان پایان نیافته بود ، روزی که ملکه به گرمابه شهر آمده بود پسر بچه کوچک و زیبایی را می بیند ، از شباهت زیاد این بچه زیبا به ری ناکامش حالش دگرگون شده و از ندیمه هایش می خواهد هر چه سریعتر مادر آان کودک را برایش حاضر کنند ! وقتی ریگا را آوردند مادرش در دم با دیدن ریگا مدهوش شد ، و ریگا زار زار میگریست ، بعد از ساعتی که ملکه به هوش آمد مادرش را در آغوش گرفت و آرام آرام با چشمانی پر از اشک تمام ماجرا را برای مادرش بازگو کرد....ریگا به اتفاق ادهم و پسرش ابراهیم حالا دیگر در قصر پدرش زندگی میکرد تا جایی که بعد از سالیانی که گذشت پادشاهی بلخ به ابراهیم رسید که خود ابراهیم ادهم داستانی دیگر دارد ، هم او که ترک پادشاهی کرد و تمام داشته ها و نداشته ها ، داده ها و نداده هایش را تقدیم حضرت عشق کرد ، هم او که سر آغاز و سر سلسله صوفیان سلسله ادهمیه است. داستان ادهم و ریگا پایان یافته اما ای کاش حتی فقط یک نفر از ما با شنیدن عاشقانه هایشان داستان زندگی اش را آغاز کند. شاد شاد و عاشق باشید

شهرام سورتجی (joseph soortejie)



مشاهده متن کامل ...
راز کهیعص چیست؟
درخواست حذف اطلاعات

سعدبن عبدالله قمی اشعری به دیدار با زمان -آن زمان که مولا کودک بودند -  نایل می شود و در طی سوالاتی که از ایشان می کند تاویل این آیه را هم می پرسد که عین خط کتاب را برایتان می نویسم.

***......... عرضه داشتم؛ بفرمایید تاویل ((کهیعص)) چیست؟
فرمود: این حروف از خبرهای غیبی است که خداوند بنده اش زکریا را از آن مطلع ساخت سپس بر محمد (ص) آن را حکایت فرمود، و آن چنین است که وقتی زکریا از پروردگار خواست که نام های پنج تن را به او تعلیم کند خداوند جبرئیل را بر او نازل کرد و به نام آنان را آموخت پس هرگاه زکریا، نام محمد(ص) علی (ع)و فاطمه(س)، حسن (ع) را یاد می کرد هم و غم و اندوه از او دور می شد، ولی هروقت حسین (ع) را یاد می کرد بغض گلویش را می فشرد و به نفس زدن می افتاد روزی به پیشگاه خداوند عرضه داشت؛ الها چگونه است که وقتی نام چهار تن از اینان را یاد می کنم تسلی خاطر می یابم و چون حسین را یاد می کنم دیده ام گریان و ناله ام بلند می شود؟ خداوند متعال جریان شهادت آن بزرگوار را به اطلاع زکریا رسانید و فرمود)(کهیعص)) پس کاف نام کربلاست و ها هلاکت عترت پیغمبر و یا یزید است که ستم کننده بر حسین (ع) می باشد و عین عطش حسین (ع) و صاد صبر اوست.
پس هنگامی که زکریا این مطلب را شنید تا سه روز مسجدش را ترک نکرد و مردم را از ملاقات با خود ممنوع کرد و به گریه و زاری پرداخت. بر حسین می گریست و می گفت: خدایا بهترین خلایقت را به سوگ فرزندش خواهی نشانید ! پروردگارا آیا این مصیبت بزرگ را بر او وارد خواهی نمود! الهی آیا جامه عزا بر تن علی و فاطمه خواهی پوشانید! آیا غم این مصیبت را به ساحت آنان خواهی رسانید! آنگاه می گفت : به من فرزندی عطا کن که چشمم در سن پیری به او روشن و محبتش در دلم فتنه انگیزد سپس مرا نیز در غم از دست دادنش بنشان چنانکه محمد حبیب خود را در سوگ فرزندش خواهی نشاند. خداوند یحیی را به وی داد و پس از آن به شهادت وی سوگوارش ساخت و مدت حمل یحیی  شش ماه بود همچنانکه مدت حمل حسین(ع).
منبع سوم :
.علامه مجلسی به نقل از احتجاج طبرسی آورده است که : سعدبن عبدالله گوید: از حضرت زمان علیه السلام از تاویل آیه « کهیعص» (2) سؤال فرمود : این حروف از خبرهای غیبی است که خداوند بنده خویش زکریا را از آن مطلع ساخت و سپس داستان آن را بر اکرم (ص) باز گفت :
ماجرا از این قرار بود که حضرت زکریا از خدای متعال درخواست کرد اسامی خمسه ی طیبه را به وی بیاموزد : جبرئیل فرود آمد و اسامی مزبور را به او آموخت. هر زمان که حضرت زکریا متذکر نام محمد و علی و فاطمه و حسن زمانی که نام حسین(ع) را می برد گریه راه گلویش را می بست و نفسش به شماره می افتاد.
یک روز گفت : خداوندا مرا چه می شود! زمانی که متذکر نام آن چهار تن می شوم دلم آرام و قرار می گیرد ولی زمانی که یاد حسین (ع) را می کنم، اشکم سرازیر می گردد و نفس بلند از بر می کشم ! خدا وی را از داستان شهادت حسین (ع) با خبر ساخت و فرمود : « کهیعص» .
کاف اشاره به کربلا و هاء هلاکت عترت و یاء یزید ( لعنت الله علیه) که به حسین ظلم می کند و عین، عطش و تشنگی او و صاد ، صبر آن حضرت است .
حضرت زکریا که این داستان را شنید، سه روز از عبادتگاه خویش بیرون نیامد و در این مدت از ملاقات و دیدار با خلق دوری جست و به گریه و زاری برای حسین (ع) مشغول شد و با این سخنان به مرثیه سرایی پرداخت :
خداوندا آیا بهترین از جمیع آفریدگانت ـ رسول اکرم (ص) به سوگ فرزند خویش داغدار و اندوهگین خواهد شد!؟ آیا این مصیبت برای وی رخ خواهد داد!؟ خداوند آیا جامه های این مصیبت را بر پیکر علی و فاطمه خواهد پوشاند!؟ سپس حضرت زکریا از خدای متعال درخواست کرد که به وی فرزندی که سرنوشتش همانند حسین (ع) باشد، عطا کند و خدای نیز چنین کرد .....
روایت فوق اشاره به سیاهپوشی المؤمنین و حضرت زهرا علیهاالسلام در عزای فرزندشان حسین (ع) دارد . و از جمله دلائل دیگری که نشانگر سیاهپوشی اهل بیت در مصیبت حسین (ع) است رویاهای صادقانه و مکاشفاتی است که در آنها حضرات معصومین به ویژه وجود پاک و نازنین صدیقه ی طاهره در سوگ شهید کربلا سیاهپوش دیده شده اند که بعضاً به شفا یا گره گشایی از مشکل صاحب رؤیا انجامیده است.
1- حج 29 .
2- مریم 1.
3- بحارالانوار ج 52/ 84 و احتجاج ، ج 2/ 272 ـ 273 .
http://www.isfahanheiat.com/cms/index.php?module=htmlpages&func=display&pid=49
منبع چهارم :

کـــهــیـعــص
در حدیثی از حضرت ولی عصر ( ارواحنا لتراب مقدمه الفداه) در مورد تاویل آیه کهیعص – سوره مریم آیه 1-  آمده است:
… حضرت ذکریا در مناجات خود عرضه داشت: " پروردگارا! هرگاه نام حضرت محمد و علی و حسین و فاطمه و حسن علیهم السلام را می برم، غصه هایم برطرف می شود و آرامش می یابم، ولی هنگام بردن نام حسین علیه السلام اشک هایم جاری می شود و آه جانسوز از ام برمی خیزد."
خدا جریان شهادت او را بیان نمود و فرمود: "کاف" نام کربلاست و "هاء" اشاره به هلاکت عترت پاک اوست و "یاء" اشاره به یزید است که از هر گونه ستم و ظلم به حضرت حسین دریغ نورزید و "عین" اشاره
به عطش و تشنگی او و "صاد" اشاره به صبر و مقاومت او.
آنگاه حضرت زکریا منقلب شد و سه شبانه روز از مسجد بیرون نیامد و در عزای حسین علیه السلام گریه ها و ناله های جانسوز سر داد … و گفت:" پروردگارا! به من فرزندی عنایت فرما و او را نور چشمم قرار ده و مرا شیفته محبت او نما! آنگاه قلبم را در مصیبت او جریحه دار ساز! تا با حضرت محمد صلی الله علیه و آله پیغمبر شریک غم باشم."
خداوند به او، حضرت یحیی را عنایت فرمود. یحی نیز همانند حسین شش ماهه به دنیا آمد.
بحارالانوار، ج 44، ص 223 و ج 52، ص 84.
برگرفته از:  خصائص الحسینیه تالیف آیت الله شیخ جعفر شوشتری – ترجمه : علی کرمی
http://soltane---eshgh. /8602.aspx

منبع پنجم :
حسین علیه السلام از نگاه مهدى (عج) سعد بن عبدالله قمى گوید: به عصر - اوراحنا له الفداه - عرض : «اى فرزند رسول خدا! تاویل آیه «کهیعص‏» چیست؟ فرمود: «هذه الحروف من انباء الغیب، اطلع الله علیها عبده زکریا، ثم قصها على محمد صلى الله علیه و آله و ذلک ان زکریا سال ربه ان یعلمه اسماء الخمسة فاهبط علیه جبرئیل فعلمه ایاها...; (1) این حروف از اخبار غیبى است که خداوند زکریا را از آن مطلع کرده و بعد از آن داستان آن را به حضرت محمد صلى الله علیه و آله باز گفته است...» . داستان از این قرار است که: زکریا از پروردگارش درخواست کرد که «اسماء خمسه طیبه‏» را به وى بیاموزد. خداوند، جبرئیل را بر او فرو فرستاد و آن اسماء را به او تعلیم داد. زکریا چون نام‏هاى محمد، على، فاطمه، و حسن ( علیهم السلام) را یاد مى‏کرد، اندوهش بر طرف مى‏شد و گرفتاریش از بین مى‏رفت. و چون حسین علیه السلام را یاد مى‏کرد، بغض و غصه، گلویش را مى‏گرفت و مى‏گریست و مبهوت مى‏شد. روزى گفت: بارالها! چرا وقتى آن چهار نفر را یاد مى‏کنم، آرامش مى‏یابم و اندوهم بر طرف مى‏شود; اما وقتى حسین را یاد مى‏کنم، اشکم جارى مى‏شود و ناله‏ام بلند مى‏شود؟ خداى تعالى او را از این داستان آگاه کرد و فرمود: «کهیعص‏» ! «کاف‏» اسم کربلا و «هاء» رمز هلاک عترت طاهره است، و «یاء» نام یزید ظالم بر حسین علیه السلام و «عین‏» اشاره به عطش و «صاد» نشان صبر او است. زکریا چون این مطلب را شنید، نالان و غمین شد و تا سه روز از عبادتگاهش بیرون نیامد، و به ى اجازه نداد که نزد او بیاید. و گریه و ناله سر داد و چنین نوحه گفت: بارالها! از مصیبتى که براى فرزند بهترین خلایق خود، تقدیر کرده‏اى دردمندم. خدایا! آیا این مصیبت را بر آستانه او نازل مى‏کنى؟ آیا جامه این مصیبت را بر تن على و فاطمه مى‏پوشانى!؟ آیا این فاجعه را بر ساحت آنان فرود مى‏آورى؟ بعد از آن گفت: بارالها! فرزندى به من عطا کن تا در پیرى چشمم به او روشن شود و او را وارث و وصى من قرار ده; آنگاه مرا دردمند او گردان; همچنان که حبیبت محمد را دردمند فرزندش گرداندى. خداوند، یحیى را به او بخشید و او را دردمند وى ساخت. و دوره حمل یحیى شش ماه بود و مدت حمل حسین علیه السلام نیز شش ماه بود و براى آن نیز قضیه‏اى طولانى است

کمال الدین، ج 2، ص 420

http://www.qomicis.com/article/titlefa.aspx?no=217

منبع ششم :

سئوال  : اگر حروف مقطعه سرّی میان خدا و رسول است‌، پس چرا در برخی از احادیث "کهیعص‌" به کربلا، عطش و... تفسیر شده است‌؟
اولاً: در مورد حروف مقطعه ـ که در آغاز 29 سورة قرآن آمده است ـ تفاسیر متعددی ارائه شده که یکی از آن‌ها این است که این حروف سرّ و رمزی میان خدا و رسول می‌باشد. این تفسیر، یکی از احتمالات در مورد حروف مقطعه است و به صورت قطعی نیست‌; از این رو، آن چه در برخی از روایات می‌خوانیم که هر یک از حروف "کهیعص‌" به کربلا، هلاکت یزید، عطش و صبر اشاره دارند، با رمز و سرّ بودن این حروف تنافی ندارد; زیرا، رمز و سرّ بودن یک احتمال در تفسیر این حروف است و احتمالات دیگری نیز وجود دارد.
ثانیاً: گرچه حروف مقطعه رمز و سرّ میان خدا و رسول است‌، هیچ مانعی ندارد که برخی از اسرار این حروف از طریق و ائمه‌: برای ما بیان شود. بنابراین‌، روایتی که "کهیعص‌" را به کربلا، عطش و... معنا کرده است‌، در حقیقت یکی از اسرار این حروف را بیان کرده است که اگر معصوم بیان نکرده بود، ما به این سرّ پی نمی‌بردیم‌.
http://www.porsojoo.com/fa/node/23092

منبع هفتم  :
کهیعص
از حروف مقطعه قرآن در اول سوره مریم.طبق برخى تفاسیر،این حروف رمزى اشاره به حوادث یا فضایل یا مسایلى دارد که اهل بیت به علم آن آگاهند.از جمله تفسیرهاو تاویلهاى این حروف،انطباق آن با حادثه کربلاست.در روایات است:حضرت زکریا نام پنج تن آل عبا را از جبرئیل فرا گرفت و چون به نام حسین «ع »مى رسید،اندوهگین مى شد و اشک در چشمش مى آمد،اما با نامهاى دیگر،اندوهش مى رفت.راز آن را ازخداوند پرسید.خداوند با«کهیعص »قصه آن را خبر داد.«کاف »،نام کربلاست ،«ها»،کشته شدن عترت طاهره است، «یاء»یزید ستمگر،قاتل حسین «ع »است،«عین »عطش حسین «ع »و«صاد»صبر و مقاومت اوست. زکریا سه روز در مصیبت حسین «ع »گریست و از خدا خواست که فرزندى به او عطا کند و با محبت او،آزمایشش کند و آنگونه که محمد«ص »را در سوگ فرزندش به داغ نشاند،او را هم داغدار کند.خداوند،یحیى را به او عطا کرد.یحیى هم همچون حسین «ع »ششماهه به دنیا آمد. (50) میان یحیى بن زکریا وحسین بن على شباهتهاى دیگر نیز وجود دارد.سر هر دو مظلومانه بریده شده و سر هر دودر طشت و طبقى پیش طاغوت زمانشان نهاده شد.

50   تفسیر البرهان،ج 3،ص 3،بحار الانوار،ج 44،ص 223.آیات دیگرى نیز به شهادت حسین «ع »تاویل شده

اللهم عجل لولیک الفرج

 



مشاهده متن کامل ...
اسرار وقوف در عرفات
درخواست حذف اطلاعات

اسرار وقوف در عرفات

دعای عرفه

المؤمنین علی علیه السلام درباره راز وقوف در عرفات فرمود: عرفات خارج از مرز حرم است و مهمان خدا باید بیرون دروازه، آنقدر تضرّع کند تا لایق ورود حرم شود.(1) از این رو شب و روز عرفه دعاهای مخصوص دارد که جزو فضایل برجسته و وظایف مهم روز عرفه است. بنابراین، خداوند این گونه مهمانان خود را برای ورود در خانه ای که انبیا علیهم السلام به طهارت آن قیام و اقدام کرده اند: "و عهدنا إلی إبراهیم و إسمـعیل أن طهّرا بیتی"(2) تطهیر و پاک می کند؛ زیرا خداوند در خانه پاک، تنها مهمانان پاک را می پذیرد.

اسرار عرفات فراوان است، و برخی از آنها که در حدیث شبلی(3) بدانها اشاره شده عبارت است از:

1ـ وقوفِ در عرفات برای آن است که انسان به معارف و علوم دینی واقف شده و از اسرار الهی نظام آفرینش با خبر شود. بداند که خداوند به همه نیازهای او واقف و بر رفع همه آنها تواناست. خود را به خدا بسپارد و فقط او را اطاعت کند که طاعت او سرمایه و وسیله هر بی نیازی است: "و طاعته غنی."(4)

از این رو سجاد علیه السلام به سائلی که در روز عرفه گ می کرد، فرمود: وای بر تو! آیا در چنین روزی، دست نیاز به سوی غیر خدا دراز می کنی؛ در چنین روزی برای ک ن در رحمْ امید سعادت می رود: "ویحک! أغیر الله تسأل فى هذا الیوم. إنه لیُرجی لما فى بطون الحبالی فى هذا الیوم أن ی سعیداً!"(5) ی که در این جا از خدا غیر خدا را طلب کند زیان کرده است. سجاد علیه السلام انی را که در چنین زمان و مکانی دست نیاز به سوی دیگران دراز می کنند، بدترینِ انسان‎ها معرفی فرمود: "هؤلاء شرار من خلق الله. الناس مقبلون علی الله و هم مقبلون علی الناس."(6)

2 ـ حج گزار باید در آنجا بر این نکته عارف شود که خدای سبحان به نهان و آشکار و صحیفه قلب او و رازهای آن و حتی آنچه برای خود او روشن نیست و به طور ناخودآگاه در زوایای روح او می گذرد آگاه است؛ یعنی سرزمین عرفات محل ادراک و شهود مضمون آیه کریمه "و إن تجهر بالقول فإنّه یعلم السرّ و أخفی"(7) است.

انسان اگر بداند که قلبش در مشهد و محضر حق است همان طور که خود را به گناهان جوارحی نمی آلاید، گناه جوانحی نیز نمی کند و قلبش را از خاطرات آلوده تنزیه می کند.

در حدیثی که متن آن در بحث از اعمال منا خواهد آمد، سجاد علیه السلام فرمود: عصر روز عرفه و ظهر روز دهم که حاجیان در منا حضور دارند، خدای سبحان بر ملائکه افتخار می کند و می فرماید: اینان بندگان من هستند که از راه‎های دور و نزدیک با مشکلات بسیار به اینجا آمده و بسیاری از لذّت‎ها را بر خود حرام کرده و بر شن‎های بیابان‎های عرفات و منا خو ده و این چنین با چهره های غبارآلود در پیشگاه من اظهار عجز و ذلّت می کنند. اینک به شما اجازه دادم تا آنان را ببینید. آنگاه ملائکه حق به اذن خداوند بر دل‎ها و اسرار نهان آنها آگاه می شوند. (8)

خدای سبحان به زائران راستین خانه خود مباهات می کند، با این که عزت و ف انسان در بندگی برای خدا و بودنِ تحت ربوبیت اوست؛ همانگونه که در مناجات المؤمنین علی علیه السلام آمده است: "إلهى کَفی بى عِزّاً أن أ لک عبداً و کَفی بى فَخْراً أن ت لى ربّاً أنت کما أُحبُّ، فاجعلْنى کما تُحبُّ."(9)

گرچه فرشتگان تا حدودی از غیبْ با خبر و نسبت به بسیاری از مسائل ماورای طبیعت آگاهند، امّا پوشی و رحمت و لطف حق اجازه نمی دهد که حتی آنان نیز بسیاری از اسرار ما را بفهمند با این که آنها مأمور ثبت اعمال و خاطرات ما هستند. چنان که المؤمنین علی علیه السلام به خداوند عرض می کند: خدایا! بعضی از اعمال و افکارم را تنها تو شاهد بودی و اجازه ندادی حتی فرشتگان بر آنها آگاهی یابند: "والشّاهد لما خفى عنهم و برحمتک أخفیتَه و بفضلک سترتَه."(10) امّا برابر حدیث مزبور، در روز عرفه و عید قربان ملائکه به اذن خداوند به نهان دل‎های زائران نظر کرده، می بینند که قلب عدّه ای بسیار سیاه است و دودهای سیاه از آنها بر می خیزد که از "نار الله الموقدة * الّتی تطّلع علی الأفئدة"(11) است. خداوند به ملائکه می فرماید: اینان انی هستند که را راستگو نمی دانند (معاذ الله) و در اموری مانند جانشینی المؤمنین علی علیه السلام می گویند: رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم از نزد خود این کار را کرده است! آنها بین قرآن و عترت ج انداخته و بعضی از امور را نمی پذیرند.

فرشتگان گروه دیگری را می بینند که دل‎هایشان بسیار نورانی است. خداوند در معرفی این گروه می فرماید: اینان مطیع خداوند و او هستند. را امین وحی می دانند و معتقدند که او از نزد خود هیچ نگفته و در همه مسایل و احکام الهی و از آن جمله در ت و ی، سخنان و اقدام‎های او برابر وحی خداوند بوده است.

راز این نکته، این است که ولایت، سرّ همه اعمال است؛ مؤمنان راستین که هم به سرّ ولایت می رسند و هم به اسرار حج، به صورت انسان واقعی در سرزمین عرفات و منا ظهور می کنند و خدای سبحان در مقام فعل، به آنان ف می کند. چنین انسان‎هایی فرشته مَنِش و حتی برخی از آنها از فرشتگان بالاترند.

البته آنچه در این حدیث شریف بیان شد، مسئله ای تاریخی و از قبیلِ "قضیةٌ فى واقعةٍ" و منحصر به مراسم حج و روزهای عرفه و عید قربان نیست، بلکه این صحنه همیشه وجود دارد، نهایت این که جلوه ی تام آن در حج ظهور کرده است.

3ـ شایسته است در روز عرفه حج گزار از "جبل الرّحمة"(12) که در سرزمین عرفات واقع است بالا رفته(13)، دعایی را که سالار شهیدان حسین بن علی صلوات الله و سلامه علیه در جانب چپ آن کوه رو به کعبه ایستاد و خواند(14)، بخواند.

سجاد علیه السلام فرمود: راز بالای کوه رحمت رفتن این است که انسان بداند خداوند نسبت به هر زن و مرد مسلمان رئوف و مهربان بوده و متولی هر زن و مرد مسلمان است. گرچه خدای سبحان نسبت به همگان ولایت تکوینی دارد و او ولیِّ همه است: "هنالک الوَلایة لله الحقِّ"(15) و گرچه رحمت عام خدا فراگیر و شامل همه موجودات است: "رحمتی وسعت کلّ شیء"(16) و "کتب ربّکم علی نفسه الرَّحمة"(17) لیکن رحمت خاص او ویژه پرهیزکاران است: "رحمتی وسعت کلّ شیء فسأکتبها للّذین یتّقون."(18) مستفاد از مجموع دو آیه اخیر این است که خداوند بر خودش لازم کرده است که رحمت خاص را به پرهیزکاران عطا کند.

صعود بر جبل الرحمة، باید انسان را عارف به این سرّ کند که خداوند نسبت به مرد و زن "مؤمن" رحمت خاص و ولایت مخصوص دارد. نیل حج گزاران به چنین معرفتی در نحوه نگرش و ارتباط آنان با سایر افراد و جوامع تأثیر خواهد گذارد.

4 ـ بخشی از سرزمین عرفات منطقه ای است به نام "نَمِرة" که مسجدی به این نام در آن واقع است. سجاد علیه السلام در بیان راز این محدوده فرمود: معنای حضور در "نمرة" این است که: "خدایا! من به چیزی امر نمی کنم، مگر این که قبلا ً خود مؤتمِر باشم و از چیزی بر حذر نمی دارم مگر این که خود قبلا ً پرهیز کرده باشم."

توضیح این که، هر مسلمانی مکلف به امر به معروف و نهی از منکر است. ظاهر این حکم و بُعد فقهی اش آن است که ی که عالم به حکم شرعی است باید شخصی را که عالماً عامداً آن حکم را رعایت نمی کند، از باب امر به معروف و نهی از منکر راهنمایی کند. البته امر به معروف و نهی از منکر غیر از تعلیم و موعظه و ارشاد است، اگرچه ممکن است در بعضی موارد از مصادیق آنها باشد؛ زیرا امر به معرف و نهی از منکر، حتی اگر به نرمی بیان شود، جنبه ولایت و آمریَّت دارد.

در وجوب امر به معروف و نهی از منکر، عد و طهارت نفس آمر و ناهی از شرایط آن به شمار نیامده است، بلکه علم و آگاهی او از آن معروف یا منکر، و احتمال تأثیر امر و نهی او و مانند آن جزو شرایط است. اما باطن آن بر اساس رازی که درباره "نمرة" بیان شد، به عد بر می گردد؛ یعنی آمر به معروف باید خود مُؤتَمِر بدان بوده، ناهی و زاجر از منکر باید خود منتهی و منزجر از آن باشد؛ یعنی آنچه دیگران را بدان امر می کند، قبلا ً خود عمل کرده باشد و آنچه دیگران را از آن منزجر و نهی می کند، خود قبلا ً منزجر شده باشد. بنابراین، عد به عنوان سرّ امر به معروف و نهی از منکر در آمر و ناهی شرط شده است.

5ـ وادی "نَمِرة" که در حدیث شبلی از آن به عنوان "نَمِرات" نیز یاد شده نام منطقه ای وسیع در سرزمین عرفات است که تقریباً در سَمْتِ مماسِ عرفات با حرم است. سجاد علیه السلام فرمود: هنگام ورود به این منطقه باید آگاه باشید که این سرزمین، سرزمین شهادت، معرفت و عرفان است. یعنی همان گونه که خدا و ملائکه شاهدند، این سرزمین وسیع نیز شاهد اعمال زائران خانه خداست و کاملا ً آگاه است که حاجی با چه نیّتی آمده و با چه انگیزه ای بر می گردد و به آن شهادت می دهد.

پی‎نوشت‎ها:

1 ـ کافی، ج 4، ص 224.

2 ـ سوره بقره/ 125.

3 ـ ر. ک: (حدیث شبلی).

4 ـ مفاتیح الجنان، دعای کمیل.

5 ـ وسائل الشیعه، ج 10، ص 28.

6 ـ بحارالانوار، ج 96، ص 261.

7 ـ سوره طه، آیه 7.

8 ـ بحارالانوار، ج 96، ص 259. متن کامل این حدیث در صفحات 441 ـ 443 خواهد آمد.

9 ـ بحارالانوار، ج 74، ص 402.

10 ـ مفاتیح الجنان، دعای کمیل.

11 ـ سوره همزه، آیات 6 ـ 7.

12 ـ "جبل الرحمة"، جدای از کوه‎های اطراف خود، در سرزمین عرفات واقع است. رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم بر تخته سنگی از این کوه ایستاد و خطبه معروف عرفات را ایراد فرمود. همچنین سالار شهیدان حسین علیه السلام دعای بلند روز عرفه را در دامنه این کوه خواندند. بر قلّه جبل الرحمة، قبه ای به نام حضرت آدم (علیه السلام) قرار دارد که گزاردن در آنجا مکروه است.

13ـ باید توجه داشت آنچه در متن درباره صعود بر "جبل الرحمة" بیان شده ناظر به حدیث شبلی است وگرنه بنابر مشهور بین فقها، در روز عرفه بالا رفتن از این کوه مکروه است. در حدیث است که از کاظم علیه السلام سؤال شد: آیا وقوف بر جبل الرحمة در نظر شما محبوب‎تر است یا وقوف در دامنه و زمین‎های پایین کوه؟ آن حضرت فرمودند: وقوف در دامنه. (وسائل الشیعه، ج 10، ص 11) صادق علیه السلام فرمود: همه سرزمین عرفات، محل وقوف است، لیکن بهترین مکان برای وقوف، پایین کوه است: "عرفات کلّها موقف و أفضل الموقف سفح الجبل."(کافی، ج 4، ص 463) همچنین در روایت دیگری فرمود: هر چه به جبل الرحمه نزدیکتر باشد بهتر است: "عرفات کلها موقف وما قرب من الجبل فهو أفضل." (وسائل الشیعه، ج 10، ص 19)

14 ـ مفاتیح الجنان، اعمال روز عرفه.

15 ـ سوره کهف، آیه 44.

16 ـ سوره اعراف، آیه 156.

17 ـ سوره انعام، آیه 54.

18 ـ سوره اعراف، آیه 156.

منبع:

کتاب صهبای حج، آیة الله جوادی آملی، ص 415 .


مشاهده متن کامل ...
رازهای عاشورا در اربعین هویدا می شود.
درخواست حذف اطلاعات

با آیت الله سیدمحمد قائم مقامی درباره زیارت و فلسفه اربعین

روز شنبه بیست ودوم آذرماه مصادف با اربعین حسینی است. به همین مناسبت با آیت الله سیدمحمد قائم مقامی، مدرس فقه و حکمت و سطوح خارج فقه حوزه علمیه درباره اربعین اباعبدالله(ع) و فلسفه آن، زیارت حسین(ع) و نحوه مواجهه ما با عاشورا به گفت وگو پرداخته ایم که در ادامه آن را می خوانید.

از آیت الله قائم مقامی تاکنون دو کتاب با عناوین اومانیزم پنهان و ادوار اربعه و تأملات فی الآیات المبارکات به چاپ رسیده است. ایشان کتاب هایی همچون کلمات حکمت، تأملات فقهی در فقه استدلالی، تحریر حریر (به عربی)، مجموعه مقالات معارفی و مجموعه مقالات در حکمت الهی را نیز در دست چاپ و انتشار دارد.

جناب در ابتدا مناسب است تعبیر شما را از فلسفه اربعین و حکمت عدد 40 و این که چرا ما برای اباعبدالله اربعین می گیریم و برای مثال نه ثلاثین را بشنویم. مبنای اربعین چیست؟

در مورد موضوع اربعین اولین نکته این است که اربعین امری است که ریشه در قرآن کریم دارد و قرآن کریم می فرماید «واعدنا موسی ثلاثین لیله و اتممناها بعشر». این ریشه قرآنی اربعین است. به لحاظ حکمت عقلی هم بعضا اشاره شده است که اصولا در عدد 40 است که هر چیزی کامل و تتمیم می شود. برای مثال همین آیه ای که اشاره شد و موضوع آن میعاد خداوند با حضرت موسی(ع) است، می گوید این میعاد 30 شب بود ولی با ده شب دیگر این میعاد تتمیم شد. این نشان دهنده این است که 30 ملاک است اما ده شب بعدی آن را تتمیم و تکمیل می کند. جزئیات این مساله شاید در بحث ما جا نداشته باشد؛ در حکمت بحث شده است اسرار این که چرا با عدد 40 یا 40 مرتبه یا 40 منزل یک چیزی کامل می شود. بر همین مبنای سرّ عدد 40 است که اهل سلوک و اهل معرفت برای جریان سلوک خودشان اربعین قرار می دهند. مراد از اربعین هم این است که 40 روز علاوه بر انجام واجبات و ترک محرمات عبادت های مستحبی را بر خودشان قرار می دهند و انجام می دهند. همچنین اگر ی بخواهد رذیله ای را که در وجودش هست برطرف کند، فرموده اند 40 شبانه روز، خود را مقید کند تا آن رذیله را ترک کند؛ این امر مقدمه ای برای ریشه کن شدن آن رذیله در وجودش است. یا مثلا شخصی فضیلتی را ندارد اما دوست دارد آن را در خود پدید آورد، می فرمایند که 40 شبانه روز تکلف کند؛ تکلف یعنی خود را وادار کند به فلان عمل خوب و بعد این فضیلت در او ریشه می دواند و استقرار پیدا می کند. اینها بحثی است که در مورد اربعین و اسرار آن مطرح است.

از جمله مواردی که در مورد اربعین و در بحث خاص ما مطرح است، این که وقتی ی این جهان را ترک می کند اربعین او موضوعیتی دارد و از جمله آن چه اهمیت می یابد زیارت اوست و این که از قبر او در چهلمین روز رحلتش دیدار شود؛ کأنه وقتی که ی فوت شده و دفن شده، زیارت اصلی او بعد از 40 روز است.

در مورد فوت یک انسان، بعد از 40 روز چه چیزی تتمیم و تکمیل می شود؟ آیا در روایات به طور مشخص مطلبی در مورد مساله اربعین بیان شده است؟

البته این را به طور دقیق و بر مبنای مدارک نمی توانم بگویم، اما شاید بتوان این طور گفت در چهلم گویی واقعه فوت تکمیل می شود، یا به عبارت دیگر بازتولید می شود و دوباره پدید می آید. این مطلب را بر این اساس می گویم که وقتی ی فوت می شود سرّ او، سرّ باطنی او مکشوف می شود. این مکشوف شدن سرّ باطنی و معنوی و فرد برای دیگری و برای جهان با استقراری که بعد از 40 روز پیدا شده است، می شود گفت تتمیم و تکمیل می شود. اینها البته احتمالات است، اما به هر حال بر این مبنا این سنت وجود دارد که اربعین ها در مورد انسان های معمولی هم گرفته می شود؛ الا این که در مورد وجود مقدس حسین(ع) که یک شخص خاص الخاص عالم الوجودند و واقعه خاص الخاصی به واسطه شهادت ایشان در عالم اتفاق افتاده است، این اربعین یک جنبه کاملا ویژه ای پیدا می کند. از جمله جنبه های ویژه اربعین اباعبدالله(ع) این است که در مورد اشخاص دیگر ولو انبیاء و اولیاء و بزرگان فقط اربعین اول بعد از وفاتشان گرفته می شود. ولی در مورد وجود مقدس حسین(ع) به دلیل ویژگی خاص ایشان و این تعبیر که زمین، آسمان، جمادات، گیاهان و حیوانات نیز در شهادت ایشان 40 شبانه روز عزاداری د، حالا البته هر کدام به نحو خودش، اربعین ایشان به نوعی خاص شده است. بر اساس آن مطلبی که گفته شد جنبه خاص در اربعین اباعبدالله(ع) این است که موضوع عاشورا تجدید و عاشورا بازتولید می شود و از این رو می توان گفت که تکمیل و تتمیم می شود.



مشاهده متن کامل ...
اربعین عاشقی
درخواست حذف اطلاعات

اربعین یا چهل عدد مقدسی است. اکثر انبیا در چهل سالگی به نبوت رسیدند. بسیاری از روایات با عدد چهل در ارتباطند. مثل اگر ی چهل حدیث بر امت حفظ نماید روز قیامت فقیه و عالم مبعوث می شود. در میان عرفا چله نشینی رسم بوده بر اساس این روایت که من اخلص لله اربعین صباحا جرت ین ع الحکمه من قلبه علی لسانه. از این نوع روایات زیاد است. اما به نظر می رسد عدد چهل مثل عدد ده (عاشورا) با حسین علیه السلام در ارتباط باشد. و واعدنا موسی ثلاثین لیله و اتممناها بعشر فتم میقات ربه اربعین لیله. به موسی وعده سی شب داده شده بود ولی با ده شب اضافه به اتمام رسید. بزرگی می فرمود این ده، سرّ عاشورا است یعنی موسی را با عاشورا و کربلا آشنا د. شاید به همین علت باشد که دهه ذی الحجه ده شب است نه چهل شب. اما بهترین و سریعترین راه سلوک و افضل از هر ریاضتی، عزاداری چهل روزه برای سید ال است. نکته ای در زیارت اربعین است که یکی از علایم مومن خواندن این زیارت است؛ در این زیارت می خوانیم بَذَلَ مُهْجَتَهُ فیکَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبادَکَ مِنَ الْجَهالَةِ وَحَیْرَةِ الضَّلالَةِ خون دل خود را در راه خدا داد تا بندگان خدا از جه و حیرت ضل نجات یابند. شهادت حضرتش که در اینجا به مهجه یعنی خون دل یا به عبارتی منتهای سرّ قلب خود را به خدا داد همانطور که حضرتش قبل از سفر به کربلا فرمود من کان باذلاً فینا مهجته، و موطناً على لقاء الله نفسه، فلیرحل معنا. هر خون دل می دهد و به دنبال لقای الله است با ما بیاید. نه هر که جنگجوست یا هر که سر می دهد با ما بیاید. اینجا جای مبارزه و جن ری نیست! اینجا جای دل دادگی است. باید همه وجودت را از ظاهر و باطن و سرّ قلب خود را بدهی تا به وصال یار برسی تا به توحید و فنا که هدف و آمال همه انبیا و اولیا است برسی. خود حضرتش نیز نه تنها سر داد بلکه سرّ داد تا توحید را به منصه ظهور برساند تا بندگان حقیقی خدا را از حیرت در عالم هستی نجات دهد و به حقیقت توحید که خودش مظهر آن بود؛ برساند.



مشاهده متن کامل ...
اخبار حلاج
درخواست حذف اطلاعات

اخبار حلاج؛ کتاب بسیار کم ورقی شامل حکایات و گفته هایی درباره ی "حسین بن منصور"، مشهور به؛ "حلاج" به تصحیح لوئی ماسینیون است. کتاب شامل گفته های مریدان و هم عصران "حسین بن منصور" است که "ماسینیون" به نسبت معتبر بودن و نقل از منابع مختلف آن ها را دسته بندی کرده. حکایات کوتاه و دلنشین و گاهی اعجاب آورند و متن ترجمه، که "سید حمید طبیبیان" در آن از کلمات کهن و سنگین استفاده ی چندانی نکرده، ساده و بی لغت نامه، قابل فهم است؛

...حلاج گفت:«ای فرزند برخی از مردم به کفر من گواهی می دهند و برخی به ولایتم. آنان که به کفر من گواهی می دهند نزد من و خدا گرامی ترند. گواهی انی که به ولایت من گواهی می دهند، از روی حسن ظن آنان نسبت به من و گواهی انی که به کفر من گواهی می دهند از روی تعصب آنان به دین شان است.»...

...حلاج گفت:«من مذهب هیچ یک از ائمه را به طور کامل نپذیرفتم بلکه از هر مذهبی دشوارترین قسمت آن را گرفتم، هرگز ی واجب به جا نیاوردم مگر آن که نخست غسل سپس وضو ساختم. اکنون من هفتاد سال دارم که فقط در پنجاه سال آن، دوهزار سال را به جا آورده ام. و هر ی را به عنوان قضاء قبلی گزارده ام.»...

...هر چه را که وقت فراهم آورد، وقت آن را پراکنده کند...

...گفت:«خدا آفریدگان را با ی اسم فرو پوشانید تا زیست کنند، چه اگر علوم قدرت را برای آنان آشکار می ساخت واله و شیدا می شدند، و اگر برای آنان از حقیقت بر می داشت می مردند...

...شبلی می رفت و می گفت:«راست گفته است که؛ زبان های گویا هلاک گفته های شان است.» و معنی آن این است که ی که سرّ خود را بر زبان آورد به سبب افشاء سرّ خویش هلاک شد و ی که سرّ خود را پنهان داشت ظاهرش هلاک شد و باطنش به سبب کتمان سرّ سالم ماند و این است فرق میان دو هلاکت؛ هلاکتی که عقوبت است و تادیب، و هلاکتی که قربت است و ...

توضیح واضحات اضافانه: میل؛ که در صدای برگی از کتاب آمده، مثل مایل انگلیسی کلمه ای برای بیان فاصله است که مسافتی ست در حد مد بصر به حدود چهار هزار ذراع {ذِراع؛ اندازه ی دست انسان است از آرنج تا سر انگشت} و جمع آن امیال است و از آنجا که به فارسی مِیل را به امیال جمع می بندیم انتظار تلفظ این لغت؛ مِیل به ر "م" است اما این لغت کاملاً عربی ست و در زبان عربی ره قبل از حرف "ی" نمی آید و تلفظ صحیح همان میل (مثل میل زورخانه یا بافتنی) است.

صدای برگی از کتاب

پ ن غیبت مندی: هر چند اول باید گفت، اما؛ سلام. شما که می خوانید این نوشته را یا مجبور به کار و خوردن غصه ی گردش امور نیستید که خوش به حال و روز و شبتان هر سه، و یا مثل من ناچار به کار و فعالیت برای ادامه ی زندگی هستید، که می دانید گاهی انقدر به آدم در این کشور ناموزون زور می آید که از هر چیزی ممکن است دست بکشد و این دلیل نبودن من است. هر چند که هم مدتی به آن جایی رفت که ما زیاد می رویم، همان جا که به طرف گفتند؛ تا حالا رفتی؟ گفت؛ نه جور کنید آ هفته بریم. البته همچنان یک پا در آنجا دارد و پست های همه را هم نصفه و نیمه از آن وادی پر رهرو برگردانده. هر چند زور روزگار از نوشتن و معرفی کتاب مرا باز کرد اما بیماری بی خو زورش به روزگار می چربد و من همواره ی همیشه ی یا شاید هم همیشه ی همواره، به کتاب خواری معمولم مشغولم، هر چند در رژیم باشم و کم تناول بورزم، اما حاشا که از خوردن دست کشم. امیدوارم بعد از این غیبتی نباشد تا حداقل به حفظ هدف م از این وبلاگ؛ که ایجاد علاقه و اندک تحریکی برای خواندن کتاب است، مشغول باشم و اگر عمری باشد، آ هر سال پیش خودم با این فکر که شاید حتی شده یک نفر با خواندن این وبلاگ یک کتاب دست گرفته باشد، شادی کنم.

از این پست به بعد کیفیت صدای برگی از کتاب خیلی بهتر از گذشته است، به بهانه ی تست کیفیت هم که شده شنیدن چند حکایت کوتاه و جذاب انتخ ام از این کتاب را از دست و یا به قول خودم از گوش ندهید.

به لیست بلند بالای دوستان که نگاه انگار بسیاری نابود شده اند به هنر تیم . امیدوارم همه به این فضای نوشتاری که اگر در بالا بردن شعور و فرهنگ این کشور ناموزون نقشی نداشته باشد حداقل در پایین آوردنش هم نقش پر رنگی ندارد، برگردند. سخن زیاده رفت، روده درازی کفایت. برای همه آرزوی شادی و به همه دوباره سلام.

پ ن پس نوشت: تا حالا ندیده بودم که این همه پست هایم نابود شده، خدا خفه شان کند کلهم اجمعین.



مشاهده متن کامل ...
تقیه عرفانیِ
درخواست حذف اطلاعات

توقف در مقام حمد، شرک است

تقیه عرفانیِ

غلامحسین دینانی


عصر شه ۱۳۹۴/۱۱/۰۴ ۰۵:۳۱:۰۰ عصر

.

غلامحسین ابراهیمی دینانی چهره ماندگار فلسفه، عضو هیات علمی و بازنشسته تهران است. دینانی دروس خارج فقه و اصول را در حوزه علمیه قم نزد آیت‌الله سید محقق داماد، علامه طباطبایی و گذراند. برخی از کتاب‌های‌ او مانند «فلسفه و ساحت سخن»(۱۳۸۹) و «معمای زمان و حدوث جهان»(۱۳۹۳) جایزه کتاب سال ایران را دریافت کرده ‌است. او عضو شورای عالی علمی مرکز دایره‌المعارف بزرگ ی، فرهنگستان علوم ایران و انجمن حکمت و فلسفه ایران نیز است.

***

فردی جامع بود و در چهار رشته‌ فقه، اصول، فلسفه و عرفان تسلط داشت. در ۱۱ سالگی که من شاگرد بودم، ایشان جز فقه و اصول چیز دیگری درس نمی‌داد و حتی اگر یک سوال فلسفی یا عرفانی از می‌کردید، جواب نمی‌دادند. در فقه یا اصول هم، سوال فقهی و اصولی را جواب می‌دادند، اما به مجرد اینکه سوالی بوی عرفان یا فلسفه می‌داد، سکوت می‌ د. روزهای اعیاد غدیر و قربان، علما جلوس می‌ د و ما به دیدنشان می‌رفتیم. رسم طلاب هم این است وقتی می‌نشینند، طرح مساله می‌کنند و عده‌ای از طلبه‌ها -که من هم جزءشان بودم- به دلیل کنجکاوی طوری وانمود کردیم که یک اشکال اعتقادی در توحید و نبوت برای ما پیش آمده است که احساس وظیفه شرعی کنند و به سوال ما پاسخ دهند. برای همین یک مساله فلسفی- عرفانی طرح کردیم. ایشان همین‌طور ما را نگاه ‌کرد و هیچ جو نداد، اما بعد از اینکه مساله به فقه و اصول تبدیل گردید، وارد میدان ‌شد، چون ایشان بنا را بر این گذاشته بود که به فلسفه و عرفان تفوّه نکند و لب از روی لب بر ندارد. در جوانی، هم عرفان و هم فلسفه می‌گفتند، اما آن زمانی‌که ما بودیم، به دلایل - اجتماعی دیگر همه را کنار گذاشته بودند، چون نه ‌تنها ایشان که هر ی عرفان و فلسفه می‌گفت، برایش گرفتاری‌هایی پیش می‌آمد. بنابراین ایشان با تدبیری که داشت، نمی‌خواست به آن سرنوشت مبتلا شود.
اکنون تمامی آثار چاپ شده و به وفور در دست است، اما آن‌زمان چنین نبود؛ به ویژه در فلسفه و عرفان که یک ورق هم از ایشان چاپ نشده بود. ما از قول مرحوم آقا مصطفی باخبر شدیم که ایشان کت دارند به نام «اصحاب الصلاه». هرچه تلاش کردیم این کتاب را به‌دست آوریم، نتوانستیم. به مرحوم آقا مصطفی متوسل شدیم که ایشان گفتند من هم خبر ندارم کجاست و پنهان است. ما کنجکاو و جوان بودیم که این کتاب را پیدا کنیم، اما نمی‌شد. دوستی داشتم از آقازاده‌های تهران که اکنون وفات د. ایشان و معمم بودند؛ مرحوم آقای کشفی که خدا رحمتشان کند. ایشان، هم خودشان مریدانی داشتند و هم مرحوم پدرشان (آسید مهدی کشفی). ما با هم دوستی داشتیم و من تهران که می‌آمدم منزل ایشان می‌رفتم. چندین هفته مهمانشان بودم، روزی به من گفت تاجری در تهران است که عارف‌مسلک است و از خانه بیرون نمی‌آید و با تلفن تجارت می‌کند. این تاجر  یک کپی از رساله اصحاب‌الصلاه را دارد. خوشحال شدم و پرسیدم که چطور می‌توان او را پیدا کرد که ایشان گفتند راهش پیش من است. ایشان با مومنین بازار تهران روابطی داشتند و با وساطت آن‌ها اعلام کردیم که می‌خواهیم خدمتشان برویم. ایشان پرسیدند به چه منظور؟ گفتیم که می‌خواهیم رساله را از شما بگیریم. فرمودند که نخواهم داد. بیرون هم حق ندارید ببرید، فقط می‌توانید تشریف بیاورید اینجا و در منزل من بخوانید. نه فتوکپی می‌دهیم و نه اجازه اینکه همراه خودتان بیرون ببرید؛ ما هم پذیرفتیم. خدمتشان رفتیم و پیرمرد محترمی کتاب را برایمان آورد و گفت همین‌جا بنشین و مطالعه کن! من از ظهر تا حدود غروب این کتاب را تورق ، هنوز چاپ نشده بود و نسخه خطی بود. اما اکنون چاپ شده و کتاب‌های ایشان فراوان است.
چندین کتاب عرفانی دارند که اکنون به چاپ رسیده و یکی از آن‌ها «سرّ الصلاه» (معراج السالکین و صلاة العارفین) است. در این کتاب از اسرار سخن به میان آمده و گفته شده: آن‌ها که خوان هستند، سالک‌اند و معراج دارند؛ صبح و ظهر و عصر و مغرب و عشاء معراج دارند و خودشان خبر ندارند! معراج برای حضرت ختمی‌مرتبت است، اما اهل هم معراج دارند. حدیث است که «معراج مومن» است. معراج بر وزن مفعال، یعنی ابزار عروج. عروج هم به معنی بالارفتن است که بیش از صعود است. یعنی چیزی که انسان را بالا می‌برد، همین  است. ، افضل العبادات است. ثنای خداوند، عبادت است. اما میان ثناگو و شخص مورد ثنا، باید سنخیت باشد. چه ی مثل خدا خود خدا را می‌شناسد؟ علی‌الاطلاق هیچ‌ ! فقط خود خداست که خودش را خوب می‌شناسد. ثنای واقعی را خود خدا می‌تواند د؛ هیچ‌ حتی حضرت ختمی‌مرتبت هم نمی‌تواند. 
آیا «بسم‌الله الرحمن الرحیم» سوره حمد با بسم‌الله سوره توحید یکی است؟ اهل سنت می‌گویند یکی است، اکنون در هم بسم‌الله نمی‌گویند و با «الحمدالله رب العالمین»- شروع می‌کنند. شیعه می‌گوید هریک از این بسم‌الله‌ها غیر بسم‌الله دیگر است؛ اسم خدا تکرار ندارد: «لا تکرار فی جلی». بنابراین، هر بسم اللهی که در کوچکترین کلمه و عملی انجام می‌گیرد، غیر بسم‌الله دیگر است. هر سخنی که با بسم‌الله بگوییم و هر نفسی که با بسم‌الله بکشیم، این بسم الله با آن بسم‌الله فرق دارد. این بحث در کتاب «سرّ الصلاه» آمده است. اسم یک مظهر دارد. اسم برحسب مقام واقع، مقدم بر مظهر است. اول اسم است و بعد از آن مظهر است. اسم در مظهر ظاهر می‌شود. مقام واقع اسم، مقدم است. اما در مقام تاییداً ما در مظهر، اسم را می‌فهمیم. اما در تعین اول به مظهر می‌رسیم، بعد اسم را می‌فهمیم. پس هر عملی حتی یک کلمه گفتن و یک نفس کشیدن، کوچکترین عمل مظهر یک اسم است. بنابراین، بر هر حرکتی که انجام می‌دهید، یک بسم‌الله بگویید، غیر بسم‌الله قبلی است. 
پس ای مخالفان عرفان! انی‌که خودتان را پیرو خط می‌دانید و با عرفان مخالفید، بروید کتاب «سرّ الصلاه» را بخوانید و ببینید که چه می‌گوید. می‌فرمایند تا مادامی که در حمد هستید و حامد و محمود می‌شناسید، هنوز مشرک هستید! یعنی مادامی که خودتان را در مقام حمد می‌دانید و می‌گویید من دارم حمد خدا می‌گویم، مشرک هستید. یا الله! پس چه‌ کنم؟ وقتی رسیدی به مقامی که دیگر تو نیستی و حامد بودن در کار نیست - نه انا الحامد و انت المحمود - باید بگویید: انت الحامد و انت المحمود! یعنی تو هم حامدی و هم محمود، آن‌وقت موحد می‌شوی.
در کتاب «سرّ الصلاه» روایتی از صادق نقل می‌کنند که هرگاه ایشان می‌خواند و به «إِیَّاکَ نَعْبُدُ و إِیَّاکَ نَسْتَعِین» می‌رسید، ح خاصی به حضرت دست می‌داد، ح ی که متعارف نیست. دوستان و پیروان حضرت از ایشان پرسیدند که یابن‌رسول‌الله، این چه ح ی بود؟ فرمود وقتی به این عبارت رسیدم، شنیدم که خدا هم می‌گوید: إِیَّاکَ نَعْبُدُ و إِیَّاکَ نَسْتَعِین.   



مشاهده متن کامل ...
محمدحسین لطیفی «سرّ دلبران» را کلید می زند
درخواست حذف اطلاعات


ایسنا/

«سرّ دلبران» جدیدترین سریال محمدحسین لطیفی و محمدرضا شفیعی به روزهای آ پیش تولید نزدیک شد و بعد از انتخاب بازیگران در یزد کلید می خورد.

به گزارش ایسنا، جدیدترین سریال مرکز و سازمان اوج طی روزهای آینده تصویربرداری اش در یزد آغاز شود.

تصویربرداری سریال «سرّ دلبران» که مضمونی اجتماعی دارد، به خاطر تنوع در فضاسازی در ای تهران و شهرستان هایی مثل یزد انجام خواهد شد.

انتخاب بازیگران این سریال کماکان ادامه دارد و تاکنون محمد کاسبی، فرهاد قائمیان، اسماعیل محر ، برزو ارجمند، حضورشان در این پروژه تلویزیونی قطعی شده است.

همچنین در آستانه آغاز تولید این سریال لوگو «سرّ دلبران» با طراحی «خانه طراحان انقلاب ی» رونمایی شد.

ادامه خبر



مشاهده متن کامل ...
محمدحسین لطیفی «سرّ دلبران» را کلید می زند
درخواست حذف اطلاعات


ایسنا/

«سرّ دلبران» جدیدترین سریال محمدحسین لطیفی و محمدرضا شفیعی به روزهای آ پیش تولید نزدیک شد و بعد از انتخاب بازیگران در یزد کلید می خورد.

به گزارش ایسنا، جدیدترین سریال مرکز و سازمان اوج طی روزهای آینده تصویربرداری اش در یزد آغاز شود.

تصویربرداری سریال «سرّ دلبران» که مضمونی اجتماعی دارد، به خاطر تنوع در فضاسازی در ای تهران و شهرستان هایی مثل یزد انجام خواهد شد.

انتخاب بازیگران این سریال کماکان ادامه دارد و تاکنون محمد کاسبی، فرهاد قائمیان، اسماعیل محر ، برزو ارجمند، حضورشان در این پروژه تلویزیونی قطعی شده است.

همچنین در آستانه آغاز تولید این سریال لوگو «سرّ دلبران» با طراحی «خانه طراحان انقلاب ی» رونمایی شد.

ادامه خبر



مشاهده متن کامل ...
محمدحسین لطیفی «سرّ دلبران» را کلید می زند
درخواست حذف اطلاعات


ایسنا/

 

«سرّ دلبران» جدیدترین سریال محمدحسین لطیفی و محمدرضا شفیعی به روزهای آ پیش تولید نزدیک شد و بعد از انتخاب بازیگران در یزد کلید می‌خورد.

به گزارش ایسنا، جدیدترین سریال مرکز و سازمان اوج طی روزهای آینده تصویربرداری‌اش در یزد آغاز شود.

تصویربرداری سریال «سرّ دلبران» که مضمونی اجتماعی دارد، به خاطر تنوع در فضاسازی در ای تهران و شهرستان‌هایی مثل یزد انجام خواهد شد.

انتخاب بازیگران این سریال کماکان ادامه دارد و تاکنون محمد کاسبی،‌ فرهاد قائمیان، اسماعیل محر ، برزو ارجمند، حضورشان در این پروژه تلویزیونی قطعی شده است.

همچنین در آستانه آغاز تولید این سریال لوگو «سرّ دلبران» با طراحی «خانه طراحان انقلاب ی» رونمایی شد.

ادامه خبر



مشاهده متن کامل ...
چشم برزخی
درخواست حذف اطلاعات



آیا چشم برزخی حقیقت دارد؟

در این آیه سخن از امری موجود است که به جهت پوششی بر چشم انسان قادر به دیدن آن چیز نیست. مانند بهشت و دوزخی که در حال حاضر وجود دارد و به حکایت قرآن در باره فرعون که می‌فرماید همان زمان که هلاک شد خطاب به وی شد که داخل دوزخ و آتش رود و یا در باره آسیه زن فرعون که پس از شهادت به او گفته شد داخل بهشت شود و یا در باره که قرآن بیان می‌دارد که آنان هم اکنون از نعمت‌های خدا بهره می‌برند.

همه این نمونه‌ها بیانگر آن است که اموری وجود دارد ولی ما به جهت پوششی دنیوی قادر به دیدن آن نیستیم. اگر از چشم برداشته شود و ما بتوانیم این عوالم را ببینیم هم می‌توانیم از آینده و هم از گذشته خبر داشته باشیم. این چیزی است که در مسئله چشم برزخی به آن اشاره می‌شود. برای رسیدن به چشم برزخی باید را از روی چشم برداشت و به قول قرآن چشم حدید و تیزبین شود.

عالم برزخ چه عالمی است؟  عالم برزخ عالمی فراتر از عالم دنیاست. لذا به هر مقدار ما از دلبستگی و وابستگی به مادیات دنیا دور شویم به عالم مافوق آن بیشتر دسترسی می‌ی م. بنا بر آن چه از روایات به دست می‌آید عمل به واجبات و ترک محرمات ، سلامتی و هنجار در دنیا و دوری از جهنم و ورود به بهشت را برای ما زمینه سازی می‌کند. اما اگر علاوه بر آن به نوافل و رعایت تقوا بیش از حد معمول موفق شویم به بیش از آن چه دیگران از جهت معنوی به آن دست یافته‌اند خواهیم رسید که از آن به چشم برزخی تعبیر می‌شود و با آن حقایق وقایع را فراتر از ظاهر آن می‌توان دید.

مقدار و نوع دامنه‌ی دید برزخی بستگی به میزان معرفت و مقدار فاصله گرفتن انسان از عالم ماده و انقطاع از امور مادی و جسمانی و توجه او به عالم مجردات و حقایق دارد.مسلماً دیده باطن بین انبیا و اولیا از بقیه انسان‌ها نافذ تر و محدوده‌ی دید برزخ بین آن‌ها از سایر انسان‌ها وسیع‌تر و گسترده تر است و دیگران به میزان درجه‌ی شناخت و اطاعت آن‌ها از خداوند و پیروی آن‌ها از انبیا و اولیا و سعی و کوشش آن‌ها در راه بندگی حق از این دید برخوردارند

این مطلب در حدیث قرب النوافل چنین بیان شده است : {عن عبد الله (علیه السلام) قال: قال رسول الله(صلی الله علیه وآله) قال الله: ما تحبب الی عبدی به شیء احب الی مما افترضه علیه و انه لیتحبب الی بالنافله حتی احبه، فاذا احببته کنت سمعه الذی یسمع به و بصره الذی یبصر به و لسانه الذی ینطق به، و یده ی یبطش بها و رجله ی یمشی بها اذا دعانی اجبته و اذا سألنی اعطیته؛ از (صلی الله علیه وآله) روایت شده که خداوند فرمود: اظهار دوستی نکرد بنده من به چیزی دوست داشتنی‌تر از آنچه واجب بر او، و او با نوافل به سوی محبت من می‌آید تا این که من نیز او را دوست بدارم. پس هنگامی که او را دوست بدارم شنوایی او می‌باشم آن گاه که می‌شنود و بینایی او می‌باشم آن گاه که می‌بیند و زبان او می‌باشم آن گاه که سخن می‌گوید و دست او می‌باشم آن گاه که ضربه می‌زند و پای او می‌باشم آن گاه که راه می‌رود، هنگامی که به درگاه من دعا کند اجابت می‌کنم و اگر از من درخواست کند به او می‌دهم. }(ر.ک: المحاسن، احمد بن محمد بن خالد البرقی، ج 1، ص 291 و اصول کافی، کلینی، ج 2، ص 352) .

مقدار و نوع دامنه‌ی دید برزخی بستگی به میزان معرفت و مقدار فاصله گرفتن انسان از عالم ماده و انقطاع از امور مادی و جسمانی و توجه او به عالم مجردات و حقایق دارد . مسلماً دیده باطن بین انبیا و اولیا از بقیه انسان‌ها نافذ تر و محدوده‌ی دید برزخ بین آن‌ها از سایر انسان‌ها وسیع‌تر و گسترده تر است و دیگران به میزان درجه‌ی شناخت و اطاعت آن‌ها از خداوند و پیروی آن‌ها از انبیا و اولیا و سعی و کوشش آن‌ها در راه بندگی حق از این دید برخوردارند .

افرادی که چنین ویژگی را داشته باشد معمولاً ناشناخته هستند و خود را به مردم معرفی نمی‌کنند .

راه باز شدن چشم برزخی  : چشم برزخی با چند توصیه باز نمی‌شود، بلکه این کار نیازمند تلاش پیگیر و مجاهده و جهاد مداوم با نفس است؛ چرا که نفس بعد از تزکیه شدن آمادگی درک حقایقی از عالم هستی را پیدا می‌کند.

پس در حقیقت دو توصیه به شما می‌شود، یکی شناخت عمیق دین، همراه با عمل به دستورات آن، دوم پرهیز از انواع گناهان، در این صورت است که بصیرت الهی پیدا می‌کنید و چشم و گوش برزخی پدید می‌آید .

آیت‌الله مولوی قندهاری، آن کنز خفیّ الهی می‌فرمودند: در سن جوانی به آیت الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانی عرضه داشتم: آقاجان! چه کنیم چشم برزخیمان باز شود؟

ایشان فرمودند: آسیّد محمّدحسن! من انتظار داشتم تو بگویی: چه کنم چشم قیامتی و اُ وی‌ام باز شود؟ این فقط با اخلاص است. اگر اخلاص باشد، در همین دنیا آن شعبه‌های نور کار خودش را انجام می‌دهد. کاری می‌کند که انسان به آن مقام والا و عالی می‌رسد.  

رابطه عشق و اخلاص :    کار برای خدا یعنی انسان از ی انتظار نداشته باشد، حتّی انتظار از عمل خودش نداشته باشد که ای عمل! فردای قیامت دستم را بگیر.

آیت‌الله مولوی قندهاری، آن کنز خفیّ الهی می‌فرمودند: در سن جوانی به آیت الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانی عرضه داشتم: آقاجان! چه کنیم چشم برزخیمان باز شود؟ ایشان فرمودند: آسیّد محمّدحسن! من انتظار داشتم تو بگویی: چه کنم چشم قیامتی و اُ وی‌ام باز شود؟ این فقط با اخلاص است. اگر اخلاص باشد، در همین دنیا آن شعبه‌های نور کار خودش را انجام می‌دهد. کاری می‌کند که انسان به آن مقام والا و عالی می‌رسد

گاهی می‌بینیم بعضی چطور به عشق و عبادت مشغول هستند و به چه مقام معرفتی می‌رسند، با این که به صورت ظاهر عالم دینی هم نبودند. مرحوم رسول ترک که قضایای او را می‌دانید که چگونه توبه کرد و به کجا رسید می‌گوید: من به زیارت عاشورا و شرکت در روضه‌خوانی ‌عبدالله(علیه السلام) خیلی علاقه داشتم. امّا هیچ‌گاه زیارت عاشورا را نخواندم برای این که این زیارت عاشورا دستم را فردای قیامت بگیرد. فقط به خاطر عشق به زیارت عاشورا آن را می‌خواندم.

برای همین مولی‌الموالی(علیه السلام) می‌فرمایند: «إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً» عزّوجلّ بندگانی دارد «عَامَلُوهُ به خالصٍ مِنْ سِرِّهِ فَشَکَرَ لَهُمْ به خالصٍ مِنْ شُکْرِهِ فَأُولَئِکَ تَمُرُّ صُحُفُهُمْ یوْمَ الْقِیامَةِ فُرُغاً فَإِذَا وَقَفُوا بَینَ یدَیهِ مَلَأَهَا لَهُمْ مِنْ سِرِّ مَا أَسَرُّوا إِلَیهِ».

آیت الله العظمی بهجت، تعبیر عجیبی را راجع به این روایت فرموده‌اند. فرمودند: این‌جا هم خدا نفرموده من از عمل پر می‌کنم، بلکه فرموده من سرّ می‌دهم؛ یعنی شاید منظور این است: شما برای من کار کردی، عملت را به عشق و محبّت من خالص کردی، فقط برای من، نه برای اجر و مزد، لذا من هم آن‌جا به واسطه این سرّ، سرّ را زیاد می‌کنم؛ یعنی حبّ را زیاد می‌کنم.

یعنی باز هم آن جا چیزی به تو نمی‌دهم، جنّات نمی‌دهم، «جَنَّاتٍ تَجْری مِنْ تحت‌ها الْأَنْهارُ». بلکه «یا أَیتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِی إِلی رَبِّکِ راضِیةً مَرْضِیةً فَادْخُلِی فِی عِبادِی». حضرت فرمودند: «إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً»، «فَادْخُلِی فِی عِبادِی وَ ادْخُلِی جَنَّتِی»، جنّات و رضوان در قرآن تکرار شده، امّا جنّتی یک بار بیشتر نیست.

نفس مطمئنّه یعنی آن نفسی که فقط برای خودش کار کرده و چیز دیگری را مدّ نظر نگرفته است. خدا می‌گوید: حالا که من را می‌خواهی، این خواستن من، این‌گونه است که دیگر از حورالعین خبری نیست، دیگر از بهشتی به آن معنا، آن میوه‌ها، آن مطالب، برای تو خبری نیست.

همان‌طور که در روایت داریم: حورالعین‌ها او را احاطه می‌کنند، امّا او حتّی نگاهی هم به آن‌ها نمی‌کند حورالعین‌هایی که روایت می‌فرماید: اگر یک شعبه نورشان به زمین بیاید، زن و مرد از عشق‌های مجازی دنیایی خودشان دست می‌کشند، عاشق او می‌شوند. دیگر خودشان چه قیامتی هستند؟! - آن‌ها دورش را می‌گیرند، طنازی می‌کنند امّا او کاری به آن‌ها ندارد. خطاب می‌رسد: حورالعین‌ها او را رها کنید، او من را می‌خواهد، او فقط با من است.

لذا حضرت می‌فرمایند: «إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً عَامَلُوهُ به خالصٍ مِنْ سِرِّهِ فَشَکَرَ لَهُمْ به خالصٍ مِنْ شُکْرِهِ فَأُولَئِکَ تَمُرُّ صُحُفُهُمْ یوْمَ الْقِیامَةِ فُرُغاً فَإِذَا وَقَفُوا بَینَ یدَیهِ مَلَأَهَا لَهُمْ مِنْ سِرِّ مَا أَسَرُّوا إِلَیهِ» خدا را بندگانی است با دل و درونی خالص که پر از سرّ است با حضرت حق. نامه‌های عمل این‌ها روز قیامت خالی است، هیچ چیز ندارند«تَمُرُّ صُحُفُهُمْ یوْمَ الْقِیامَةِ فُرُغاً». هنگامی که در برابر خدا می‌ایستند«فَإِذَا وَقَفُوا بَینَ یدَیهِ» پروردگار عالم به پاداش اخلاص این‌ها، می‌فرماید: این‌ها را از رازم پر می‌کنم. «مَلَأَهَا لَهُمْ مِنْ سِرِّ مَا أَسَرُّوا إِلَیهِ». «وَ هَمَّنَا فِی طَاعَتِکَ» مخلصین عالم این گونه هستند. خدایا! تو چه می‌گویی، نه من چه دلم می‌خواهد. مخلصین عالم دنبال طاعت خدا و مولایشان هستند، نه طاعت نفسشان.

وای بر ما که بعضی موقع‌ها چه کردیم! دل مولایمان را رنج م، دل اولیاء را رنج م. هر که خدا را ولی قرار داد، از روی اخلاصش است و آن وقت باید مطیع او شود. ما فکر می‌کنیم (ره) برای چه انتخاب شد؟ چون مخلص بود. خامنه‌ای برای چه انتخاب شد؟ برای این که خالص بود. اگر اطاعت کنیم، دنیا گلستان می‌شود.

انسان باید بفهمد که هیچ ولی‌ای ولی نشد و هیچ هادی ای، هادی نشد، مگر این که خالص بود؛ یعنی رمز را دادند، چرا اولیاء، هادی خلق شدند؟ چون خالص بودند

«وَ اخْلِصْ نِیَّاتَنَا فِی مُعَامِلَتِکَ» خدا! این نیّت را خالص کن؛ چون «إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّیَّاتِ». برای همین هم می‌گویند اوّل هر عمل عبادی باید نیّت کنیم. نیّت یعنی انسان بگوید برای خدا انجام می‌دهم. عالم بفهمد یا نفهمد، از کار من ی باخبر باشد یا نباشد، برای من فرقی نمی‌کند. نیّت من فقط تویی، خالص. یکی از راه‌های رسیدن به اخلاص حالا عرض خواهیم کرد که این اخلاص چطور به دست می‌آید و باید چگونه باشد. یکی دو مورد را حضرت زین‌العابدین(علیه السلام) در مناجات با خدا دارند بیان می‌کنند. حضرت در مناجات بیان می‌فرمایند: اگر انسان مطیع خدا شد و نیّتش خالص شد، معلوم است دیگر عملش هم خالص می‌شود.

«وَ اخْلِصْ نِیَّاتَنَا فِی مُعَامِلَتِکَ» عالم اخلاص غوغایی است! اگر انسان با این حال جلو برود، چه وضعی به وجود می‌آید. دنیا گلستان می‌شود. برای همین (صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) هم فرمودند: «أَخْلِصْ دِینَکَ یَکْفِیکَ الْقَلِیلُ مِنَ الْعَمَلِ» اگر اخلاص باشد، برای تو یک مقدار عمل کافی است، ببین چه می‌کند، همه را جلو می‌برد.

در مثال مناقشه نیست. مثل هسته اتم می‌ماند که وقتی در راه صلح آمیز آن را می‌شکافی، چه غوغایی ایجاد می‌کند. یک مقدار امّا خالص، مثل الماس است تشبیه دنیوی عرض می‌کنیم. اصلاً این‌ها را نمی‌شود قیاس کرد، بالجد قیاس مع‌الفارق است، امّا چاره‌ای نداریم الماس را کیلویی نمی‌فروشند، قیراطی است؛ چون گران‌بها است. عمل خالص گران‌بها است و جدّی غوغا می‌کند.

پروردگارا! به اولیاء، انبیاء و خصّیصین درگاهت، ما را از این مقام اخلاص بچشان.

انسان باید بفهمد که هیچ ولی‌ای ولی نشد و هیچ هادی ای، هادی نشد، مگر این که خالص بود؛ یعنی رمز را دادند، چرا اولیاء، هادی خلق شدند؟ چون خالص بودند.

خدا! به مخلصین عالم قسمت می‌دهیم ما را از این مقام بهره‌مند بگردان.

   فرآوری : زهرا اجلال 

    بخش اخلاق و عرفان ی تبیان

( منابع : سایت حوزه :سایت شه قم :سایت مطهر)

 



مشاهده متن کامل ...
بسم الله الرحمن الرحیم
درخواست حذف اطلاعات

بسم الله الرحمن الرحیم...

با بسم الله شروع می کنم که ابتر نماند. انشاالله.

زندگیت که فرق می کند؛ وقتی قرار است مسیر عوض شود1؛ همه چیزت تغییر می کند. خو دنت، بیدار شدنت، فکر ت، نوشتنت و...

وقتی به این ضرورت رسیدی که همه چیز برنامه می خواهد. وقتی می خواهی زندگی با برنامه و با هدف داشته باشی؛ آن جاست که باید به فکر بیافتی. برای تک تک فعالیت هات برنامه بریزی. خو دنت، خوردنت، فکر ت.

وبلاگ هم برنامه می خواهد.

ماه کامل در ایام نورانی ماه، به روز می شود. منظورم سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه است. قمری، نه شمسی.

گاهی سه مطلب و گاهی کمتر.

پس شروع می کنیم. در چه وقت مبارکی. تولد اولین و تنها المومنین.


سرّ الکتب المنزله فی القرآن و سرّ القرآن فی فاتحه الکتاب و سرّ الفاتحه الکتاب فی بسم الله الرّحمن الرّحیم و سرّ بسم الله الرّحمن الرّحیم فی نقطه تحت الباء وأنا نقطه تحت الباء...

یا علی مدد


1. بنده قرار است به دنبال رد پای ان بروم، آن را بیابم و پا جای پای آن ها بگذارم.
قرار است طلبه شوم.
این وبلاگِ زندگی طلبگی من است.







مشاهده متن کامل ...
مکاشفه و انواع و مراحل آن
درخواست حذف اطلاعات


با تجلی انوار ربوبی در قلب و در مشاعر باطنی و ظاهری، ابواب مشاهدات و مکاشفات به روی انسان باز می شود. به اندازه تجلی انوار و به تناسب برخورداری از قلب و مشاعر از این انوار مشاهدات و مکاشفات نیز شروع می گردد. سالکین الی الله به تناسب مقام و منزلت عبودی خود و به تناسب برخورداری خود از تجلیات نوری از مشاهدات و مکاشفات بهره مند می شوند. با ظهور انوار در قلب و در مشاعر هم قلب و هم هر یک از مشاعر باطنی و ظاهری از ادراک برتری برخوردار می گردند و حجاب ها از برابر آنها به کنار رفته و به حقایق نایل می شوند. مکشوف گشتن حقایق را "کشف" یا "مکاشفه" می نامند. به یک نظر مکاشفه به دو قسم کشف صوری و کشف معنوی منقسم می گردد. الف) کشف صوری و اقسام آن کشف صوری عبارت است از: مکشوف شدن صور و حقایق مثالی و برزخی در مراتب مختلف. به تعبیر دیگر عبارت است از: معلوم گشتن حقایق ملکوتی پایین تر در مراتب مختلف که برای هر یک از سالکین در حد مقام و منزلت عبودی وی بر اساس مشیّت و عنایت حضرت حق و به اذن او و در حدی که او می خواهد از طریق مشاعر ظاهری و یا بعضی از مشاعر باطنی، پیش می آید. البته اشتباه نشود که منظور همان مشاعر برتر و یا مشاعر منوّر به نور الاهی و مشاعر قلبی است. کشف صوری هم در خواب و هم در بیداری محقق می شود. کشف صوری برای همه سالکین به یک گونه نبوده و بسته به شرایط برای هر فردی متفاوت است. کشف صوری هم به اعتباری تقسیم می شود به: کشف ابصاری، کشف سماعی، کشف شمّی، کشف ذوقی و کشف لمسی که به اختصار هر یک را توضیح می دهیم. 1. کشف ابصاری: عبارت است از: مشاهده و دیدن صور مثالی و حقایق برزخی و موجودات نوری در مراتب مختلف، چه در خواب چه رؤیا و چه در بیداری. همان طور که اشاره شد ابعاد کشف صوری به طور کلی بسیار متنوع و زیاد است. سالک الی الله به تناسب مرتبت و منزلت عبودی خود حقایق برزخی و موجودات مثالی و ارواح را با قوالب نوری و مثالی مشاهده می نماید و گاهی حقایق مرحله بالاتر از حقایق برزخی را در صورت های مثالی آنها مشاهده می کند؛ یعنی در حقیقت حقایق مجرد را در تمثال های برزخی و مثالی می بیند. گاهی نیز حالات روحی و درونی خویش را مشاهده می کند و گاهی نیز حالات و خصوصیات روحی و درونی دیگران را در صور مثالی مشاهده می کند.[1] گفتنی است که تمامی مکاشفات دارای مراتب و درجات است؛ چراکه حقایق که مکاشفات حاکی از آنها است، خود دارای مراتب اند. لذا این گونه نیست که اگر برای سالکی مرتبه بالاتر از عالم ماده منکشف شد، او به تمامی حقایق ماورائی علم پیدا کرده باشد، بلکه امکان دارد حقایق مراتب بالاتر از آن برایش پوشیده باشد؛ چرا که هر عالمی حجاب است برای عالم بالاتر از خودش؛ به عنوان مثال عالم ماده حجاب عالم مثال است و عالم مثال حجاب عالم مافوق خود است. لذا برای مشاهده هر عالمی چشم مخصوص و در حد آن عالم نیاز است و سالک باید آن را ب کرده باشد. گفتنی است که هر کشف ابصاری کشف صوری نیست، آن قسمت از کشف های ابصاری که مربوط به صور مثالی و حقایق برزخی می باشد از اقسام کشف صوری است، اما آن کشف های ابصاری که مربوط به عوالم فوق برزخ و حقایق مجرّد و عوالم ملکوت اعلی و موجودات آنها و عالم اسماء بوده، از اقسام کشف معنوی است که توضیح این نوع کشف در ادامه خواهد آمد. 2. کشف سماعی: عبارت است از: مکشوف شدن اصوات و مسموعات مثالی و برزخی، با برخورداری از سمع برتر و بالاتر. وقتی سالک با مجاهدت ها و عبودیت ها مشمول عنایات خاصّه الاهی شده، و انوار ربوبی در قلب و مشاعر وی به ظهور برسد، از مشاعر برتر و کامل تری برخوردار می شود و در نتیجه حقایق به تناسب منزلت و درجه وی، برایش منکشف می گردد. همه جوانب و اطراف ما، بلکه درون و باطن ما را مسموعات و اصوات، سخن ها و گفتار ها و نداها پر کرده است، ولی ما نمی شنویم، اما سالک الی الله که سمع او شامل نور الاهی شده است، توانایی شنیدن اصواتی را به تناسب درجه خویش پیدا می کند. در مراحل اولیه کشف سماعی اصوات غیبی به صورت های خاصی به گوش می رسد، چه در ح خواب و چه در ح بیداری و چه در بین خواب و بیداری. در مراحل اولیه کشف سماعی که هنوز مسئله زمان و مکان و جهت و نظایر اینها در وجود سالک و در فکر و ذهن او به صورت یک سلسله مسائل فراگیر بوده و آنها را به همه چیز سرایت می دهد، مکشوف شدن بعضی از اصوات و مسموعات موجب یک نوع تحیّر می گردد که اینها از کجا است و چگونه است؟ از ظاهر است یا باطن؟ تا به مرور زمان با حقیقت امر آشنا شود.[2] 3. کشف شمّی: با تجلّی انوار الاهی در قلب و مشاعر سالک، وی از شمّ بالاتر و برتری برخوردار می شود و روایح ربوبی و نفحات الاهی را که در همه جای نظام وجود و در مکان های مختلف، وجود دارد استنشاق و استشمام می کند. این کشف نیز مانند دیگر کشف های صوری اوایل به صورت خاصی شروع می شود و دارای درجات و مراتب است و در خواب یا بیداری یا در ح ی بین این دو و یا در ح ی که هیچ یک از اینها نیست رخ می دهد. استنشاق روایح برزخی در مجموع از باب کشف صوری به حساب می آید و استشمام روایح بالاتر و نفحات رحمانی در مراتب عالیه که باز دارای درجات است در مجموع از باب کشف معنوی و از اقسام آن می باشد. نکته لازم به ذکر این است که این روایح و نفحات معنادار است و هر یک از معانی و حقایقی خبر می دهند و حامل پیام هایی می باشند. این حدیث معروف از رسول اکرم (ص) اشاره به این امر دارد که فرمودند: «أنّی لأجد نفس الرّحمان من جانب الیمن»؛[3] من نفس رحمان را از جانب یمن استشمام می کنم، که اشاره به منزلت اویس قرنی است. 4. کشف ذوقی: عبارت است از: چشیدن طعم های برتر با ذائقه برتر، و به عبارتی، کشف ذوقی عبارت است از: خوردن و آشامیدن طعام های ملکوتی و های برزخی و برخورداری از آنها که در درجات مختلف برای سالکین الی الله پیش می آید. در مجموع باید گفت طعام ها و های ملکوتی و غیبی هر کدام به نحوی به سوی مقصد اعلی پیش برده و بندگان حق به تناسب مقام و منزلت خویش از آنها بهره مند می گردند. 5. کشف لمسی: با برخورداری سالک از مشاعر برتر و از جمله لامسهٔ برتر کشف لمسی نیز شروع می شود و سالک آنچه را قبلا لمس نمی کرد، لمس می کند. این لمس نیز مانند کشف های صوری دیگر در مراحل اولیه به نحو مخصوصی است و دارای مراتب است و در خواب یا بیداری یا در ح ی بین این دو و یا در ح ی غیر از اینها رخ می دهد. ب) کشف معنوی و اقسام آن با توضیحی که درباره کشف صوری داده شد، معنای کشف معنوی اجمالا روشن می شود. کشف معنوی عبارت است از: مکشوف شدن حقایق عوالم فوق برزخ و اسرار و دقایق وجود. بعضی برای کشف معنوی شش مرتبه کلی و بعضی دیگر برای آن، هفت مرتبه کلی ذکر کرده اند. لازم به ذکر است که هر دو گروه از اشارات روایات به مراتب ایمان و بطون قرآن استفاده کرده و نظر خویش را داده اند. باید توجه داشت در مقام کشف و شهود با عنایت الاهی عوالم عالیه وجود و اسرار آن برای انسان آشکار می شود و از آن جایی که تعداد عوالم عالیه با لحاظ ها و اعتبارها فرق می کند، طبیعی است که مراتب کشف نیز با لحاظ های مختلف فرق خواهد کرد، و به همین جهت است که بعضی از عرفای بزرگ مراتب کلیّه وجود را به یک نظر نود هزار دانسته اند و در برخی از احادیث اشاره شده است که حجاب های بین خلق و خدا نود هزار است.[4] به هر حال جمعی از بزرگان مراتب هفت گانه کلّی ذکر کرده اند که به طور مختصر آنها را بیان خواهیم کرد. مرتبه اول: کشف حدسی: در این مرتبه که پایین ترین مرتبه کشف معنوی است، قوّه متفکّره انسان بر اثر تجلّی انوار ربوبی در آن و به لحاظ پاک باطن از تیرگی ها، دارای کمال به خصوصی می شود، و بدون به کار بردن مقدمات عقلی و استدلالی به یک سلسله حقایق و معانی غیبی نایل می شود. به عبارتی، با تحصیل مقدمات لازم و صاف شدن روح، تجلّی دو اسم "علیم" و "حکیم" در وجود انسان آغاز می شود، آثار این مرتبه از کشف در مراحل اوّلیه به این شکل ظاهر می شود که معانی غیبی به فکر انسان می رسد و برای قوه متفکره ظاهر می شود، بدون این که نیاز به مقدمات عقلی و حرکت های استدلالی باشد.[5] مرتبه دوم: کشف قدسی: این مرتبه نیز مانند مرتبه قبل از مراحل ابت محسوب می شود، و عبارت است از: ظهور معارف عقلی و معانی غیبی در قوّه عاقله انسان. در مقام سلوک و اثر مجاهدت ها و تجلی انوار الاهی، عقل انسان نیز از این انوار بهره مند شده و در میدان عمل خود کامل تر گشته و به معانی غیبی و معارف عالی نایل می گردد. در مقام کشف قدسی است که اشارات آیات قرآن و رموز آن و نیز اشارات احادیث ائمه معصومین (ص) معنا پیدا می کند و گویای اسرار می شود. در این مقام است که اسرار اوّل وجود و آ آن، تا حدی که این مقام ایجاب می کند معلوم می گردد. خلاصه مطلب این که در چنین مقامی است که با عنایت الاهی کتاب تکوینی و کتاب تشریعی و آیات وجود و آیات قرآن برای انسان تفسیر می گردد، و هر دو یک سخن می گویند و یک زبان دارند.[6] مرتبه سوم: کشف الهامی: این مرتبه از کشف را می توان سر فصلی در باب کشف معنوی به حساب آورد؛ زیرا در این مرحله است که کشف یا مکاشفه به قلب انسان راه یافته و در قلب او تحقق می یابد، به عبارتی، کشف از طریق قلب اتفاق می افتد. در این مرحله معانی و حقایق غیبی در قلب انسان به ظهور می رسد. باید توجه داشت که که ظهور اسرار و معانی در قلب، نوع خاصی از ظهور است و شبیه ظهور معانی غیبیه در قوه متفکره و عاقله نیست و اصولا از سنخ دیگری است که در الفاظ نمی گنجد و برای ارباب کشف و شهود روشن است. همین قدر واضح است که در چنین مقامی انسان از پراکندگی نجات یافته و خود را پیدا می کند و تحت ولایت ربوبی قرار گرفته و قلب او محل نزول ملائکه الاهی گشته و در خانه قلب ه ن ملائکه می شود، با آنها سخن گفته و کلام آنها را می شنود و اسرار را از زبان آنها یاد می گیرد و از تعالیم الاهی با واسطه آنها بهره مند می شود.[7] مرتبه چهارم: کشف روحی: این مرحله از کشف معنوی در مقام روحی پیش می آید. مقام روحی از مقامات هفت گانه و فوق مقام قلبی است. سالک الی الله وقتی به مقام روحی رسید، باب مکاشفات روحی به روی او باز می شود و از کشف روحی برخوردار می گردد. در کشف روحی در مراتب مختلف، حقایق اشیاء برای انسان به ظهور می رسد؛ یعنی حجاب ها بر طرف شده و حقایق عینی اشیاء آن چنان که هست، به اندازه ای که مقام روحی وی اقتضا می کند آشکار می شود. در کشف روحی و در مراحل اولیه آن، عوالم ا وی، یعنی عوالم و حساب و کتاب، بهشت ها و جهنم ها، درجات جنان و درکات نیران، نعمت های بهشتی و عذاب های جهنمی، و احکام خصوصیات آنها، تا حدودی که مرتبت روحی انسان ایجاب می کند، مکشوف می گردد. [8] مرتبه پنجم: کشف سرّی: این مرتبه در مقام سرّ برای انسان با عنایات خاصّه الاهی پیش می آید. کشف سرّی عبارت است از: مکشوف شدن حقایق قدسیّه و مفارقات عقلیه و نوریّه ای که معادن اسرار الاهیّه هستند. در کشف سرّی بواطن ارواح و بواطن اشیاء در مراتب مختلف، برای انسان معلوم و مشهود می گردد. به عبارت روشن تر، سرّ وجود و سرّ آفرینش موجودات و از جمله ارواح، و معنای هر موجودی و مفهوم آن، مکشوف گشته و روشن می شود که این موجود با این خصوصیات یعنی چه؟ و آن موجود با آن خصوصیات یعنی چه؟ و نیز معلوم و مکشوف می شود که روح من یعنی چه؟ و روح تو یعنی چه؟ و روح هر انسانی یعنی چه؟ باطن امر در نظام وجود و نظام خلقت و سرّ مسئله، با عنایات حق به ظهور می رسد و حروف و کلمات و کتاب وجود و هستی، معنا پیدا می کند.[9] مرتبه ششم: کشف خفیّ: این مرتبه در مقام فنای سالک مسالک توحید و عرفان، با عنایات ربوبی پیش می آید و با انقطاع از اغیار و با کنار رفتن حجب، و با شهود وجه الله به تحقق می رسد. در تعریف کشف خفیّ باید گفت: اشاره بر این مقام ممکن نبوده و الفاظ و عبارات در بیان آن کافی نیستند و عرفای بزرگ، دو مرتبه اخیر را یعنی کشف سرّی و خفیّ را قصوای مراتب کشف معنوی شمرده اند. با این حال در تعریف این مرتبه می توانیم بگوییم که این کشف با شهود حقایق اشیاء و چهره های حقیقی آنها، اسماء و صفات حضرت احدیّت برای انسان مکشوف و مشهود می گردد و به تعبیری، عالم اسماء برای او مکشوف گشته و سیر در عالم اسماء و صفات می کند. وقتی وجود انسان از انوار ربوبی در مرتبه بالاتری برخوردار شد و تجلیّات نوری وجود وی را فراگرفت همه حجاب ها کنار رفته و ذات غیبی با اسماء حسنی و صفات علیای خود در همه جا و در همه چیز تجلی می کند و انسان در همه جا شاهد صفات جمال و جلال حق می شود.[10] مرتبه هفتم: کشف أخفی: این مرتبه از کشف را برخی داخل در قسم ششم ذکر کرده اند و از مراتب عالیه آن شمرده اند. در هر صورت این مرتبه از کشف را از آیه 7 سوره طه که می فرماید: «وَ إِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ یَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفی»؛ اگر سخن آشکارا بگویى (یا مخفى کنى)، او اسرار- و حتى پنهان‏تر از آن- را نیز مى‏داند، گرفته اند و گفته اند بیان حضرت علی (ع) که می فرماید: "کمال اخلاص برای خداوند نفی صفات از وی است".[11] و همچنین آیه 7 سوره نجم که می فرماید: « فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی»؛ تا آن که فاصله او (خدا با ) به اندازه فاصله دو کمان یا کمتر بود، به همین مقام اشاره می کنند. مقصود از کشف اخفی، شهود جمال احدی و غرق شدن در بحر توحید است که گاهی با کشف ذاتی از آن تعبیر آورده می شود.[12] در پایان گفتنی است که انواع مکاشفات همان گونه که اشاره شد به لحاظ های مختلف فرق می کند و لذا عرفای مختلف تقسیم بندی های گوناگونی را در این زمینه ذکر کرده اند که به خاطر رعایت اختصار از ذکر تمامی آنها صرف نظر کردیم. [1] شجاعی، محمّد، مقالات، ص 129-133، سروش، تهران، 1380ق. [2] مقالات، ص 137. [3] ورام بن فراس، مجموعه ورام، ج 5، ص 154، مکتبة الفقیة، قم. [4] مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج 55، ص 43، موسسة الوفاء، بیروت، 1404ق. [5] مقالات، ص 153. [6] مقالات، ص 154. [7] مقالات، ص 155. [8] مقالات، ص 164. [9] مقالات، ص169. [10] مقالات، ص 173. [11] علامه مجلسى، بحار الأنوار، ج 4، ص 247، مؤسسة الوفاء بیروت - لبنان، 1404ه. ق. [12] مقالات، ص 178.


مشاهده متن کامل ...
شرح حدیثی از سجاد (ع) درباره اسرار احرام
درخواست حذف اطلاعات
متن زیر بخشی از بیانات آیت الله جوادی آملی پیرامون اسرار حج است. این گفتار به شرح حدیثی از سجاد (ع) درباره اسرار احرام پرداخته است.

سخنی است از سجاد (ع)؛ گرچه از نظر سند بعضی این روایات ناظر به اسرار حج جای تأمل است، ولی متنش بسیار قوی است. انی که احادیث را با متون می شناسند این گونه از روایات را هم معتبر می دانند. از وجود مبارک سجاد سلام الله علیه آن طوری که از مستدرک مرحوم حاجی نوری از یکی از نوه های بزرگوار مشایخ پیشین نقل شده است که در نسخ خطی دیده اند (گرچه مرسل است اما مورد اعتماد این بزرگان است) این است که وجود مبارک سجاد (سلام الله علیه) شبلی را بعد از مسافرت حج دید.

به شبلی فرمود: چه کردی! آن قصه اش معروف و مفصل است. او عرض کرد: من از حج برمی گردم. فرمود: آیا میقات رفتی و لباس مخیط را (لباس دوخته را) از بر بیرون کردی ولباس ندوخته را (لباس احرام را) دربر کردی و غسل احرام انجام دادی و این کارها را کردی؟ عرض کرد: آری. فرمود: اینکه لباس دوخته را از بر گرفتی آیا هنگام کندن لباس دوخته قصد کردی که از لباس معصیت بیرون آمدی؟ عرض کرد: نه. فرمود: وقتی لباس ندوخته به نام احرام در بر کردی آیا قصد کردی جامه طاعت در بر می کنی؟ عرض کرد: نه.

فرمود: وقتی غسل احرام انجام دادی آیا قصد کردی که از گناهان داری شستشو می کنی؟ عرض کرد: نه. من فقط لباس دوخته را کندم، لباس احرام در بر وغسل [و] نیت ، همین؛ همین که سایرین انجام می دهند. فرمود: پس تو احرام نبسته ای؛ احرام یک سرّی دارد؛ یعنی یک دستور ظاهری دارد که آن را همه انجام می دهند [و] یک دستور باطنی دارد که اهل سیر و سلوک و انی که به اسرار حج آگاهند انجام می دهند.

این کار یک سرّی دارد. معنای اینکه لباس دوخته را از بدن به درآورید؛ یعنی جامه گناه را از تن بیرون بیاورید. آن لباس گناهی را که تا کنون خودتان تار و پودش بافتید و بعد دوختید ودر بر کردید.

از جامه عصیان بیرون بیایید وگرنه روح قضیه این است که فرقی بین لباس دوخته و ندوخته نیست. اینها علامت آن اسرار است. انسان در تمام ایام سال درلباس دوخته عبادت می کند به نام .

این چنین نیست که عبادت در لباس دوخته قبول نباشد ولی در حج قبول نیست؛ برای اینکه می خواهند اسرار حج را به انسان تفهیم کنند که انسان یک روزی هم دارد که با لباس ندوخته وارد آن روز می شود و آن روز مرگ است که کفن در بر می کند یا قیامت با همان کفن حضورو ظهور پیدا می کند.

می خواهند آن مراسم را در این مناسک اظهار کنند. اسرار قیامت را در مناسک و مراسم حج تجلی بدهند. گفتند لباس ساده در بر کنید که هر گونه ف بر طرف بشود. لباس ندوخته در بر کنید که سفر مرگ در نظرتان مجسم باشد؛ مسئله مردن وقیامت در حضورتان حاضر باشد.

سجاد (سلام الله علیه) طبق این نقل به شبلی فرمود: معنای کندن لباس خیاطی شده و دوخته شده؛ یعنی خدایا من دیگر لباس گناه در بر نمی کنم واز هر گناهی توبه . تنها گناه ن مهم نیست اطاعت مهم است لذا انسانی که لباس احرام بر تن می کند؛ یعنی لباس ندوخته، لباس رنگ نگرفته، لباس حلال و پاک در برمی کند؛ یعنی جامه طاعت در تن می کند و معنای غسل در حال احرام این است (گرچه این غسل مستحب است و واجب نیست) بر خلاف ترک مخیط و ثوب پوشیدن لباس احرام که آنها لازم است، فرمود: معنای غسل این است که خدایا! من آن گناه ها را شستشو .

پس سه کار است: یکی اینکه دیگر گناه نمی کنم؛ یکی اینکه تصمیم گرفتم همیشه مطیع باشم؛ یکی اینکه آن گناهان گذشته را الآن دارم جبران می کنم، شستشو می کنم. یک وقت انسان لباس چرکی را که مدتها در بدن داشت از بدن می گیرد و لباس نو می پوشد.

دراینجا دو تا کار کرد ولی کار سوم مانده است. کندن لباس چرکین یک وظیفه است؛ پوشیدن لباس نو، وظیفه دیگر است اما بعد ازکندن لباس چرکین و قبل از پوشیدن لباس تازه و نو شست وشو و تطهیر بدن هم وظیفه دیگر هست.

انسان برای عمل ظاهر سه تا کار انجام می دهد: یکی اینکه لباس چرکین را از بر بیرون می کند؛ یکی اینکه این بدن را شست وشو می کند؛ کار سوم آن است که لباس تمیز در بر می کند. در حج همین مسئله هست منتها به صورت سرّ. گفتند لباس دوخته را از بر بیرون کنید؛ یعنی لباس معصیت را از تن ید، گفتند قبل از اینکه لباس طاعت را در بر بپوشید آن معصیتهای گذشته را با آب توبه و غسل کنید؛ نه یعنی خدایا! من دیگر گناه نمی کنم خدایا! آن گناهان کرده را هم می خواهم شست و شو کنم.

مهم این نیست که انسان از این به بعد گناه نکند، مهم آن است که آن گناه کرده را هم ترمیم د. غسل اثرش این است. اینکه می گویند حاجی در هنگام احرام در میقات غسل د؛ سرّ غسل این است: خدایا! من همه آن معاصی را در پای توبه تو ریختم و این غسل غسل توبه است و در آن پاک می شوم. آن گاه با بدن پاک، با قلب پاک جامه طاعت در بر می کند. این اولین سرّ در اسرار حج که مربوط به پوشیدن جامه احرام است.

امید اینکه مردم گرانقدر ایران ی و مسلمانان جهان بعد از آشنایی به اسرار حج، مشتاقانه به زیارت بیت حق بروند و مشتاقانه به زیارت حرم رسول خدا و ائمه بقیع و اعتاب مقدسه انشاء الله بشتابند و حرکت کنند.

پروردگارا! تو را به صاحب کعبه که خودت هستی قسم نظام ی را، ی را وخدمتگزاران نظام ی را در سایه عنایتهای ولیّت که مسئول ونگهبان ونگهدار این عصر است؛ یعنی ولی عصر زمان (ارواحنا فداه) حفظ بفرما.

ما را به اسرار عبادات و حج وبه انجام مناسک و مراسم حج موفق و مؤید بفرما. گذشتگان و و راحلمان را غریق رحمت بفرما.

«غفرالله لنا و لکم والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»




مشاهده متن کامل ...
اشعار مدح علی
درخواست حذف اطلاعات




به جز از علی نباشد

به جز از علی نباشد به جهان گره گشایی **** طلب مدد از او کن چو رسد غم و بلایی
چو به کار خویش مانی در رحمت علی زن **** به جز او به زخم دل ها ننهد ی دوایی
ز ولای او بزن دم که رها شوی ز هر غم **** سر کوی او مکان کن بنگر که در کجایی
بشناختم خدا را چو شناختم علی را **** به خدا نبرده ای پی اگر از علی ج
علی ای حقیقت حق علی ای ولی مطلق **** تو جمال کبریایی تو حقیقت خ
نظری ز لطف و رحمت به من ش ته دل کن **** تو که یار دردمندی تو که یار بینوایی
همه عمر همچو "شهری" طلب مدد از او کن **** که به جز علی نباشد به جهان گره گشایی

"عباس شهری"



ای قبله دلها

سالیست که من دوخته ام چشم به راهی **** آن ماه که هر سال کند جلوه چو ماهی
خورشید ولایت به رحب چهره عیان کرد **** خورشید نت ده چنین خوب به ماهی
ای قبله دلها افق کعبه بیارای **** بهتر ز تو بر قدرت حق نیست گواهی
هم عشق خبر داد ازین مسئله **** هم عقل جز حب تو دیگر نتوان یافت پناهی
هر جا که روم نام تو بی خویشتن آنجا **** چون سائل آشفته نشینم سر راهی
جان آوردم مژده که در جمع احباست **** از عین عنایت به منت نیز نگاهی
آنگاه کنم ف به عالم که نباشد **** چون بنده گ و به کردار تو شاهی
نامت به زبان جاری و از شوق نمانده ست **** در دیده و در دگر اشکی و آهی
روشن به امید است دل امروز که فردا **** شاید تو شفاعت کنی از نامه سیاهی
در راه ولایت شده ام رهرو و دانم **** زین ره نتوان یافت به حق بهتر راهی
اصل شجر خلقت دینست هراسش **** در سایه ات ار هست پناهنده گیاهی
با لطف تو چون کویم هر چند که باشم **** سرگشته به طوفان بلا چون پر کاهی
در آن گه گن ارم و شه ندارم **** آ بشرم چون نکنم هیچ گناهی؟
یأس از کرم دوست گناهست و مرا نیست **** آری همه هست گنه بخش الهی
به شمشیر و به تدبیر تو را راست **** در جنگ چو آیی تو چه حاجت به ی
ما را به ولای تو ز ما هست اگر خود **** هرگز نپسندیدی از دهر ز ماهی
دلداده شوم من، از آن روی که طبعم **** خوش مدح علی ساز کند گاه به گاهی

" ناظرزاده کرمانی"


علی آن شیر خدا

علی آن شیر خدا شاه عرب **** الفتی داشت با این دل شب
شب ز اسرار علی، آگاه است **** دل شب محرم سرّ الله است
شب علی دید به دید **** گر چه او نیز به تاریکی دید
شاه را دید به نوشینی خواب **** روی بر دیوار اب
قلعه بانی که به قصر افلاک **** سر دهد ناله زندانی خاک
اشکباری که چو شمع بیزار **** می فشاند زر و می گرید زار
دردمندی که چو لب بگشاید **** در و دیوار به زنهار آید
کلماتش چو در آویزه گوش **** مسجد کوفه هنوزش مدهوش
فجر تا آفاق شکافت **** چشم بیدار علی ه نیافت
روزه داری که به مُهر اسحار **** بشکند نان جوین افطار
ناشناسی که به تاریکی شب **** می برد نان یتیمان عرب
تا نشد پردگی آن سرّ جلی **** نشد افشا که علی بود علی
شاهبازی که به بال پر راز **** می کند در ابدیت پرواز
شهسواری که به برق شمشیر **** در دل شب بشکافد دل شیر
عشقبازی که هم آغوش خطر **** در خوابگه پیغمبر
آن دم صبح قیامت تأثیر **** حلقه در شد از او دامنگیر
دست در دامن مولا زد در **** که علی بگذرد از ما مگذر
شال می بست و ن مبهم **** که کمربند شهادت را محکم
پیشوایی که ز شوق دیدار **** می کند قاتل خود را بیدار
ماه محراب عبودیت حق **** سر به محراب عبادت منشق
می زند پس ، لب او کاسه شیر **** می کند چشم اشارت به اسیر
چه اسیری که همان قاتل اوست **** تو خ مگر ای دشمن دوست
در جهان این همه شر و همه شر **** ها علی بشر کیف بشر
کفن از گریه غسال خجل **** پیرهن از رخ وصال خجل

" محمد حسین شهریار"




ز کوى شاه اولیاء

نظر به بندگان اگر، ز مرحمت خدا کند **** قسم به ذات کبریا، ز یُمن مرتضى کند
خدا چو هست رهنمون، مگر دگر چرا و چون **** که او کند هر آنچه را که حکمت، اقتضا کند
ز قدرت یداللّهى، ى ندارد آگهى **** وسیله‎اش بود علىّ، خدا هر آنچه را کند
به جنگ بدر و نهروان، علىّ است یکّه قهرمان **** نِگر که دست حقّ عیان، قتال اشقیا کند
به روى دوش مصطفى، نهد چو پاى مرتضى **** نگر به بت ش تنش، که در جهان صدا کند
به رزم خندق و اُحد، به قتل عمرو و عبدود **** خدا بدستِ دست خود، لواى حقّ به پا کند
چو افضل از عبادت خلایق است ضربتش **** علىّ تواند این عمل، شفیع ما سوى کند
به پیشگاه کردگار، ز بس که دارد اعتبار **** دیون جمله بندگان، تواند او ادا کند
بى ولاى او عبادتى است بى وضو **** به منکر على بگو، خود قضا کند
هر آن که نیست مایلش، جفا نموده با دلش **** بگو دل مریض خود، به عشق او شفا کند
على است آن که تا سحر، سرشک ریزد از بصر **** پى سعادت بشر، ز سوز دل دعا کند
على انیس عاشقان، على پناه بى ان **** على مؤمنان، که مدح او خدا کند
پس از شهادت نبىّ، که را سزد به جز على **** که تا به آدمى، به کارش اقتداء کند
قسیم نار و جنّتش، ترازوى محبّتش **** که مؤمنان خویش را، ز کافران جدا کند
گهى به مَسند قضا، گهى به صحنه غزا **** گهى به جاى مصطفى، که جان خود فدا کند
على است فرد و بى نظیر، على مجیر و دستگیر **** که نام دلگشاى او، گره ز کار وا کند
ز کار قهرمانیش، پر است زندگانیش **** نگین پادشاهیش، به سائلى عطا کند
کشور عرب، ثناکنان، دعا به لب **** برد طعام نیمه شب، عطا به بینوا کند
ز کوى شاه اولیاء، که مهر اوست کیمیا **** کجا روى بیا بیا، که دردها دوا کند




وقتی تو آمدی

وقتی تو آمدی دل ما پیش چاه بود
از فاطمه بزادی و زهرا گواه بود
وقتی تو آمدی همه نخل‎های تو
از پیش آمدند به بزمی که آه بود
وقتی تو آمدی همه آسمان شنید
فریاد دیو را که سرا پا سیاه بود
یک کعبه در شکاف تمنای دوست بود
یک قبله در سکوت سجود اله بود
وقتی تو آمدی همه ک ن شهر
دیدند ماه بهر یتیمان پناه بود
فرقت شکافت تا که دل کعبه نشکند
آری که سجده‎گاه تو چون قبله‎گاه بود

"سید جعفر علوی"


امید دل

علی تنهاست مولود عزیز خالق اکبر **** که از دیوار، مهمان شد نه مثل انبیا از در
علی تنهاست نوزادی که گوید: باز کن مادر **** ید از قنداق تا گویم هزاران ذکر بر داور
علی تنهاست یاور در میان قوم پیغمبر **** که شد در دعوت اول، و وارث و سرور
علی تنهاست مومن، عین کشف آ **** علی تنهاست مردِ اول مومن به پیغمبر
علی تنهاست باب علم، هر کاو طالب است از در **** علی تنهاست باب حِطّه، داخل کی شود کافر؟
علی تنهاست صاحب، منزلت، هارون پیغمبر **** علی تنهاست میزان عمل در وادی م
علی تنها احب خلق، نزد خالق اکبر **** کنار سفره طائر شده مهمان پیغمبر
علی تنهاست همسر، از برای دخت پیغمبر **** علی تنها برادر، بر نبی طاهر و اطهر
علی تنهاست در صلبش تمام نسل پیغمبر **** علی تنهاست در مرگِ تمام خلق در محضر
علی تنهاست قالع، درب خیبر را بسانِ پر **** علی تنهاست صابر تا حسینش خیره شد بر در
علی تنهاست ساقی، تشنگان را بر لب کوثر **** علی تنهاست حامی از برای کوثری دیگر
علی تنهاست مظلومی که شیران عرب را سر **** علی تنهاست محبوبی که بغض او نفاق آور
علی تنهاست تنها در درون بیت بی همسر **** علی تنهاست صابر صبر او ایوب را مادر
علی تنهاست کرّاری که حقاً غیر فرّار است **** زره در پشت، بی کار است اگر باشد برِ حیدر
علی تنهاست قاطع، شیرهای کافران را سر **** علی تنهاست عادل، کی ربود از مور، حتی پر
علی تنهاست از برای میثم و بوذر **** علی تنهاست سلمان پرور و هم مالک اشتر
علی تنهاست منفق، مال خود در سرّ و در منظر **** علی آیات نجم و طور، میثاق، انما المنذر
علی کشاف کُربت‎‎ها، قسیم جنت و کوثر **** مُعز الاولیاء و قُدوه اهل ا حیدر
علی فجار را قاتل، علی ابرار را سرور **** علی داماد پیغمبر، به دامان نبی پرور
علی صدیق اکبر او، علی فاروق اعظم او **** علی بئر معطل او، که بر چاهی نماید سر
علی را بوتراب آمد به عشقش آفتاب آمد **** فصاحت را تمام آمد، خطابت را کمال و فرّ
علی داعی، علی شاهد، علی هادی، علی حاضر **** علی راضی و مرضی و رضی و مرتضی حیدر
المومنین حیدر، ابوالسبطینِ پیغمبر **** ابوالریحانتین از دیده بینای آن سرور
علی تنهاست ساجد، سجده‎اش سجاده را باور **** علی تنهاست راکع، در رکوعش داده انگشتر
علی تنهاست عادل، عِدل عدلش عدل پیغمبر **** علی تنهاست صادق، صدق او صدیقه را باور
علی تنهاست بر مومن، اول و آ **** علی تنهاست بر مسلم، پدر، با خون فرقِ سر
علی تنهاست منصوب نبی الآ ین اول **** علی تنهاست مقتول شقی الآ ین آ
علی تنهاست امید دل غمدیده جعفر **** به امر ناب پیغمبر به عشق سوره کوثر

"سید جعفر علوی"



ریزه ‎خور سفره احسان علی

کعبه خلوتگه اسرار فراوان علیست
بیت حق جلوه‎گر از روی درخشان علیست
در جهان مرد عمل باش و علی را بشناس
که ترازوی عمل کفه و میزان علیست
ای کج ش مکن غصب خلافت زیرا
به خدا بعد نبی سلطنت از آن علیست
روز م که گذرنامه جنت طلبی
آن گذرنامه به امضاء و به فرمان علیست
دادگاهی که به فردای قیامت ب است
حکم حکم علی و محکمه دیوان علیست
کشتن "مرحب" و بگرفتن خیبر در کف
خاطرات خوش دیباچه دوران علیست
دور شو ای پسر "عبدود" از دیده‎ی او
که شجاعان عرب پشه به میدان علیست
این حسینی که رئیس ال یش خوانند
با خبر باش که شاگرد دبستان علیست
گرچه این دیده ز دیدار نجف محروم است
در عوض ریزه‎خور سفره احسان علیست

"سید حسن خوش زاد"



فاتح قلعه خیبر

تا صورت پیوند جهان بود، على بود **** تا نقش زمین بود و زمان بود، على بود
شاهى که ولى بود و وصى بود، على بود **** سلطان سخا و کرم و جود، على بود
هم آدم و هم شیث و هم ادریس و هم الیاس **** هم صالح پیغمبر و داوود، على بود
هم موسى و هم عیسى و هم خضر و هم ایوب **** هم یوسف و هم یونس و هم هود، على بود
مسجود ملائک که شد آدم ز على شد **** آدم که یکى قبله و مسجود، على بود
آن عارف سجاد که خاک درش از قدر **** بر کنگره‎ى عرش بیفزود، على بود
هم اول و هم آ و هم ظاهر و باطن **** هم عابد و هم معبد و معبود، على بود
آن لحمک لحمى بشنو تا که بدانى **** آن یار که او نفس نبى بود، على بود
موسى و عصا و یدبیضا و نبوت **** در مصر به فرعون که بنمود، على بود
چندانکه در آفاق نظر و دیدم **** از روى یقین در همه موجود، على بود
خاتم که در انگشت سلیمان نبى بود **** آن نور خدایى که بر او بود، على بود
آن شاه سرافراز که اندر شب معراج **** با احمد مختار یکى بود، على بود
آن قلعه‎گشایى که در قلعه خیبر **** برکند به یک حمله و بگشود، على بود
آن گرد سرافراز که اندر ره **** تا کار نشد راست نیاسود، على بود
آن شیر دلاور که براى طمع نفس **** بر خوان جهان پنجه نیالود، على بود
این کفر نباشد سخن کفر نه این است **** تا هست، على باشد و تا بود، على بود

جلال الدین محمد بلخى(مولوى)


ز لیلایی شنیدم

ز لیلایی شنیدم یا علی گفت - به مجنونی رسیدم یا علی گفت
مگر این وادی دارالجنون است - که هر دیوانه دیدم یا علی گفت
نسیمی غنچه ای را باز میکرد - به گوش غنچه آندم یا علی گفت
خمیر خاک آدم چون سرشته -چو بر میخاست آدم یا علی گفت
ا هم دم از اعجاز میزد - زبس بیچاره مریم یا علی گفت
مگر خیبر زجایش کنده میشد - یقین آنجا علی هم یا علی گفت
علی را ضربتی کاری نمیشد -گمانم ابن ملجم یا علی گفت

دلا باید که هردم یا علی گفت -نه هر دم بل دمادم یا علی گفت
که در روز ازل قالوبلا را - هر آنچه بود عالم یا علی گفت
محمد در شب معراج بشنید -ن آمد آنهم یا علی گفت
پیمبر در عروج از آسمانها - بقصد قرب اعظم یا علی گفت
به هنگام فرو رفتن به طوفان -نبی الله اکرم یا علی گفت
به هنگام فکندن داخل نار -خلیل الله اعظم یا علی گفت
عصا در دست موسی اژدها شد -کلیم آنجا مسلم یا علی گفت
کجا مرده به آدم زنده میشد -یقین عیسی بن مریم یا علی گفت
علی در خم به دوش آن پیمبر - قدم بنهاد و آندم یا علی گفت


هو یا المومنین

ای وجه رب العالمین هو یا المومنین
ای قبله ی اهل یقین هو یا المومنین

راه طلب پویم تو را در هر کجا جویم تو را
در هر نفس گویم چنین هو یا المومنین

خیل ملائک لشکرت ،تاج ولایت بر سرت
مُلک حَقت زیر نگین هو یا المومنین

تو جان پاک مصطفی وصف تو از قول خدا
آیات فرقان مبین هو یا المومنین

اول تویی،آ تویی، یاور تویی، ناصر تویی
بر اولین و آ ین هو یا المومنین

از بهر خدمت روز و شب، اِستاده با عجز و ادب
بر درگهت روح الامین هو یا المومنین

سوی محبان کن نظر، محفوظشان دار از خطر
ای حب تو حصن حصین هو یا المومنین

دارد صغیر بی نوا بر آستانت جاء
مگذارش از محنت غمین هو یا المومنین

صغیر اصفهانی



توی نجف یه خونه بود

توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاهگلی بود
اسم صاحاب اون خونه مولای مردا علی بود
نصف شبا بلند می شد یه کیسه داشت که بر می داشت
ما و نون و خوردنی هر چی که داشت تو اون می ذاشت
راهی ی کوچه ها می شد تا یتیمارو سیر کنه
تا سفره ی خالیشونو پُر از نون و پنیر کنه
شب تا سحر پرسه می زد پس کوچه های کوفه رو
تا پُرِ بارون ه باغای بی شکوفه رو
عبادت علی مگه می تونه غیر از این باشه
باید مثِ علی باشه هر کی که اهل دین باشه
بعدِ علی کی می تونه محرم رازِ من باشه
دردِ دلم رو گوش کنه تا چاره سازِ من باشه
فردا اگه مهدی بیاد دردا رو درمون می کنه
آسمون شهرمونو ستاره بارون می کنه
چشاتو وا کن آقا جون بالای خستمو ببین
منو نگا کن آقا جون دل ش تمو ببین

از مرحوم محمد رضا آقاسی



عَلَی الله

از صحبت اغیار گذشتیم علی الله
ما از همه جز یار گذشتیم علی الله

شد وعده ی دیدار من و یار شب تار
از خواب شب تار گذشتیم علی الله

خاکم به سر ار جز به وصالش بنهم سر
از جنت و از نار گذشتیم علی الله

از زهد ریایی که بود شیوه ی خامان
ما سوخته یک بار گذشتیم علی الله

در اهل زمانه دل بیدار ندیدیم
زین مردم بیمار گذشتیم علی الله

چشم طمع از مال جهان پاک ببستیم
از اندک و بسیار گذشتیم علی الله

از حرف ندیدیم به جز تیرگی دل
ناچار ز گفتار گذشتیم علی الله

حق راست انا الحق خساگر چو حلاج
از بیم سر دار گذشتیم علی الله

از: علامه حسن زاده ی آملی(مد ظله العالی


مُهرِ مِهر علی

اگر به حکم تو باشند باد و آتش و آب
و یا به دست تو گردند سنگ و گل زر ناب

اگر مطیع تو گردند خلق روی زمین
وگر مس گردد تو را خور و مهتاب

اگر بنای معابد کنی هزاران بار
و یا به نام تو مسجد بنا شود صد باب

اگر به زهد نباشد تو را قدیم و ندیم
و یا ز کثت تقوی نباشدت خور و خواب

به هوش باش و شنو این سخن ز مردانی
بحق جمله رسولان بحق پنج کتاب

به تو نباشد چو مُهرِ مِهر علی«ع»
نباشدت به دو دنیا نصیب غیر عذاب





مشاهده متن کامل ...
بشنو از نی....
درخواست حذف اطلاعات
بشنو از نی چون حکایت می کند
از ج ها شکایت می کند
کزنیستان تا مرا بُبریده اند
از نفیرم مرد و زن نالیده اند
خواهم شَرحه شَرحه از فِراق
تا بگویم شرحِ دردِ اشتیاق
هر ی کو دور ماند از اصلِ خویش
باز جوید روزگارِ وصلِ خویش
من به هر جمعیّتی نالان شدم
جُفتِ بد حالان و خوش حالان شدم
هر ی از ظّنِ خود شد یارِ من
از درون من نجُست اَسرارِ من
«مثنوی - دفتر اول»

سخن مولانا از دهان نی این است که من روزگاری در نیستان (عالم قدس) شاخه ای بودم سبز و م و زنده و شاداب. اکنون که مرا بریده اند و از موطن اصلی دور کرده اند و به نُه داغ مرا سوراخ کرده اند، من پیوسته از این ج و یاد خاطرات وصال ناله می کنم و هر نالۀ مرا می شنود و با من همدل می شود از مرد و زن همه از نالۀ من به فغان می آیند و ناله می کنند.
نسخه بدلِ «در نفیرم مرد و زن نالیده اند» نیز معنای لطیفی دارد که: مردمان نیز از زن و مرد در همین نفیر من حضور دارند و بحقیقت آنها هستند که در نفیر من ناله می کنند و این معنی هم درست و هم لطیف است اما در این جا مقصود مولانا نیست زیرا در ات بعد اشاره می کند که مردمان از خیالات خود با او یار می شوند و کم ی از سرّ او آگاه می گردد. بنابراین، آنها از شنیدن نفیرِ من اگر شادند شادتر می شوند و اگر محزونند حزن ایشان قوت می گیرد و از سرّ من فارغند، هرچند:
«سرّ من از نالۀ من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست»

برگرفته از کتاب «365 روز در صحبت مولانا»
به قلم حسین الهی قمشه ای



مشاهده متن کامل ...
به غیر حقّ، نشناسد ى حقیقت زهرا (علیهاالسّلام) ...
درخواست حذف اطلاعات

عن أبی عبدالله علیه السّلام أنّه قال إنّا أنزلناه فی لیلة القدر اللّیلة فاطمة. ذیل آیه ی شریفه ی انّا انزلناه فی لیلة القدر، صادق علیه السّلام فرمودند: مقصود از لیلة فاطمه ی زهرا علیهاالسّلام است. تأویل لیل در قرآن وجود مطهّر و مقدّس حضرت زهرا علیهاالسّلام است. چون همان طوری که شب مخزن اسرار است، همه جا را تاریکی گرفته و در شب، حقایق در عالم طبیعت دیده نمی شود لیل عالم وجود، وجود مقدّس حضرت زهرا علیهاالسّلام است، اسرار حضرت حق در وجود مقدّس حضرت زهرا علیهاالسّلام مکنون و مخفی است، غیب عالم وجود است در عالم ظاهر هم وجود حضرت زهرا علیهاالسّلام لیل است چون شناخته نشده، وجودش اسرارآمیز است. حقیقت وجود حضرت زهرا علیهاالسّلام را احدی جز خود اهل بیت علیهم السّلام پی نبرده که چه هست؟ همه بزرگانی که زحمت کشیده اند تألیفاتی دارند، تحقیقاتی دارند همه در حدّ شه و فهم خودشان است امّا حقیقت وجود حضرت زهرا علیهاالسّلام برای دیگران دست نیافتنی است. لذا صادق علیه السّلام فرمودند: در إنّا أنزلناه فی لیلة القدر اللّیلة فاطمة: مقصود از لیلة و شب در این آیه وجود مطهّر حضرت فاطمه علیهاالسّلام است و القدر الله و مقصود از تأویل قدر هم ذات مقدّس احدیّت است پس معنای تأویل لیلة القدر روشن شد بعد حضرت علیه السّلام فرمودند: فمن عرف فاطمة حقّ معرفتها فقد أدرک لیلة القدر. هر حضرت فاطمه علیهاالسّلام را به حقّ معرفتش درک کند این فرد لیلة القدر را درک کرده، و إنّما سمّیت فاطمة لأنّ الخلق فطموا عن معرفتها.1 به این خاطر وجود مقدّس حضرت فاطمه ی زهرا علیهاالسّلام فاطمه نامیده شد چون خلق از معرفت وجود مطهّر فاطمه ی زهرا علیهاالسّلام محرومند، بریده شده اند. یعنی راهی به شناخت این سرّ بزرگ عالم هستی نیست همه ی خلق راه برایشان بسته، آن معرفت راستین حضرت زهرا علیهاالسّلام برای خلق امکان پذیر نیست مگر اینکه خلق در سیر عرفانی خودشان به جایی برسند که این پوسته ی خلقی خودشان را رها کنند، از هویّت مخلوقیّت خودشان رها شوند و در وجود مقدّس حضرت حقّ جلّ و علا فانی شوند، آنجاست که می توانند حقیقت فاطمی علیهاالسّلام را ملاقات کنند و الّا این معرفت اکتس و این بحث ها و به کمک آیات و روایات و استدلال های عقلی در وجود مقدّس حضرت زهرا علیهاالسّلام هیچ را به قلّه ی وجود حضرت علیهاالسّلام نمی تواند برساند. من یک مثالی در مورد معرفت اهل بیت علیهاالسّلام برایتان در کتاب ره توشه ی دیدار زده ام، گفتم: همان طور که تابلوهای نقّاشی که نقّاشان عاشق و ارادتمند به ائمّه علیهم السّلام در قالب تمثال هایی، شمال هایی از ائمّه می کشند همه ی هنر خودشان را به کار می برند که زیباترین، جذّاب ترین و دلرباترین صورت را بکشند و این را به وجود مقدّس المؤمنین، به وجود مقدّس خدا و یا دیگر اعضای اهل بیت علیهم السّلام. امّا بین اینکه این شخص با توانمندی های هنری و خلّاقیّت های هنری خودش کشیده با حقیقت وجودی آن بزرگوار فاصله خیلی زیاد است، آنچه را که شمندان و دانشمندان با قلم نگارش خودشان در ترسیم شخصیّت اهل بیت علیهم السّلام در قالب تألیفات عظیمشان نگاشته اند به منزله ی همان شمایل و تمثال هاست یعنی فقط بخشی از حقیقت که در این آینه ی محدود ذهن آنها تجلّی کرده دیده اند و نوشته اند امّا فاصله بین آنچه که اینها نوشته اند و حقیقت وجودی اهل بیت علیهم السّلام بسیار است گفت:

میان ماه من تا ماه گردون

تفاوت از زمین تا آسمان است

به هر حال صادق علیه السّلام فرمودند: به این خاطر به حضرت فاطمه علیهاالسّلام فاطمه می گویند که خلق از شناخت آن حقیقت، سرّ بزرگ عالم هستی و دستگاه آفرینش که وجود مطهّر حضرت فاطمه علیهاالسّلام بریده شده اند، محرومند. این شناخت شخصیّت حضرت علیهاالسّلام به یک تعبیر هم می شود گفت که وجود مطهّر حضرت زهرا علیهاالسّلام لیل است، چرا؟ چون قبر مطهّر آن حضرت هم ناشناخته هست. ان شاء الله خدا نصیب کند به مدینه مشرّف شوید، شهری که شهر صلّی الله علیه و آله و سلّم است و شما در این شهر قبرستان بقیع را می بینید، قبر صحابه ی رسول اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم آنجا یک به یک تعریف شده است قبر همسران صلّی الله علیه و آله و سلّم قبرستان آنجا مشخّص است غیر قبر حضرت خدیجه علیهاالسّلام که در یک قبرستان علی حدّه، در شعب طالب علیه السّلام است امّا این سؤال بزرگ وجود دارد که این صلّی الله علیه و آله و سلّم یک دختر هم داشت که قرآن این همه از شخصیّت او تجلیل کرد و اجر رس صلّی الله علیه و آله و سلّم و اجر آن همه ی زحمات صلّی الله علیه و آله و سلّم در قرآن مودّة فی القربی معرفی شد، پس آن دختر کجاست؟ لذا حضرت زهرا علیهاالسّلام لیل هستند حتّی قبر حضرت هم مخفی است جزء اسرار عالم خلقت است. شنیدید که یکی از بزرگان با حال خاصّی چهلّه گرفت و آنچه پیش گرفته بود را رها نکرد و از خدا خواست جای قبر را مطهّر فاطمه ی زهرا علیهاالسّلام را به او نشان دهند و دیدید به هر حال به او گفتند که: این ستری است که باید تا زمان ظهور حضرت ولی عصر علیه السّلام مخفی بماند این را نخواه، این سرّ برداشتنی نیست.

...............................................

1. مجلسی، بحارالانوار، ج 43، ص 65.

(بخشی از سخنان مهدی طیّب، پیرامون مقام و منزلت حضرت زهرا علیهاالسّلام)

+ سیّد



مشاهده متن کامل ...
بشنو از نی....
درخواست حذف اطلاعات
بشنو از نی چون حکایت می کند
از ج ها شکایت می کند
کزنیستان تا مرا بُبریده اند
از نفیرم مرد و زن نالیده اند
خواهم شَرحه شَرحه از فِراق
تا بگویم شرحِ دردِ اشتیاق
هر ی کو دور ماند از اصلِ خویش
باز جوید روزگارِ وصلِ خویش
من به هر جمعیّتی نالان شدم
جُفتِ بد حالان و خوش حالان شدم
هر ی از ظّنِ خود شد یارِ من
از درون من نجُست اَسرارِ من
«مثنوی - دفتر اول»

سخن مولانا از دهان نی این است که من روزگاری در نیستان (عالم قدس) شاخه ای بودم سبز و م و زنده و شاداب. اکنون که مرا بریده اند و از موطن اصلی دور کرده اند و به نُه داغ مرا سوراخ کرده اند، من پیوسته از این ج و یاد خاطرات وصال ناله می کنم و هر نالۀ مرا می شنود و با من همدل می شود از مرد و زن همه از نالۀ من به فغان می آیند و ناله می کنند.
نسخه بدلِ «در نفیرم مرد و زن نالیده اند» نیز معنای لطیفی دارد که: مردمان نیز از زن و مرد در همین نفیر من حضور دارند و بحقیقت آنها هستند که در نفیر من ناله می کنند و این معنی هم درست و هم لطیف است اما در این جا مقصود مولانا نیست زیرا در ات بعد اشاره می کند که مردمان از خیالات خود با او یار می شوند و کم ی از سرّ او آگاه می گردد. بنابراین، آنها از شنیدن نفیرِ من اگر شادند شادتر می شوند و اگر محزونند حزن ایشان قوت می گیرد و از سرّ من فارغند، هرچند:
«سرّ من از نالۀ من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست»

برگرفته از کتاب «365 روز در صحبت مولانا»
به قلم حسین الهی قمشه ای



مشاهده متن کامل ...
اوصاف اولیای الهی (بخش دوم )
درخواست حذف اطلاعات

عبد عاصی : در جلد 64 بحارالانوار کتاب الایمان و الکفر روایتی است نورانی از مولانا و سیدنا حضرت ابوعبدالله جعفر بن محمّد الصادق البارّ الامین ارواحنا لتراب مرقده فداء در بیان سجایا و صفات نفسانی و مشاهدات معنویه اولیای الهی و کاملان راه خدا به زید زرّاد که فرموده اند :

« نه ، این چنین نیست که تو می پنداری ، شما مومن می باشید ولی ایمان شما کامل نمی گردد تا زمانی که قائم ما وج نماید . در آن هنگام خداوند عقول شما را مجتمع می گرداند و شما مومنینی کامل می گردید . و اگر در زمین مومنینی کامل وجود نداشته باشند ، خداوند ما را به سوی خود بالا برده و از زمین بیرون می برد و زمین و آسمان از سیر طبیعی خود خارج شده و حوادثی غریب و ناآشنا در آنها پدید می آید . »

عبد عاصی : قابل توجه آنهایی که می گویند عبارتهای عارف کامل را از کجا آورده اید یا اینکه مگر غیر از معصوم علیه السلام ، مومن کاملی وجود دارد یا نه . و اینکه در عصر غیبت تکامل همه کملین بواسطه ولی الله الاکبر زمان علیه السلام بوده است .

« آری قسم به آن که جان من در دست اوست ، در اطراف زمین مومنینی هستند که تمام دنیا در نزد ایشان به مقدار بال پشه ای نمی ارزد و اگر دنیا با همه ی آنچه در اوست طلائی سرخ باشد که بر گردن یکی از ایشان آویخته شده و آن طلا از گردنش بر زمین افتد ، به جهت خواری دنیا در نزد ایشان اصلاً متوجه نمی گردد که بر گردنش چه بوده و از گردنش چه ساقط گردیده است . »

عبد عاصی : در کرامات ملاحسینقلی همدانی – آیت الله کربلایی – آیت الله بهاری – آیت الله ملکی تبریزی - آیت الله قاضی و بزرگان طریقه معرفت نفس آمده که رودخانه را تبدیل به طلا د یا ظرف سینی را طلا د و چه و چه اما در اوج فقر در اوج مضیقه زندگی می د . کدام یک از مراجع یا فقهایی که تکفیر این بزرگان را می کنند به این کرامات دست یافتند و این همه امکانات و تجملات خدادادی ( نه اکتس ) داشتند و از دنیا گذشتند ؟ کدام یک از اینها به این ابتلائات آزمایش شده اند ؟ کدام فقر و نداری را تجربه کرده اند ؟ اسباب و وسایل کدام یک از این افراد را صاحبخانه به کوچه ریخته ؟ از رفاه و امکانات این افراد چه بگوییم که به سکوت هستیم ...

« ایشان انی می باشند که در اختفاء زندگی می کنند و به جهت احتراز از شناخته شدن از شهری به شهری منتقل می گردند . شکمهایشان از گرسنگی ِ روزه فرورفته و لبانشان از کثرت ذکر و تسبیح خشک چشمانشان از گریه ضعیف و صورتهایشان از بیداری شبها زرد شده است . »

عبد عاصی : کدام یک از ضدعرفان چنین مشخصاتی دارند که ادعای تقوا و وا ا سر داده اند ؟ لب و دهان مرحوم قاضی زخم از مراقبه و ذکر بود یا این مدعیان تفکیک ؟ مرحوم قاضی گمنام زیست یا این آقایانی که خودشان را برای شهرت می کشند و جلسات فلسفه و عرفان را بهم می زنند ؟ زردی روی مرحوم قاضی از روزه های روزهای گرم نجف بود و زردی رخساره این عمامه به سرهای بی تقوا از شکم سیری . کیست آن ی که (در حد توانش ) به مولای متقیان که سنگ به شکم می بست اقتدا کرده ؟ صادق علیه السلام دارد صفت اولیای الهی و مومنین حقیقی و مقربان درگاه احدیت را می گوید که با حالات و سیره بزرگان طریقت معرفت نفس همخوانی دارد . پس باید هتاکین دهانشان را از جفاهایی که کرده اند آب بکشند چون بواسطه ی مردود دانستن فرمایش معصوم علیه السلام نجس شده است .

« این است علامات و نشانه های ایشان که خداوند در انجیل و تورات و فرقان و زبور و صحف پیشین بیان نموده است . خداوند در قرآن ایشان را وصف نموده و فرموده است : " بر اثر سجده علامت ایشان در صورتهایشان نمایان است و اینچنین است وصف و نشانه ی ایشان در تورات و انجیل . » و مراد از این علامت ، زردی صورت های ایشان از بیداری شب است .

عبد عاصی : البته " نه هر که سر بتراشد قلندری داند " . الان خیلی ها هستند که این هوا جای مُهر به پیشانی دارند اما یک ذره مِهر به دل ندارند . به همین دلیل جناب سید بحرالعلوم (ره) فرموده اند برای شناخت مومن و حقیقی باید مدتی با او ونشر داشت تا از زوایای مختلف زندگی او آگاه شد .

« ایشان انی می باشند که به اخوان دینی خود در سختی و آسانی برّ و نیکی می نمایند و در حال عسر و تنگدستی دیگران را بر خود ترجیح داده و ایثار می نمایند . اینگونه خداوند ایشان را وصف نموده و فرموده : " دیگران را بر خود مقدم می دارند گرچه خود فقیر و محتاج باشند ، و انی که از بخل و حرص نفس در امان مانده و حفظ گردند ، ایشان اند رستگاران . »

عبد عاصی : آیا این رفتار را در زندگی مرحوم قاضی با شاگردان و اطرافیانش ، با سبزی فروش محل و اقوام دیده ایم یا نه ؟ سید هاشم حداد و شاگرد آهنگری چطور ؟ آیت الله بهجت و همسایگانش چی ؟ علامه طهرانی و نیازمندان چطور ؟ پیروان حقیقی مکتب اهل بیت علیهم السلام اینها هستند یا آنهایی که این افراد را ضد مکتب عترت علیهم السلام می دانند ؟ اگر اینها رهروان عترت نیستند پس چه انی دنباله رو تعالیم ائمه علیهم السلام هستند ؟ اهل بخشش زیاد است اما بخشنده ای که دنیا عین خیالش نباشد و نیت بخشش او تالی تلو نیت بخشش المومنین علی علیه السلام باشد بسیار کم است . فکر کردید همه می توانند خاتم بخشی علی علیه السلام را به همان کمیت و کیفیت دوباره اکران کنند ؟

« آری قسم به خدا این افراد کامیاب و رستگار شدند ؛ اگر مومنی را ببینند او را اکرام نموده و گرامی می دارند و اگر منافقی را ببینند از او دوری می گزینند »

عبد عاصی : دقیقاً مثل فرقه های ضد عرفانی که مومن و منافق را می دهند !!!

« چون شب ایشان را فراگیرد زمین خدا را بستر خود قرار داده و خاک را بالش می سازند و پیشانی های خود را بر زمین نهاده ، برای رهانمودن خود از آتش به درگاه پروردگارشان به تضرع و زاری مشغول می گردند و چون صبح گردد در میان مردم وارد می شوند در حالیکه شهرت و آوازه ای ندارند و ی به ایشان چندان توجهی نمی کند . از تردد در راههای پررفت و آمد حذر می کنند تا ی ایشان را نشناسد و به امر خود مشغول باشند . و برای شستشو و خوشبو نمودن خود به آب اکتفاء نموده ( و از عطرها و آراستگی های ظاهری که موجب جلب توجه مردم می شود استفاده نمی نمایند ) در مجاهده در راه خدا نفسهایشان خسته گردیده و به جهت عبادت و انجام اوامر الهی بدنهایشان را به سختی و کوشش وادار نموده اند و مردم از ایشان در آسایش و راحتی به سر می برند .

عبد عاصی : آیت الله قاضی می فرمود که آیت الله سید احمد کربلایی را در مسجد سهله دیدم که تا صبح به مناجات پرداخت و چه گریه ای که نمی کرد ، اما صبح زود در جلسه درس چنان ب و متفاوت بود که انگار نه انگار که تا صبح نخو ده و گریه کرده . آیا در ضدعرفان یک نمونه و فقط یک نمومنه چنین عاشق خدا و مناجات سراغ دارید ؟ مرحوم قاضی ظهرها که خلوت می شد به زیارت مولا مشرف می شد تا تردد و برخوردش با افراد کم باشد . همینطور آیت الله بهجت . همینطور سید حداد . آن وقت برو و بیای ضدعرفان چه در قدیم و چه در هوچی گران جدید ببینید که چه می کنند !!! مرحوم قاضی برای اقامه جوراب سفید می پوشید و لباسهای کهنه اما تمیزش را به تن می کرد و عطر استفاده می کرد اما فقط به ع های آقایان مخالف عرفان نگاهی بیندازید : عبا و عمامه و قبای و نعلین آن چنانی (به قولی علمایی ... ) و خدم و حشم و اطرافیان و ... . اولیای الهی خدم و حشم ندارند و بین مردم و مثل افراد معمولی رفت و آمد می کنند مثل علامه طباطبایی . ایراد گرفته اند که علامه طباطبایی خلاف سنت عمل کرده و عطری که تعارفش کرده اند را بواسطه رحلت مرحوم قاضی استفاده نکرده و در کنارش ع ی از مرتاضان کثیف هندی زده اند . ا ف بر شما از این همه وقاحت . عبدالله الحسین علیه السلام بعد از شهادت مجتبی علیه السلام می فرمود : برادر جان ! بعد از تو دیگر محاسنم را خضاب نمی کنم و به موهایم روغن نمی زنم و عطر استفاده نخواهم کرد . حتماً به زعم این نفهم ها حضرت سیدال علیه السلام هم خلاف سنت جدش رفتار کرده ؟! اولیای الهی مجاهدان راه خدا بودند . هم در جهاد اکبر و هم در جهاد اصغر . آنهایی که به جناب صمدی آملی ایراد می گیرند کدام یک شان یک ثانیه در جبهه ها حضور داشتند و جلوی دشمن میهن و دین ایستاده اند ؟ کدام یک شان مثل این بزرگوار از عرق جبین و کدّ یمین ارتزاق می کنند ؟ حقیقتاً وجود این افراد بی سواد و کم د و هتاک برای جامعه شیعه سمّ مهلک و آزاردهنده است چه آنهایی که در مشهد و قم و تهران هستند و چه لندن نشین ها . . دنیای شیعه مفت و پربهره است از آثار و باقیات الصالحات ملاصدرا ، ابن عربی ، قونوی ، مولانا ، ابن سینا ، سیدحیدر آملی ، فیض کاشانی ، سید بن طاوس، سید بحرالعلوم،مقدس اردبیلی ، شیخ بهایی ، میرداماد ، عطار نیشابوری ، حافظ ، فاضلین نراقین ، آیت الله بیدآبادی، آیت الله ملکی تبریزی،آیت الله قاضی، علامه طباطبایی ، آیت الله بهجت،آیت الله قوچانی، علامه طهرانی،آیت الله دستغیب ،آیت الله حسن زاده آملی ، آیت الله جوادی آملی و خیل عظیمی از مفا دیگر . کدام یک از ضدعرفان خیرش به شیعه رسیده است ؟

« ایشان در نزد مردم بدترین خلق و در نزد خداوند برگزیدگان خلق می باشند . اگر در بین مردم سخنی بگویند ، مردم سخنشان را باور نمی نمایند و اگر جهت اختیار همسر خواستگاری نمایند ، ایشان را به دامادی نمی پذیرند و اگر در بین مردم حاضر باشند ی ایشان را نمی شناسد و اگر غائب گردند ی به دنبال ایشان نگشته و غیبت ایشان را احساس نمی کند .

عبد عاصی : وای بر ماها که قدر ائمه هدی و اولیای الهی علیهم صلوات الله را ندانستیم . یا شهیدشان کردیم یا نفی بلد کردیم یا تکفیرشان نمودیم . چشم و گوش مان به جای اینکه به دهان اولیای الهی باشد به سبب گناهانی که عادتمان شده به دهان اهل فسق و ظلم و جه و غفلت خیره شد و کودن وار اطاعت کردیم . خیال کردید خیلی از اهل کوفه بهتریم ؟ بعد از هفتاد سال فهمیدیم که باید پیروی ولیّ خ مثل آیت الله قاضی می بودیم و تازه یادمان آمده کنگره برگزار کنیم یا کتابها و مبانی که مربوط به ایشان بوده را مطالعه کنیم شاید ذره ای او را شناسایی کردیم ! قبل از ان انقلاب که عرفان و فلسفه در حوزه ها کفر بود و کتب عرفانی را با انبر برمی داشتند !!! حالا هم که محیط بازتر شده زبان درازها و فحاشان جرات پیدا کرده اند و عده ای نادان هم افتاده اند دنبال اسم و رسم و بزرگی عمامه این افراد . در حالی که ی این مرزوبوم گلگون بعنوان عالیترین مقام حکومتی اعلام کرده که عرفان یعنی آیت الله قاضی . معلوم نیست سرچشمه این افراد هتاک به کجا می رسد که نه عرفان را قبول دارند نه فلسفه نه تعقل نه حکومت نه هیچ چیز دیگر و فقط و فقط می گویند : کفر است ... کافر است ... یاد شریح قاضی افتادم .

« دلهایشان از خداوند خائف و ترسان است و زبان هایشان در حبس و زندان می باشد و هایشان مخزن سرّ خداوند است . اگر برای سرّ الهی اهلی بیابند ، آن را به او عطا می کنند و اگر ی را اهل و لائق آن نیابند ، بر زبانهایشان قفلهایی می نهند و کلیدهای آن قفلها را پنهان می کنند و دهان های خود را محکم می بندند »

عبد عاصی : کدام مجتهد جامع الشرایطی مثل آیت الله سید احمد کربلایی سراغ دارید که از مرجعیت می گریخت ؟ آن هم بواسطه خوف از خدا . حکومت اولیای الهی ملکوتی است و سیطره بر نفوس است . بدبخت ماها که لیاقت و استعداد و ظرفیت و قابلیت و اهلیّت نداریم که یک ولیّ خدا بر سر راه مان قرار بگیرد و ما را مَحرم بداند . آن وقت می گویند چرا اهل معرفت در خانه هایشان نشسته اند و شاگرد تربیت نمی کنند ؟ کدام شاگرد ؟ چرا آیت الله بهجت جلسه اخلاق نداشت ؟ چرا اولیای الهی در خفا به سر می برند و تبلیغ ندارند ؟ جوابش را خودمان بهتر می دانیم ...همین بود که جابر جعفی می رفت در بیابان و چاله ای می کند و اسراری که صادقین سلام الله علیهما به او فرموده بودند و منتقل کرده بودند را به زمین می گفت . به علی علیه السلام اقتدا کرد ...

« انسانهایی می باشند سخت و قوی و استوار ؛ سخت تر و استوار تر از کوه که ذره ای از ایشان تراشیده نمی شود . خا ن علم و معدن حکمت و پیروان انبیاء و صدّیقین و ء و صالحین می باشند . افرادی زیرک که منافق ایشان را گنگ و کور و نادان می پندارد ولی در ایشان هیچ گنگی و کوری و نادانی نیست ؛ بلکه حقاً ایشان انسانهایی زیرک و کیّس ، فصیح و شیواسخن ، عالم ، حلیم ، حکیم ، متقی ، نیکوکار و برگزیده خداوند می باشند که ترس از خداوند ایشان را ت گردانده و به جهت خوف از او و کتمان سرّ الهی ، زبانهایشان ایشان را به سختی انداخته و وادار به خاموشی نموده است . »

عبد عاصی : به فرمایش صادق علیه السلام هتاکین و فحاشین و مواخذه کنندگان عرفا و اولیای الهی منافق هستند خواسته و ناخواسته . اگر اولیای الهی بواسطه توانایی که خدا به ایشان داده از اعمال و رفتار این تکفیریان شیعی برمی داشتند چه بسا آبرویی برایشان نمی ماند و این همه بزرگ نمی شدند . اما حکمت و مشیت حق در اعمال و رفتار اولیای الهی ساری و جاری است . عرفای معظم شیعه خداترس اند و پناهشان فقط خداست . این را هم بگویم : این همه این بزرگان ما آزار و اذیت دیدند و شنیدند و تهدید شدند اما ی که خدا را دارد عین خیالش هم نیست !!! غرق است در توحید ، غرق است در ولایت علی علیه السلام . مثل کوه ایستاده بودند و تکان نمی خوردند . راحل خوب فرمود که آیت الله قاضی کوه توحید بود . هتاکی این هرزه زبانها به در و دیوار می خورد و به خودشان برمی گردد .

« چقدر من مشتاق مجالست و ه نی و گفتگوی با ایشان بوده و از نبود ایشان محزون هستم ، و دوست دارم با مجالست با ایشان غم و اندوهم برطرف گردد . »

عبد عاصی : چه می فرماید معصوم علیه السلام ؟ اولیای الهی در چه افقی هستند ؟ توحید با این بزرگان چه کار کرده که مفترض الطاعه مشتاق ه نی با آنهاست تا غمهای دل شریفش مرتفع گردد !!!

« به دنبال این مومنین بگردید که اگر ایشان را بی د و از نور ایشان بهره گیرید ، به واسطه ی ایشان هدایت گردیده و به فوز دنیا و آ ت خواهید رسید . ایشان در بین مردم از کبریت احمر کمیاب تر و نادرتر هستند . »

عبد عاصی : اشاره مستقیم به فرمایش مرحوم قاضی که اگر فردی نیمی از عمرش را دنبال کاملی بگردید جا دارد و صدالبته که باید دنبالش گشت زیرا که مثل و روزه واجب عینی است . طبق فرمایش حضرت امر هدایت فقط و فقط از طریق اولیای الهی است و باید دنبال آنها گشت . آن هم در بین مردم نه در خانقاه و کوره پزخانه و صندوق خانه . هرچند که اندکند اما اگر فردی صدق نیت و خلوص داشته باشد و اهل جدّ و جهد و مراقبه باشد خدای متعال دستش را به دامن ولیِّ ای از اولیای الهی که در کنف حمایت و ولایت قطب عالم امکان عجل الله تعالی فرجه الشریف قرار دارد خواهد رساند .



مشاهده متن کامل ...
جلوه های هدایتگری - بخش سوم
درخواست حذف اطلاعات

عبد عاصی : سالکی می گفت : گاهاً بهره انسان از یک جماعت ساده بیشتر از یک عرفان است . بنظر می رسد که این مطلب درست باشد . در راه خدا ، مهم ، صیقل پیدا دل سالک است . اما این مطلب برای آن دستو از ی است که به قولی اویسی مسلک باشند و دنبال جذبات و بارقه های توحیدی می گردند ، که این افراد هم به جهت کمبود استعداد و نبود قوّت باطنی معدود هستند اما هستند ... آنهایی که می خواهند (لااقل) در طریقت معرفت نفس گام بردارند ل محتاج زانو زدن و خدمت به ی کامل و خبیر و سالکی منتهی هستند . در غیر اینصورت : یا اسیر اثرات نقصان می شوند یا به آن توحیدی که مدنظر اکابر این قبیله نورانی است نمی رسند یا با مشکلات فراوانی روبرو خواهند شد که گاهاً ضالّ-مضلّ می شود . البته غرض از ضالّ-مضلّ گفتن گمراهی نیست بلکه منظور وزر و وبال است که مانع از سیروسلوک خواهد شد .

شاخص ها و شناسه های یک کامل را که به خوبی در کتاب "سیروسلوک،طرحی نو در عرفان عملی شیعه" تدوین شده با هم می خوانیم و یاد می گیریم و به خاطر می سپاریم . توصیه می کنم که دوستان یکبار بطور کامل سه بخش " جلوه های هدایتگری" را یکبار دیگر از ابتدا تا انتها مطالعه فرمایند . بی شک و گمان به دردشان خواهد خورد :

راه شناختن کمال یا عدم کمال

شناختن خاص یعنی و به صورت معجزه در و تصریح به جانشینی و وصایت در صورت می پذیرد. ولی شناختن عام کار آسانی نیست.

برای اعتقاد به کمال ، قلب انسان باتقوا و مجاهد باید گواهی دهد. پس انسان می تواند با به دست آوردن قلب سلیم و با جهاد و طلب، هدایت خاص الهی را برای خود تضمین نماید.

راه های شناخت کمال یا عدم کمال به دو گروه مثبتات (بایدها) و مسقطات (نبایدها) تقسیم می شود. بایدها اموری هستند که اگر باشند، کمال را نوید می دهند و نبایدها اموری هستند که نبودشان در کمال شرط است.


شاخصه های شناخت کمال در

۱. ادعای صادقانه: فردی که وجودش با صدق عجین شده و معنای کمال را به خوبی می داند و به درستی تقریر می کند، در صورتی که ادعا کند کامل است، به کمال او پی می بریم.

۲. اجماع یا شهرت میان اهل فن: اگر همه یا اکثریت سالکان پیشرفته به کمال یک انسان شهادت دادند، می توان به کمال او اطمینان پیدا کرد.

۳. اعتماد و مراجعۀ انسان های فرهیخته: از رجوع انسان های فرهیختۀ فراوان به ی، مانند مرحوم قاضی، به عنوان می توان کمال او را حدس زد.

۴. شهادت انسان کامل: تصریح انسان کامل به کمال ی، کامل بودن او را ثابت می کند. در بسیاری از فرقه های تصوف و عرفان رسم بوده که هنگام وفات بهترین شاگرد کامل را به عنوان جانشین خود در امر طریقت معرفی کرده است.

۵. انجام کارهایی که فقط از کامل سر می زند: برخی اعتقاد دارند کارهایی از قبیل احیاء و اماته و ... فقط از کامل سر می زند. صدور چنین کارهایی از ی شاخصۀ کمال اوست. به نظر نگارنده این امور، مخصوص کامل نیست و فقط تربیت انسان کامل توسط ی نشانۀ کمال اوست.

۶. صاحب سرّ کامل بودن: اگر ی صاحب سرِّ انسان کاملی باشد به یقین، خود کامل است، زیرا سرّ کامل را جز کامل تحمل نمی کند. البته پیدا صاحب سرّ کار دشواری است.

۷. شهادت قلب سلیم: هرگاه انسانی با رعایت تقوا دارای قلب سلیم شد و با نور تقوا فرقان الهی را به دست آورد، شهادت قلب چنین انسانی می تواند کمال او را اثبات کند.

این موارد همه از بایدها بود. چند نمونه از نبایدها عبارتند از: بی اعتنایی و یا حتی کم اعتنایی به شریعت، غفلت از توحید، اشتغال به لهو، مبتلا بودن به هوای نفس و ... .


دو نکته:

نکته ۱: باید دقت کرد که منظور از «اعتنای به شریعت» با «احتیاط» مصطلح در فقه یکی نیست.

چه بسا عارفی که عمل او به مذاق عده ای مقدس نما خوش نیاید، اما نمی توان او را سهل انگار در شریعت دانست، زیرا رفتارش بر اساس اجتهادِ خود یا تقلیدِ درست صورت پذیرفته است.

نکته ۲: تأکید بسیار زیاد بزرگان بردقت در پیدا «انسان کامل» بسیار به جاست، زیرا همان طور که انسان کامل در تربیت سالک نقش ویژه ای دارد، انسان غیرکامل هم نقش ت یبی بی نظیری در وجود سالک دارد.

جلوه های هدایتگری - بخش اول

جلوه های هدایتگری - بخش دوم



مشاهده متن کامل ...
"محسن بن علی(ع)" نخستین شهیدِ بیداری ی+ع
درخواست حذف اطلاعات

به مناسبت ایام سوگواری حضرت صدیقه طاهره (سلام الله علیها)، "مشرق" مجموعه ای با نام " کبود" را که به قلم "احمد بابایی" شاعر و نویسنده جوان کشورمان به رشته تحریر در آمده است، منتشر می کند. چهارمین قسمت از این مجموعه را در ادامه می خوانید:

پیوند اقوام مرتجع عربی با خفقان رعب آور و خونریز جاهلیت برای انهدام باقیمانده ی نبوت، دست به کار خطرناکی زد. هنوز در و دیوار و منبر و محرابِ مسجدالنّبی به نیامدنِ رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) عادت نکرده بود که فرصت انتقام رجیم از رحمتٌ للعالمین فرا رسید. سقیفه، بازتولیدِ شرک پیچیده توسط نفاقِ سازمان یافته بود. یک سرِ سیمِ معارفِ طایفه ی انکار و تردید به بازار عکاظ می خورد و یک سرِ آن به روسپی خانه های مشهورِ سرزمین شتر و !

جاهلیت کپک زده ی ارتجاعی، شیخوخیت و پلاسیدگی و عبوس بودن را بر نشاط و جوانی فضیلت می داد. بیست و سه سال بود که محمد امین (صلی الله علیه و آله و سلم) و خانه و خانواده اش کابوس این طایفه ی وحشی بود... جوانی و شاد لازمه ی «بیداری ی» بود و اهالی سقیفه برای ش ت این انقلاب عالمگیر، «بهار عربی» را راه انداختند. این قبیله کور و کر، در پیِ تبدیلِ مدینة النّبی به مدینه العرب بود! در مکتب وحی، عصمت الله الکبری رکن دوم مدینه النّبی است. پس از (صلی الله علیه و اله و سلم) هجمه ها و یورش ها چنان وقیحانه شدت گرفت که هنوز مورخان (بعد از چهارده قرن) می نویسند و می گویند و هنوز باورشان نمی شود!

اولین شهیدِ «بیداری ی»/«سرّ مستودع» خدا برای

قتل مظلومانه ی «محسن بن علی» علیهما السلام آبروی طراحان مدینة العرب را برای همیشه به باد داد! محسن بن علی علیه السلام اولین شهید راه «بیداری ی» بود. او «سرّ مستودع» خدا برای بود. این خط سرخ محمد و آل محمد (علیهم السلام) با سکوت محسن بن علی علیه السلام در مدینه آغاز شد، با فریاد حسین بن علی علیه السلام در کربلا جهانی شد و با پیاده سازی عملی حکومت ی در جهان، عملی خواهد شد. بیداری ی، تداوم راهِ محسن بن علی علیه السلام است.


مشاهده متن کامل ...
اشعار حاج آقا در مورد حضرت زهرا سلام الله علیها و ماه رمضان
درخواست حذف اطلاعات

اشعار حجت ال و المسلمین حاج سید محمد حسین میردامادی ( بحرالعلوم ) متخلص به حیرت و شیون پیرامون حضرات معصومین خصوصاً حضرت المومنین و حضرت زهره ی زهرا و حضرت سید ال ء و حضرت مهدی علیهم السلام و ارتباط ماه مبارک رمضان و قدر و عید سعید فطر با این بزرگواران مقتبس از دیوان « زهره تابان و ناهید آسمان در مهرستان ادب ».

سروده اول : مثنوی « سرِّ شب قدر »

ملهم از اشعار ندیم مشهدی که در حین تنظیم این کتاب سروده شد :

اول از این مــاه سخـــــن می کنم

خلعت عشــــــــــاق به بر میکنم

چون رمضـــــان ، جاری کوثر رسید

ساحت این ماه بسـی خوش فضاست

چون کـــــــــه بود آینه ی ایزدی

جلــــوه ی ذات احدی فاطمه است

چون رمضـــــان از دم او دم گرفت

روزه ز فیضش اثــــــــــری یافته

قـــــــــــدر بود مجمره گردان او

سِحـــــــــــرِ سَحَر سرِّ تولای او

لحظه ی افطار ز او با شـــــــــرف

فطـــــــــــر ز خاک در او محترم

فاطمـــــــــــه ای نور سماواتیان

بلبلـــــــــم و وصف چمن می کنم

شامگه خویش سحــــــــر می کنـم

«دور خماری به خدا ســــــر رسید»

آینه ای از جلوات خــــــــــداست

جلوه گــــــــر از فاطمه ی سرمدی

سرِّ لیال سرمـــــــــدی فاطمه است

از دم او فیض دو عالـــــــــم گرفت

فطر ز «فَطمش»ثمــــــــــری یافته

روح قدس نوکـــــــــــر و دربان او

عشـــــــــق ، سراسیمه ی سودای او

فاطمه ، ســـــــــــرِّ شب شاه نجف

فاطمه سرّ ازلـــــــــــــی در قِدَم

سرّ شب قــــــــــــدر به لاهوتیان

ای که تو بر هستی دین محوری

بر سر طه و علی افسری

جان جهان کوثر پیغمبری

ام ها شرف حیدری

سیر رسولان همگی سوی تست

خیل ملک حیرتی کوی تست

ای که تویی معنی اللهُ نور

شافعه ی مطلق یوم النشور

محور نورانی نورانیان

مات جل همه ی عارفان

خاک رهت ، فاطمه ی ذوالجلال

پردگیان حرم ذوالجمال

خیل رسل سالک معراج تست

حیرتی و واله منهاج تست

مبدأ و مقصود طریقت تویی

مهر درخشان حقیقت تویی

محور و قطب همه ی اولیاء

فاطمه ای همسر شیر خدا

فاطمه بر آل ا محوری

آیه ی نوری ، به خدا مظهری

نام تو سرّ الله قالوا بلی است

قائمه ی عرش مت بپاست

ای امۀ الله تویی ســــــــــــــرّ غیب

فاطمۀ اللهِ منزه ز عیب

زهره ی زهرای مجرد تویی

نور لقا ، مادر احمد تویی

شأن تو این بس که محمد تویی

جلوه ی اللهیِ سرمد تویی

روح نبوت ز تو شد پر ز نور

چشم بد از مهدی تو دورِ دور

باغ نبوت ز تو شد پر ثمر

اصل ت ز تو شد بارور

شمعی و مهدی شده پروانه ات

کعبه ی مولا رخ جانانه ات

دور فلک تابع فرمان تو

خیل ملک چاکر و قربان تو

عفت تو محور و فرقان تو

( حیرت ) بیچاره به قربان تو

فاطمۀ اللهی و عذرا تویی

نور دل سید بطحا تویی

( شیون ) تو طفل دبستان تست

ریزه خور سفره ی احسان تست

« کلک ( ریاضی ) که گهر ریز شد[i]

( حیرت ) تو ، شور برانگیز شد »

( حیرت ) تو واله این آستان

معتکف بارگهت ، الأمان

بقیه در ادامه مطلب

1 - اشعار جناب ریاضی یزدی به ما شور انگیزی در این مثنوی عطا فرمود و لذا مصرع ایشان را عاریت گرفته و از مضامین عارفانه ی او مستفیض شدیم .



مشاهده متن کامل ...
دستخط مرحوم سید هاشم حداد (ره)
درخواست حذف اطلاعات

عبد عاصی : ایام ولادت حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها را در ابتدا به همه مادران و بانوان این خاک لاله خیز و بعد به تمامی شیعیان و محبین المومنین علی و امّ المومنین فاطمه سلام الله علیهما تبریک و تهنیت و شادباش عرض می کنم .

دستبوس همه مادرانی هستیم که با و حجاب خود ، راه آن بی بی مظلومه اما پیروز را ادامه دادند و خاکبوس مادرانی هستیم که با پاکدامنی ، انسانهایی را زائیدند و پرورش دادند که ف عالم تشیع بوده و هستند و خواهند بود .

باید دور مادرانمان بچرخیم و بوسه بارانشان کنیم که ما را محب و دوستدار علی و اولاد علی علیهم السلام بار آوردند .

هدیه وبلاگ طریق الی الله به خوانندگان و دوستداران عرفان شیعی در آستانه ولادت بی بی دوعالم حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها.

دستخط شریف عارف واصل ، آیت الحق و وحید مرحوم حضرت آقای حاج سید هاشم حداد رضوان الله تعالی علیه

علامه حسینی طهرانی (ره) وصی رسمی مرحوم حداد (ره) در کتاب شریف روح مجرد در بیان حالات و فرمایشات خود در سفر حج و رمی جمره عقبه و عظمت حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها آورده است :

حضرت آقا فرمودند: رَمْی جَمْرۀ عَقَبه هم بالاخصّ خیلی برای من جالب بود؛ چون در جمرۀ اُولی و جَمرۀ وُسطی انسان رو به قبله می ایستد و رَمی میکند. یعنی با توجّه و استقبال کعبه ، انسان را میزند و میراند؛ امّا در جَمرۀ عَقَبه که باید انسان پشت به قبله کند و رَمی نماید، این چه معنی دارد؟! معنی اش عین توحید است . یعنی آن کعبه ای را که من تا بحال با این نفس خود بدان توجّه می نمودم ، آنرا اینک پشت سر گذارده ، و با توجّه به اصل توحید که دارای جهت و سمتی نیست ، و با نفسی که از آن نفس بیرون آمده و توجّه بدان سو را ندارد میخواهم را رَمْی کنم .

بنابراین حقیقت این رمی نیز عوض می شود، و آن رمیی است که از دو رمیِ سابق ، پاکتر و زلال تر است ؛ و شاید سرّ تعدّد رمی ها تعدّد حقیقت و واقعیّت آنها باشد نه امر تکراری .

و از جملۀ حالاتشان در مدینۀ طیّبه میفرمودند: بسیار عظمت حضرت زهراء سلام الله علیها مرا در خود فرو برده بود؛ چه در منزل و چه در مسجدالنّبیّ؛ بالاخصّ در مسجد رسول الله ، به قدری عظمت آن حضرت متجلّی بود که گویا: تمام مقام نبوّت با تمام خصوصیّاتش و تمام مدارج و معارجش و تمام درجات و مراتبش در آن حضرت متجلّی است ؛ و آن بَضْعۀ رسول الله ، سرّ و حقیقت و جوهرۀ رسول الله است ؛ و مانند آن موجودی که حامل و ضامن آن سرّ باشد و در مقام وحدت عین رسول الله باشد، غیر از وی خداوند تعالی موجودی را نیافریده است .

* عبد عاصی : همانطور که بارها عرض شد : استفاده از تصاویر اختصاصی وبلاگ طریق الی الله جهت نشر و ترویج معارف حقه مذهب حقه شیعه اثنی عشری حتی بدون ذکر سند هم بلامانع می باشد .

چه کنم حرف دگر یاد نداد م ...



مشاهده متن کامل ...
یا أمیرالمؤمنین روحی فداک
درخواست حذف اطلاعات

سرّ خلقت در ولایت ه است

ایــن حقیقت را محمد گفته است


زنــدگی را با علــی آغــاز کـن

ســینه را با مهــر او دمســاز کن


کنز مخفی گوهرش باشد علــی

حبّ ذاتــی مظهـرش باشــد علی


نقطه اندر «باء» بسم الله علی است

سرّ لوح و نسخه ی اسماء علی است


خاتــم دور نبــی پیغمبر اســت

خاتــم دور ولایـت حیــدر اســت


لی مع الله قرب احمد بوده است

لیک علی هم با محمّد بوده اسـت


بــا جمیــع انبیــاء انــدر نهــان

بــا محمّـد در نهــان و در عیـــان


نـور او از نور احمد کی جداست

مرتضی همرنگ و بوی مصطفی است


آفتاب عالم لاهوت علــی اسـت

مصدر افعال در ناسوت علی است

نور او چـون کرد در کعبـه نزول

خلــق شــد ارواح علـوی و عقول


کعبه از نور علـی روشـنگر است

هم صفا و مروه و هم مشعر است


چون صفا گوید صفایم از علی است

مروه هم گوید سخایم از علی است


زمزم از عشق علی جوشد ز خاک

ی سینا ز نورش چاک چاک


معجز عیسی اگر دم بـوده اسـت

آن دم از عشق علی هم بوده است


بابِ آغــاز جـهــان و اخـتـتـــام

روضه ای در گلشـن بیت الحرام


شهر دانش احمد و بابش علی است

چشمه ای از ق م نابش علی است


قــامتــی در اســتقامت مسـتقیم

صــد قیامـت انـدر او بینـی مقیم


من چه گویم وصف آن والا مقـام

سرّ خاص الخـاص نایـد در کـلام


من همین گویم از آن ذات البروج

عشــق از دامان او کرده خـروج


عشــق را در جــام او انـداخـتـند

جامـه ی مـا را ز مهـرش بافتنـد


هر که را از عشق خلعت می دهند

بــاده از جــام ولایـت می دهنـد


خلعت از عشق، زهد و تقوی علی است

ناله ی جانسوز علی است

بـی عدالـت عشـق را بستان نبود

بـی عبادت عشـق را عنوان نبود


بـا علـی کـرد عشق در عالم قیام

از قـیامـش عـالمــی در انتــظام



مشاهده متن کامل ...
Facebook Twitter Google Plus Digg Share This

Copyright © Panjere All Rights Reserved.